Στις 20 Μάη καταγγέλθηκε εξαφάνιση μια Κινέζας η οποία ήταν παντρεμένη με Έλληνα και κατοικούσε στην Λούτσα. Μετά τις πρώτες μέρες της εξαφάνισης και αφού άρχισαν να γίνονται γνωστές περισσότερες πληροφορίες αποκαλύφθηκε ότι η εξαφανισθείσα είχε αναλάβει για τουλάχιστον δύο συμπατριώτες της την εκπροσώπηση τους στις επιχειρήσεις στις οποίες είχαν «επενδύσει» αγοράζοντας τις «χρυσές βίζες» τους (βλέπε εδώ). Και στις δύο περιπτώσεις η εξαφανισθείσα είχε επωμισθεί για λογαριασμό τους αρκετά χρέη. Και στις δύο περιπτώσεις οι «επενδύσεις» δεν είχαν πάει όπως περίμεναν οι «επενδυτές».
Γιατί αν είχαν πάει (όπως περίμεναν) ο ένας εκ των «επενδυτών» δεν θα έκλεινε την επιχείρηση Airbnb (για τις διαδικασίες της οποίας δεν έχει να πληρώσει ούτε 600 Ευρώ). Από την άλλη δεν γίνεται να περιμένεις μόνο να εισπράττεις όταν δεν είσαι παρών αφήνοντας την επιχείρηση στην οποία «επενδύεις» στα χέρι του πρώην ιδιοκτήτη να την λειτουργεί, έτσι ώστε μετά από κάποιο διάστημα να θέλεις να την πουλήσεις.
Η αξία της συγκεκριμένης ιστορίας η οποία έγινε γνωστή εξαιτίας της εξαφάνισης της Κινέζας αφορά την σκληρή πραγματικότητα πίσω από την φανταχτερή υπόσχεση μιας «golden visa». Θα ήταν πολύ διδακτικό να μαθαίναμε πως πηγαίνουν όλες οι «επενδύσεις» αλλοδαπών που αγόρασαν την Ελληνική (Ε.Ε.) υπηκοότητα.
Η εξαφάνιση της Κινέζας μεταφράστριας είτε την σχεδίασε η ίδια (γιατί δεν άντεχε την πίεση) είτε είναι προϊόν εγκληματικής ενέργειας αφορά την διάψευση στην πράξη ενός οικονομικού ονείρου. Η πλειοψηφία των επενδύσεων χρειάζεται χρόνο για ν’ αποδώσει (με την απαραίτητη προϋπόθεση ότι η αρχική απόφαση ήταν σωστή) και σε κάθε περίπτωση απαιτεί την συνεχή και ενεργό συμμετοχή του επενδυτή. Γιατί αν ο επενδυτής δεν είναι παρών και αφήνει μόνο του τον προηγούμενο ιδιοκτήτη να κάνει κουμάντο τότε…
11 Ιούλη 2026
«πουθενάς 1».