Εδώ, όμως, ξεκινάνε τα προβλήματα. Αν η «αντιπροσωπευτική Δημοκρατία» χρειάζεται «λάδωμα» για να γυρίσουν τα γρανάζια της και επειδή τίποτα στον κόσμο δεν είναι δωρεάν είναι προφανές ότι αυτό γίνεται έναντι ανταλλαγμάτων. Αυτή η συναλλαγή είναι αυτό που ονομάζουμε «διαπλοκή». Είναι προφανές ότι το «λάδωμα» προηγείται της «εκδούλευσης» προς τον «επιχειρηματία». Τον «επιχειρηματία» του οποίου τα επιχειρηματικά σχέδια θα δημιουργήσουν θέσεις εργασίας κάνοντας καλό στην Εθνική Οικονομία. Οπότε «χαζή» είναι η Κυβέρνηση να μην θέλει να «πιστωθεί» πολιτικά (σε ψήφους) την έγκριση (αρχικά) και την προώθηση και χρηματοδότηση στη συνέχεια τρων «επιχειρηματικών σχεδίων»;
Στην 3ετία ΣΥ.ΡΙΖ.Α. - ΑΝ.ΕΛ. η Κυβέρνηση έχει φλερτάρει (και μάλιστα αισχρά) μ’ όλους τους «μεγαλο-επιχειρηματίες». Προκειμένου να μην δημιουργείται συνωστισμός και μπερδέματα έχει «χρεώσει» τις επαφές με καθένα τους και σε διαφορετικό Υπουργό/στέλεχος της. Εν προκειμένω το ζήτημα που έχει σημασία (και του οποίου μόνο την «κορυφή» βλέπουμε) είναι αν ο «επιχειρηματίας» είναι «ευχαριστημένος» από την αντιμετώπιση του από την Κυβέρνηση. Αν θεωρεί, δηλαδή, ότι οι «εκδουλεύσεις» της Κυβέρνησης προς αυτό είναι ανάλογες των χρημάτων που έχει προκαταβάλει.
Από τις πλέον προφανείς περιπτώσεις συναλλαγών «επιχειρηματιών» με την παρούσα Κυβέρνηση ξεχωρίζουν αυτές των Ιβάν Σαββίδη και Δημήτρη Γιαννακόπουλου. Ωστόσο, στην «διαπλοκή» των δύο «επιχειρηματιών» υπάρχουν λιγότερες ομοιότητες παρά διαφορές.
Ο Ιβάν για παράδειγμα θεωρεί ότι με τόσες «επενδύσεις» που έχει κάνει και με βάση τα χρήματα που έχει ρίξει θα έπρεπε να έχει λάβει από την σημερινή Κυβέρνηση περισσότερα ως ανταπόδοση. Λόγω, δε, ιδιοσυγκρασίας θεωρεί (και αυτό φαίνεται από πολλές συμπεριφορές του) ότι μπορεί να κάνει ότι γουστάρει και πως η Κυβέρνηση μετά είναι υποχρεωμένη να τον ξεμπλέκει. Γιατί για τον Σαββίδη (όπως και για κάθε «επιχειρηματία») η κάθε κυβέρνηση είναι μόνο κάποιοι «κουστουμάτοι» τους οποίους μπορείς να εξαγοράσεις, και άπαξ και το κάνεις τους έχεις μονίμως σην διάθεση σου. Εκτός αν…
Δεν έχει νόημα να ασχοληθούμε περισσότερο με τις δουλειές του Ιβάν στην Ελλάδα, αν για όχι για κανέναν άλλο λόγο επειδή εδώ και καιρό είναι συνεχώς στην επικαιρότητα. Ούτε έχει νόημα να σχολιάσουμε τα «περί πολέμου συμφερόντων» ακριβώς επειδή αυτά όντως ισχύουν. Ωστόσο, αυτή είναι η πραγματικότητα στον κόσμο των «επιχειρηματιών» ειδικά αυτών που δραστηριοποιούνται σε πολλές χώρες κάποιες από τις οποίες ανήκουν σε διαφορετική «σφαίρα επιρροής».
Ο δεύτερος επιχειρηματίας που αναφέραμε παραπάνω είναι γόνος μεγάλης οικογενείας που δραστηριοποιείται στον κλάδο του φαρμάκου. Επιπλέον εκτός από την φαρμακευτική «ΒΙΑΝΕΞ» κληρονόμησε και τον μπακετικό Π.Α.Ο., ενώ εσχάτως θέλει ν’ αναλάβει και τον ποδοσφαιρικό.
Η είσοδος, όμως, στον χρεοκοπημένο (με βάση την αναλογία Χρεών/Τζίρο) ποδοσφαιρικό Π.Α.Ο. είναι αλληλένδετη με την μετακόμιση σ’ ένα μεγαλύτερο από την Λεωφόρο γήπεδο. Ένα γήπεδο το οποίο θα θεωρεί δικό του έτσι ώστε να το εκμεταλλεύεται οικονομικά κιόλας. Συνεπώς ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος δεν έχει άλλη επιλογή από το να «διαπλεκεί» με την Κυβέρνηση. Ωστόσο, αυτή η «διαπλοκή» (η οποία δεν είναι απαραίτητα κακή ή σκανδαλώδης) ΔΕΝ είναι η μόνη (ούτε και θα μπορούσε άλλωστε). Ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος δεν θα μπορούσε να μην έχει έρθει σ’ επαφή είτε με την Κυβέρνηση είτε με τον ΣΥ.ΡΙΖ.Α.
Την επαφή αυτή την έχουν υπαινιχθεί (προφανώς για να την «αποκαλύψουν» αργότερα) κάποιοι που θέλουν να δημιουργήσουν εντυπώσεις. Αν θα θέλαμε να βάλουμε τα πράγματα στην σωστή τους βάση θα βλέπαμε ότι επί της ουσίας η προσέγγιση του ΣΥ.ΡΙΖ.Α. και της Κυβέρνησης από τον Δ. Γιαννακόπουλο δεν ήταν «εκ του πονηρού».
Θυμάστε τον «αγώνα» που είχε δώσει η εφημερίδα «Πράσινη» υπέρ του «ΟΧΙ» την τελευταία εβδομάδα του Δημοψηφίσματος του Ιούλη 2015. Είναι απόλυτα λογικό (και σίγουρα πάρα πολύ κοντά στην πραγματικότητα) να θεωρήσουμε ότι εξ’ αιτίας της επικράτησης του «ΟΧΙ» ο Δ. Γιαννακόπουλος υπολόγιζε πως η Χώρα θα διαρρήγνυε τους δεσμούς της με την Ε.Ε. αποχωρώντας από το Ευρώ, οπότε τα εισαγόμενα φάρμακα θα γίνονταν απρόσιτα λόγω της τιμής τους. Ως αποτέλεσμα η εγχώρια βιομηχανία φαρμάκου (της οποίας ηγείται η «ΒΙΑΝΕΞ» θ’ αναλάμβανε να καλύψει το κενό παράγοντας τ’ αντίστοιχα φάρμακα.
Ο παραπάνω συλλογισμός εκτός από εύλογος αποτελεί και μια «επιχειρηματική εκτίμηση». Μια επιχειρηματική εκτίμηση όπως αυτή που έκανε ο προκάτοχος του όταν μετά την νίκη του ΠΑ.ΣΟ.Κ. το 1981 εξαγόρασε εργοστάσια ξένων φαρμακευτικών εταιρειών δημιουργώντας την «ΒΙΑΝΕΞ» όπως είναι σήμερα. Προφανώς και λόγω της παλινωδίας της Κυβέρνησης αλλά και της προτίμησης της να «κάνει παιχνίδι» με τις πολυεθνικές του φαρμάκου ο Δ. Γιαννακόπουλος «ατύχησε» στην επιχειρηματική εκτίμηση του. Τώρα αν μέχρι να φτάσουμε στην κωλοτούμπα του Τσίπρα ο Δ. Γιαννακόπουλος είχε «ενισχύσει οικονομικά» τον ΣΥ.ΡΙΖ.Α. δεν έγινε και τίποτα▪ αρκεί η συναλλαγή να είναι διαφανής και καταγεγραμμένη.
Αν, όμως, έτσι έχουν τα πράγματα από την πλευρά των «επιχειρηματιών» πως έχουν από την πλευρά της Κυβέρνησης;
Στην ουσία το ζήτημα από την άποψη της Κυβέρνησης (της οποιασδήποτε Κυβέρνησης) είναι πόσο «υποχρεωμένη» έναντι των «επιχειρηματιών» αισθάνεται. Γιατί είναι απόλυτα λογικό οι «επιχειρηματίες» να της κάνουν «δωράκια» (είτε ενισχύοντας οικονομικά το κυβερνών κόμμα είτε κάποια μέλη της) με την ίδια λογική που οι άντρας κάνει δώρα στην γυναίκα που ποθεί για «να την ρίξει στο κρεβάτι». Στο τέλος, όμως, η γυναίκα (η Κυβέρνηση στην περίπτωση μας) είναι αυτή που επιλέγει αν θα υποκύψει ή όχι.
Το ζήτημα είναι αν η Κυβέρνηση νοιώθει υποχρεωμένη μετά απ’ όσα ο Ιβάν έχει κάνει για λογαριασμό της να τον καλοπιάσει δίνοντας του κάποια απ’ όσα επιθυμεί. Ανάλογη (αλλά όχι ίδια) είναι η περίπτωση του Δ. Γιαννακόπουλου. Αισθάνεται η Κυβέρνηση τόσο υποχρεωμένη να καλοπιάσει τον «προδομένο» απ’ αυτήν επιχειρηματία που να τον διευκολύνει με τα Χρέη του ποδοσφαιρικού Π.Α.Ο. προς το Δημόσιο και να του παραχωρήσει το σύνολο του Ο.Α.Κ.Α. για να το αξιοποιήσει; Πως ξεχωρίζει στην περίπτωση αυτή η «χάρη» από την αποδοχή μιας συμφέρουσας για το Δημόσιο πρότασης ιδιώτη; Στην ουσία δεν μπορεί να υπάρξει διαχωρισμός αφού στο τέλος καθένας αναλόγως της οπτικής του και των συμφερόντων του «βλέπει» αυτό που θέλει.
Υ.Γ.1. Ο «επιχειρηματίας» που συστήνεται ως «προσωπικός φίλος» κάποιου λιγότερο ή περισσότερο ισχυρού 9 περιπτώσεις στις 10 ΔΕΝ είναι «κανονικός» αλλά αεριζτής, αφού με τον τρόπο αυτό ο ίδιος αποδέχεται πως η όποια «επιτυχία» του δεν οφείλεται στις ικανότητες του αλλά στις γνωριμίες του.
Υ.Γ.2. Είναι προφανές για όσους μας διαβάζουν από καιρό ότι η αναφορά των δύο παραπάνω ονομάτων είναι ενδεικτική και δεν εξαντλεί όλους τους «επιχειρηματίες». Απλώς οι δύο συγκεκριμένοι βρίσκονται στην επικαιρότητα, καθώς κάποιοι άλλοι δεν έχουν αυτή τη στιγμή -απ’ όσο ξέρουμε- «ανοιχτές υποθέσεις» με την Κυβέρνηση.
Υ.Γ.3. Όσα περιληπτικά αναφέρθηκαν παραπάνω για την «αξιοποίηση» του Ο.Α.Κ.Α. από τον Δ. Γιαννακόπουλο και τους συνεργάτες του δεν θα έπρεπε σε καμία περίπτωση να θεωρηθούν ως μομφή. Για το ζήτημα των αθλητικών εγκαταστάσεων έχουμε πάρει ξεκάθαρη θέση εδώ και καιρό. Σε κάθε περίπτωση θα επανέλθουμε όταν αποκρυσταλλωθεί κάπως η κατάσταση. Μέχρι τότε έχουν καιρό τα κάθε χρώματος «γιουσουφάκια» να ειρωνευτούν όχι μόνο τον Καπράλο αλλά και οποιονδήποτε άλλο δεν προστρέξει γονυπετής ν’ ασπαστεί την δεξιά (χείρα) του εκάστοτε επιχειρηματία που έχει οραματιστεί ένα «επιχειρηματικό σχέδιο».
21 Μάρτη 2018
παρατηρητήριο.