Προκειμένου να πετύχει ο Αλαφούζος τον σκοπό του πρέπει ν’ ανατρέψει τις ήδη διαμορφωθείσες τηλεοπτικές (μόνο;) συμμαχίες. Για να το πετύχει αυτό πρέπει να τάξει περισσότερα χρήματα στις μικρο-μεσαίες ομάδες. Αν -όπως τα υπολογίζει- τα συνολικά τηλεοπτικά δικαιώματα είναι 70 εκ. Ευρώ και οι ομάδες 14, τότε κάθε ομάδα δικαιούται 5 εκ. Ευρώ. Προφανώς, όμως, η μοιρασιά δεν θα είναι ισομερής. Επιπλέον, πρέπει να συμφωνήσουν όλοι οι «μεγάλοι» για το ποσοστό επί των συμβολαίων τους το οποίο θα «κουρευτεί» προκειμένου να πληρωθούν περισσότερα λεφτά οι μικρο-μεσαίοι.

Έτσι, η πρόταση του Αλαφούζου (βλέπε εδώ) αν και είναι ενδιαφέρουσα (και ίσως να έκανε το Πρωτάθλημα δυνατότερο) έχει ένα πολύ αδύνατο σημείο: αυτό της ομοφωνίας των «μεγάλων». Ακόμη χειρότερα προκειμένου να πάρει συγκεκριμένη μορφή με νούμερα απαιτείται η προηγούμενη συμφωνία όλων των «μεγάλων». Από την στιγμή που ο Αλαφούζος δεν μπορεί ακόμη να εμφανίσει συγκεκριμένα νούμερα ο Μαρινάκης μπορεί να μιλά για προχειρότητα και για δημόσιες σχέσεις καθυστερώντας ν’ απαντήσει μέχρι η πίεση να εκτονωθεί.

Μέχρι ο Αλαφούζος να εμφανίσει κάτι πιο συγκεκριμένο, μέχρι να συμφωνήσει με Α.Ε.Κ. και «Γαύρο του Βορρά» ώστε να πιέσει τον Μαρινάκη η μόνη υπεράσπιση της πρότασης του θα είναι του τύπου: ΠΟΙΟΝ ΔΕΝ ΣΥΜΦΕΡΕΙ Η ΠΡΟΤΑΣΗ ΤΟΥ ΑΛΑΦΟΥΖΟΥ; του Κυριάκου Θωμαΐδη (ο οποίος εργάζεται για τον Αλαφούζο). Δυστυχώς, η ιστορία έχει αποδείξει πως πολλές ωραίες (και δίκαιες) προτάσεις έχουν αποτύχει μόνο και μόνο γιατί προϋπέθεταν ομοφωνία ενώ για την επιτυχία τους αρκούσε η επιβολή (έστω και δικτακτορική).

Μείνετε συντονισμένοι για τις εξελίξεις…

29 Αυγούστου 2026
«πουθενάδες».