Οι Εβραίοι ως λαός είναι από τους πλέον μισητούς. Άλλωστε ούτε οι ίδιοι συμπαθούσαν κανέναν από τους γείτονες τους, τους οποίους επιθυμούσαν διακαώς να εξοντώσουν. Αυτό προκύπτει ιδίως από την Παλαιά Διαθήκη η οποία είναι μια συλλογή ιστοριών μίσους, σεξουαλικών οργίων και διαστροφών και πολέμων. Μια ιστορία για τα σκουπίδια μιας Ανθρωπότητας η οποία θέλει να πιστεύει ότι «προοδεύει» Ηθικά. Αυτός ο νομαδικός λαός που υποτίθεται ότι ανακάλυψε τον Μονοθεϊσμό (τρομάρα σ’ όσους το πιστεύουν) τα έχει βάλει από πολύ παληά με τους Έλληνες.
Όσοι έχουν έστω και μια επιδερμική σχέση με την Ιστορία γνωρίζουν ότι οι Φιλισταίοι οι οποίοι ήταν οι κύριοι εχθροί των Εβραίων είχαν Ελληνική καταγωγή (ήταν Κρήτες). Επίσης υποδαύλιζαν τους Οθωμανούς σε όσο γίνεται σκληρότερη συμπεριφορά σε βάρος των Ελλήνων. Από την αυγή της ιστορίας τους γενοκτονούν κολυμπώντας στο αίμα. Η τέτοια τους συμπεριφορά, αλλά κυρίως η συγκέντρωση πλούτου λόγω της ενασχόλησης τους με την τοκογλυφία (δανεισμό) τους έκανε μισητούς σε πολλές κυβερνήσεις τόσο περισσότερο όσο αυτές τους χρώσταγαν μεγάλα ποσά.
Ωστόσο, στο πέρασμα του Χρόνου τους βρήκε ταυτόχρονα και η Νέμεση και η Εξιλέωση. Η Νέμεση είχε την μορφή της προσπάθειας εξόντωσης τους από τους Γερμανούς. Ταυτόχρονα, όμως, αυτό λειτούργησε και ως Εξιλέωση γαι τα δικά τους εγκλήματα που χάνονται πίσω στον χρόνο. Δεδομένου, όμως, ότι η τελευταία εντύπωση είναι αυτή που μένει η φρίκη από τις φωτογραφίες των στρατοπέδων συγκέντρωσης και οι ιστορίες των διασωθέντων ήταν αρκετές για να δημιουργήσουν την αίσθηση ότι ο υπόλοιπος κόσμος χρωστά συμπάθεια στους Εβραίους. Επιπλέον τότε δεν είχαν και πατρίδα. Από εκείνη τη στιγμή άρχισαν να ξοδεύουν με όσα κάνουν στους Παλαιστίνιους το «πιστωτικό υπόλοιπο» συμπάθειας που τους είχε αναγνωριστεί. Σε σχέση με τότε έχουν αποκτήσει και μεγαλύτερη πολιτική δύναμη τόσο γιατί εκμεταλλεύτηκαν την αντίστοιχη οικονομική αλλά κυρίως λόγω της ανοχής των «πολιτισμένων Ευρωπαίων» οι οποίοι είχαν τύψεις για όσα τράβηξαν οι Εβραίοι από τους Γερμανούς.
Έτσι η γενοκτονία των Παλιαστινίων περνούσε όσον αφορά τις κυβερνήσεις στα «ψιλά», αφού οι Ευρωπαίοι όσο δεν είχε πέσει το Τείχος δεν ήταν διατεθειμένοι να τα «σπάσουν» με τις Η.Π.Α. οι οποίες πήγαιναν χέρι-χέρι με το Ισραήλ. Άσε που οι Εβραίοι είχαν στην ιδιοκτησία τους είτε ολόκληρες είτε ποσοστά από Ευρωπαϊκές εταιρείες ή από Αμερικανικούς κολοσσούς. Έτσι το δράμα και ο αγώνας των Παλαιστινίων (οι οποίοι μέσω Αραφάτ δηλώνουν Κρήτες στην καταγωγή) μαζί με τα στιγμιότυπα από τον Πόλεμο Ιράν-Ιράκ είναι για χρόνια το απαραίτητο συμπλήρωμα των δελτίων ειδήσεων. Και ο μεν Πόλεμος Ιράν-Ιράκ κράτησε 10 χρόνια, το δε «Παλαιστινιακό» συνεχίζεται ως τις μέρες μας. Γι’ αυτό οι Ισραηλινοί στράφηκαν για βοήθεια στην βελτίωση των διεθνών σχέσεων τους στο marketing.
Το οποίο marketing (στα χρόνια του Αριστοτέλη το έλεγαν «Ρητορική») εκτός από την προώθηση προϊόντων και υπηρεσιών έχει στρατευθεί και στον χώρο της πολιτικής με στόχο είτε την δικαιολόγηση πράξεων/αποφάσεων είτε των εξωραϊσμό (lifting) της δημόσιας εικόνας πολιτικών, κυβερνήσεων και τελικά κρατών. Οι μέθοδες είναι ουσιαστικά οι ίδιες. Μόνο που στην περίπτωση του «πολιτικού marketing» ειδικά του έξυπνου τις περισσότερες φορές καταλαβαίνουμε με καθυστέρηση το σημαίνον και το σημαινόμενο του μηνύματος. Οι Ισραηλινοί το έχουν καταλάβει αυτό καλύτερα π’ οποιονδήποτε άλλο. Επιπλέον γνωρίζουν πως οι Ευρωπαίοι μετά παό τόσα χρόνια χωρίς πόλεμο στην Ευρωπαϊκή ήπειρο έχουν γίνει πολύ μαλθακοί και δεν έχουν ιδιαίτερο πρόβλημα να καταπιούν οτιδήποτε τους προσφερθεί με λαμπερό περιτίλυγμα. Για τους σκοπούς του «πολιτικού marketing» τους δεν θα μπορούσαν να βρουν προνομιακότερο πεδίο από τον Ευρωπαϊκό Διαγωνισμό Τραγουδιού EUROVISION.
Έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον να δούμε κάποια σημεία της συμμετοχής του Ισραήλ σ’ αυτόν. Σημεία που φαινομενικά είναι άσχετα με την πολιτική, αλλά που σε κάθε περίπτωση είναι πολύ βολικές συμπτώσεις για κάποιον που θέλει μέσω των δημοσίων σχέσεων να εξωραΐσει την εικόνα του. Η πρώτη συμμετοχή του Ισραήλ χρονολογείται στις αρχές Απρίλη του 1973. Δύο μόλις μήνες πριν τον «Πόλεμο των 6 Ημερών». Τότε καταλαμβάνει την 4η θέση. Την επόμενη χρονιά καταλαμβάνει την 7η θέση. Την πρώτη νίκη του στον διαγωνισμό το Ισραήλ την κατακτά το 1978 με το τραγούδι «ΕΓΩ» (βλέπε εδώ για το τραγούδι & εδώ για τους Αγγλικούς στίχους) το οποίο τραγουδήθηκε στα Εβραϊκά.
Την επόμενη χρονιά το Ισραήλ κέρδισε για 2η συνεχόμενη χρονιά τον διαγωνισμό κάτι που μόνο το Λουξεμβούργο την διετία 1972-1973 είχε καταφέρει μέχρι τότε. Το νικητήριο τραγούδι ήταν το τραγουδισμένο στα Εβραϊκά «ΑΛΛΗΛΟΥΙΑ» με στίχους που παρέπεμπαν στην Ειρήνη, την Αγάπη και την Αδερφοσύνη (βλέπε εδώ για το τραγούδι & εδώ για τους Αγγλικούς στίχους). Άλλωστε έπρεπε να «επουλωθούν» οι πληγές και να διασκεδαστούν οι ακόμα ζωντανές από τον «Πόλεμο των 6 Ημερών» εντυπώσεις.
Πρίν από την φετινή νίκη του το Ισραήλ είχε πάρει την πρώτη θέση το 1998. Τότε η DANA INTERNATIONAL μια ψηλή ποπ τραγουδίστρια που όμως είχε γεννηθεί αγόρι. Το δίγλωσσο τραγούδι «ΝΤΙΒΑ» αφορούσε την αιώνια «ντίβα» που ενσαρκώνεται από την Αφροδίτη, την Κλεοπάτρα και την Βικτώρια(;) (βλέπε εδώ για το τραγούδι & εδώ για τους Αγγλικούς στίχους). Λίγο παραπάνω από έναν χρόνο πριν το διαγωνισμό και συγκεκριμένα στις 19 Γενάρη ο Γιάσερ Αραφάτ επιστρέφει μετά από περισσότερα από 30 χρόνια στην Χεβρώνα για να συμμετάσχει στις εορταστικές εκδηλώσεις για την παράδοση από τους Ισραηλινούς στους Παλαιστίνιους της τελαυταίας ελεγχόμενης πόλης στην Δυτική Όχθη του Ιορδάνη.
Η τελευταία νίκη του Ισραήλ έρχεται σε μια σημαντική καμπή του «Παλαιστινιακού» που σηματοδοτείται από την μεταφορά της Πρωτεύουσας από το Τελ Αβίβ στα Ιεροσόλυμα. Η απόφαση αυτή έχει προκαλέσει έξαψη στους Παλαιστίνιους και οδήγησε σε έξαρση των βίαιων επεισοδίων με πολλούς νεκρούς. Νεκρούς τους οποίους για τους δικούς τους λόγους κάθε πλευρά επιθυμούσε. Το χειρότερο είναι ότι οοι νεκροί ήταν δεδομένης της προϊστορίας των δύο πλευρών κάτι αναμενόμενο απ’ όλους.
Το νικητήριο τραγούδι με τίτλο «ΠΑΙΧΝΙΔΙ» τραγουδήθηκε στ’ Αγγλικά και ήταν από τα πλέον κακόηχα δεδομένου ότι στη μουσική επένδυση του προσπάθησαν να βάλουν και «έθνικ» πινελιές. Οι στίχοι αφορούν σ’ ένα κομπλεξικό με τους άλλους άτομο λόγω της εμφάνισης του το οποίο εκτός από το να θέλει να τους εκδικηθεί επιδιώκει να περνιέται και ως ακομπλεξάριστο/απελευθερωμένο (βλέπε εδώ για το τραγούδι & εδώ για τους Αγγλικούς στίχους). Δεδομένου ότι η τραγουδίστρια είναι χοντρή όλο το τραγούδι δομήθηκε πάνω της με τέτοιο τρόπο ώστε λόγω της «πολιτικής ορθότητας» ν’ αναμεταδίδεται συνεχώς προετοιμάζοντας έτσι το κλίμα για την τελική του επικράτηση.
Κρίνοντας από τα τέσσερα νικητήρια τραγούδια η πολιτική του Ισραήλ είναι πλήρως αντιφατική με το μήνυμα που αυτά εκπέμπουν. Οι επιλογές των συγκεκριμένων τραγουδιών αποκλείεται να είναι τυχαίες. Κάθε άλλο μάλιστα καθώς το Ισραήλ από χρόνια θεωρεί ότι βρίσκεται σε συνεχή κίνδυνο και λόγω της αρνητικής προδιάθεσης εξαιτίας της πολιτικής του σε βάρος των Παλαιστινίων προσέχει πολύ τι και πώς προβάλλει προς τα έξω προκειμένου ν’ αντισταθμίσει την ζημιά στην δημόσια εικόνα του. Άλλωστε είναι γνωστό ότι κατά περιόδους προτείνει σε διάσημους Εβραίους ηθοποιούς να γίνουν «πρεσβευτές» του κάτι που ισχύει εν δυνάμει για καθέναν διάσημο που έχει Εβραϊκή καταγωγή. Από την άποψη αυτή μόνο σύμπτωση δεν μπορεί να είναι πως η 25χρονη χοντρή Εβραία τραγουδίστρια πριν να υπηρετήσει την υποχρεωτική (και για τις γυναίκες) στρατιωτική της θητεία «προετοιμάστηκε» για έναν χρόνο σε παραστρατιωτική ομάδα.
Κάνοντας τις πράξεις και αφού η υπέρβαρη Νέτα είναι 25 ετών συμπεραίνουμε ότι από τα 25 έτη της τα 3 τα έχει περάσει στον Ισραηλινό στρατό (2 χρόνια η υποχρεωτική θητεία και 1 χρόνος στην παραστρατιωτική οργάνωση). Δηλαδή σχεδόν το 1/8 της ζωής της ως σήμερα (12% για την ακρίβεια) το έχει ζήσει ντυμένη την στολή παραλλαγής. Το λιγότερο που μπορούμε να πούμε για την συγκεκριμένη είναι ότι αγαπά πάρα πολύ την πατρίδα της, τόσο ώστε να μάθει να σκοτώνει γι’ αυτήν.
Ωστόσο, δεν μπορώ να μην σκεφτώ ότι μέσω της παιχνιδιάρικης μεταμόρφωσης της σε κούκλα και του έξυπνου marketing του τραγουδιού το Ισραήλ «ξεπλένει» το αίμα των νεκρών Παλιαστινίων. Την ίδια ώρα μέσω της «διπλωματίας της πολιτικής ορθότητας» κάνει στο φιλοθεάμον Ευρωαπαϊκό κοινό μέσω της EUROVISION τον εαυτό του πιο αγαπητό. Γιατί δεν γίνεται να σου αρέσει το συγκεκριμένο τραγούδι που ερμήνευσε μια «στρατόκαυλη» και να μισείς την χώρα που αυτή και μέσω του τραγουδιού (εκτός της σταρτιωτικής της θητείας) υπηρετεί.
Κλείνοντας θέλω να ξεκαθαρίσω ότι η χρήση μη πολιτικώς ορθών όρων ήταν σκόπιμη. Μερικά πράγματα δεν γίνεται και δεν πρέπει να ειπωθούν ή να γραφτούν διαφορετικά προκειμένου να μεταδοθεί στον ακροατή/αναγνώστη σωστά το μήνυμα που ο ομιλητής/γράφων έχει στο μυαλό του. Μόνον τότε και φού συνεκτιμήσει όλα τα σχετικά επιχειρήματα ο ακροατής/αναγνώστης έχει δικαίωμα ν’ ασκήσει κριτική. Γιατί αυτό που πρέπει να μας ενδιαφέρει είναι η ουσία και όχι το περιτύλιγμα. Και η ουσία ΔΕΝ υπηρετείται από την «πολιτική ορθότητα» η οποία αμβλύνει τις εντυπώσεις ξεχειλώνοντας έννοιες και όρους. Ως εκ τούτου και δεν οφείλω ν’ απαντήσω ή ν’ απολογηθώ σε κανέναν.
(Σημείωση: Η φωτογραφία προέρχεται από την ιστοσελίδα www.news247.gr).
02 Ιούνη 2018
παρατηρητής 1.