Προφανώς, τα φαινόμενα βίας σε αθλητικές συναντήσεις ή με αφορμή αυτές έχουν και κοινωνική βάση. Σε κάθε περίπτωση το κίνητρο για να συμβούν όλα αυτά είναι το μίσος για τον εκάστοτε αντίπαλο. Ένα μίσος που έχει τη νομιμοποίηση του στην παθολογική αγάπη του οπαδού για την ομάδα του (όπως αυτός την αντιλαμβάνεται). Από αυτή την άποψη δεν είναι τυχαίο ότι οι Ιταλοί για τον «οπαδό» χρησιμοποιούν τον ορισμό του «άρρωστου από τύφο» (tifoso).

Δεν είναι μόνο λογικό, αλλά και απαραίτητο αυτοί που εκτονώνονται μέσω των επεισοδίων και μ’ επιθέσεις όπως η καταδρομική στου Ρέντη να κυνηγηθούν αλύπητα πρώτα απ’ όλα από την ίδια τους την ομάδα, ότι κι αν σημάνει αυτό για τις σχέσεις με τους «οργανωμένους». Η καταστολή τέτοιων περιστατικών πρέπει να είναι αμείλικτη και από το Κράτος. Και αυτό πρέπει να γίνει σήμερα, τώρα πριν να πάρει έκταση η ασυδοσία και η ανομία. Πρέπει να γίνει πριν αυξηθούν οι πιέσεις για ατιμωρησία (αφού δεν τιμωρήθηκαν όπως έπρεπε οι προηγούμενοι).

Η αρχή πρέπει να γίνει με την βαρβάτη τιμωρία της UEFA. Και πρέπει να ξεκινήσει από εκεί, γιατί είναι αποκλειστική ευθύνη των ομάδων να περιφρουρούν αποτελεσματικά τους αγώνες στην έδρα τους. Ειδικά αυτούς των ακαδημιών. Μετά τη σκυτάλη πρέπει να την πάρει το Κράτος, το οποίο οφείλει να τιμωρεί άμεσα και παραδειγματικά οποιαδήποτε λεκτική (προφορική ή γραπτή) εκδήλωση μίσους που σιγοντάρει την εκδήλωση τέτοιων περιστατικών.

23 Οκτώβρη 2019
«πανταχού παρόντες».