Η διαιτησία είναι το ύστατο (τελευταίο) καταφύγιο του κάθε ιδιοκτήτη και των ανθρώπων του. Δεν είναι μόνο ότι μεταφέρει την ευθύνη στους «άλλους» (που βρίσκονται πάντα στην δούλεψη του «εχθρού»)▪ είναι πολύ περισσότερο που μιλά κατευθείαν στον ψυχισμό του οπαδού αναγκάζοντας τον τελευταίο να «ταυτιστεί» («ευθυγραμμιστεί») με την άποψη του ιδιοκτήτη. Με αφορμή την διαιτησία ενός αγώνα μπορούμε μ’ ένα πολύ απλό (απλοϊκό) συλλογισμό να φτάσουμε μέχρι την κατάλυση της Δημοκρατίας. Γιατί αν διαμαρτυρόμαστε για την διαιτησία είναι επειδή αδικηθήκαμε (ή αδικούμαστε συνεχώς). Και όπως ξέρουμε η Αδικία είναι το αντίθετο της Δικαιοσύνης. Η Δικαιοσύνη, όμως, είναι το ύστατο καταφύγιο του πολίτη στη Δημοκρατία. Οπότε… Έλα, όμως, που τα δικαστήρια δημιουργήθηκαν προκειμένου οι πολίτες ν’ απαρνηθούν το δικαίωμα τους στην αυτοδικία. Βλέπετε, πόσο εύκολα καταλήγουμε στην διαπίστωση-παρότρυνση του Παπαθεοδώρου για bulling στους διαιτητές (οι οποίοι το χρειάζονται για να μην αδικούν τις ομάδες).
Το κακό με την διαιτησία είναι πως δεν είναι διόλου εύκολο (και ασφαλές) να ξεχωρίσεις το «λάθος» από το «σκόπιμο». Τελικά, όμως, αυτό δεν έχει και τόση σημασία ειδικά όταν υπάρχει μια μόνιμη αίσθηση αδικίας σε μια ομάδα. Τότε, όλες οι «άδικες» διαιτητικές αποφάσεις είναι σκόπιμες. Ακόμη κι έτσι κάθε παραπονούμενος πρέπει εκτός από τη γκρίνια του να έχει πρόχειρη και μια δέσμη προτάσεων να καταθέσει (προκειμένου να βελτιωθεί η κατάσταση και να σταματήσει η «διαιτητική αδικία» που σε βάθος χρόνου κατατρώει τα θεμέλια της Δημοκρατίας). Το καλύτερο με την διαιτησία είναι πως λόγω της σχέσης εξάρτησης της από την Ομοσπονδία του αντίστοιχου αθλήματος, μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως «κεκρόπορτα» για την «άλωση» της Ομοσπονδίας.
Έτσι, σχεδόν όλοι οι αδικούμενοι ζητούν την αλλαγή αυτών που ορίζουν και προάγουν τους διαιτητές. Αυτό από μόνο του ποτέ δεν καλυτέρευσε τα πράγματα. Η επόμενη πρόταση αφορά πάντα την αλλαγή της σχέσης εξάρτησης των διαιτητών από την Ομοσπονδία του αντίστοιχου αθλήματος. Κάτι τέτοιο, όμως, ακόμη και αν προβλέπεται από τον Νόμο δεν συμφέρει καμία από τις δύο πλευρές. Η πιο μεγάλη αλλαγή που μπορεί να προτείνει κάποιος είναι η μετατροπή της διαιτησίας από «ερασιτεχνική» σε «επαγγελματική». Ίσως έτσι οι διαιτητές να γίνουν πιο «υπεύθυνοι». Στο κάτω-κάτω ποιος δεν βλέπει πόσο καλύτερο έγινε συνολικά το Ελληνικό Ποδόσφαιρο από τη στιγμή που μετατράπηκε σε «επαγγελματικό» (κανείς δεν έχει χάσει τα λεφτά του και όλοι πληρώνονται στην ώρα τους).
Ακόμα καλύτερα αν μπορούν να χρησιμοποιηθούν ως παράδειγμα άλλες επιτυχημένες περιπτώσεις. Με τον τρόπο αυτό αποκαλύπτεται ταυτόχρονα και η σκοπιμότητα όσων δεν θέλουν ν’ αλλάξουν τα πράγματα. Για παράδειγμα ο μπασκετικός Γαύρος των Αφών Αγγελόπουλων αυτοκτόνησε αγωνιστικά επειδή τον «αδικούσαν» οι διαιτητές. Επιπλέον διαμαρτυρόταν επειδή η Ομοσπονδία δεν χρησιμοποιούσε τους Έλληνες διαιτητές που έπαιζαν στην Ευρωλίγκα. Οι οποίοι Έλληνες διαιτητές -σύμφωνα με το σκεπτικό της- ήταν για τον λόγο αυτό και οι καλύτεροι Έλληνες. Έτσι όσα έγιναν στην τελευταία φάση του αγώνα της Ευρωλίγκα Αρμάνι – Ζαλγίρις (βλέπε εδώ) ήταν ένα μη σκόπιμο «διαιτητικό λάθος» (στον αγώνα αυτόν ο ένας από τους τρείς διαιτητές ήταν Έλληνας). Αν, όμως, η ίδια φάση (και η ίδια διαιτητική κρίση) γινόταν σε αγώνα του Γαύρου με τον Π.Α.Ο. η «αδικία» της ομάδας των Αγγελόπουλων θα ήταν σκόπιμη. Αν η διαιτητική απόφαση ήταν υπέρ των ερυθρόλευκων τότε είτε θα μιλάγανε για «ανθρώπινο λάθος» ή για ένα «συμψηφιστικό σφύριγμα» που πάτσιζε μια προηγούμενη «αδικία» (οπότε μια η άλλη).
Τελικά, δεν έχει και τόση αξία η συζήτηση περί διαιτησίας. Άλλωστε, όπως έχει πει στο παρελθόν και ένας «σοφός»: Φτιάξτε ομάδες να κερδίζουν και τους διαιτητές. Στην πράξη η διαφορά της νίκης από την ήττα στο παιχνίδι μπάσκετ Α.Ε.Κ. – Περιστέρι ήταν ένα παραπάνω εύστοχο δίποντο της Α.Ε.Κ. (ή δύο παραπάνω εύστοχες βολές). Αν είχε συμβεί αυτό τι θα μπορούσαν να κάνουν οι διαιτητές;
25 Οκτώβρη 2019
«πανταχού παρόντες».