Κατ’ αρχήν να ξεκινήσουμε από μια σύντομη περιγραφή της κατάστασης που μας έχει φέρει ως εδώ. Η μετατροπή του Ερασιτεχνικού σε Επαγγελματικό όσον αφορά ποδόσφαιρο και μπάσκετ μπορεί να ήταν τελικά αναγκαία, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι δεν προκάλεσε πολλά και αξεπέραστα προβλήματα. Προβλήματα που προκλήθηκαν από την ασχετοσύνη όσον αφορά την διοίκηση επιχειρήσεων παραγόντων που στα πρώτα χρόνια διοικούσαν τις Π.Α.Ε. (καθώς η αντίστοιχη διαδικασία στο μπάσκετ έγινε αργότερα όταν και υπήρχαν άλλα οικονομικά δεδομένα η κατάσταση ήταν ελάχιστα καλύτερη).

Κάποια όμως στιγμή η οικονομική κατάσταση φτάνει στο απροχώρητο και τότε όσοι αγαπάνε (και «πονάνε») την ομάδα ξαμολιούνται αριστερά και δεξιά ψάχνοντας για κάποιο λεφτά οπαδό της ομάδας να την «σώσει». Όταν, δε, τον βρουν του δίνουν την ομάδα «εν λευκώ». Και όχι μόνον αυτό. Τον υπερασπίζονται με πείσμα ακόμη και όταν φαίνεται ότι «κάνει του κεφαλιού του».

Όταν, το κακό παραγίνει και κάποια στιγμή η ομάδα εκτεθεί και κινδυνεύσει για τις βλακείες του και την ανεύθυνη δράση του όλος αυτός ο συρφετός επαγγελματιών οπαδών, παλαιμάχων και οπαδικών δημοσιογράφων ξεκινούν «ανένδοτο αγώνα» για να σώσουν την «κινδυνεύουσα ομάδα». Αυτή είναι η μια όψη του δράματος. Να αφήνουν δηλαδή όλοι αυτοί που ισχυρίζονται ότι αγαπούν μια ομάδα κάποιον εντελώς ανεξέλεγκτο. Το κάνουν είτε γιατί τους ταΐζει, είτε γιατί νομίζουν πως θα την κάνει «μεγάλη» και έτσι οι ζωές τους θα γίνουν πιο γεμάτες και χαρούμενες, είτε και για τα δύο.

Η άλλη όψη του δράματος είναι το πλήθος των ανίκανων που ασχολούνται τόσο με την διακυβέρνηση των ομάδων όσο και των ποδοσφαιρικών φορέων. Ακόμη χειρότερα υποτίθεται ότι οι άνθρωποι που διοικούν τις Α.Α.Ε. στην περίπτωση που δεν είναι οι ίδιοι οι ιδιοκτήτες είναι σε κάθε περίπτωση προσωπικές επιλογές τους. Περιοριζόμενος στην υπόθεση που απασχολεί την ποδοσφαιρική και πολιτική επικαιρότητα έχω με κάθε αντικειμενικότητα να σημειώσω τα εξής:

• Πόσο απελπιστικά «λίγος» είναι ο Μ. Γκαγκάτσης για να διαχειρίζεται όχι μόνο τις τύχες μιας «μεγάλης ομάδας», αλλά οποιασδήποτε εταιρείας (ούτε για διαχειριστής πολυκατοικίας κάνει). Στη συνέντευξη στο ΟΡΕΝ ΔΕΝ έπεισε κανέναν και για τίποτα. Πως θα μπορούσε άλλωστε, αφού για το ζήτημα της πολυ-ιδιοκτησίας -με βάση όσα επίσημα έγγραφα παρουσιάστηκαν- ΔΕΝ υπήρξε καμία αμφιβολία.
• Αφού δεν μπορούσαν ν’ αντικρούσουν την κατηγορία περιορίστηκαν σε ηλιθιότητες του τύπου: «Πότε πρόφτασαν να διαβάσουν 500 σελίδες υπομνημάτων». Προφανώς, ο ίδιος παρ’ ότι απόφοιτος πανεπιστημίου δεν μπορεί σε 3 μέρες (από το μεσημέρι της Πέμπτης μέχρι και την Κυριακή, αφού η Ε.Ε.Α. συνεδρίαζε την Δευτέρα) να διαβάσει 500 σελίδες. Στο κάτω-κάτω πρόκειται περί υπομνήματος και όχι περί βαριάς φιλοσοφίας.
• Εκτός, όμως, από το παραπάνω «επιχείρημα» είχαν άλλο ένα με το οποίο «κατακεραυνώνουν» την αντίθετη πλευρά. Πρόκειται περί της διαπλοκής της Κυβέρνησης με τον Μαρινάκη και τον διορισμό/επηρεασμό των μελών της Ε.Ε.Α. από τον Υφυπουργό. Προφανώς, γνωρίζουν εξ’ ιδίας πείρας από την λειτουργία της Ε.Ε.Α. επί ΣΥ.ΡΙΖ.Α. Από την άποψη της επιλογής του σωστού χρονικού σημείου ΔΕΝ είναι διόλου τυχαία ότι η μεταβίβαση των μετοχών της BELTERAστη σύζυγο και τον γιό του έγινε τον Ιούνιο του 2015 (τότε που έκαναν ότι ήθελαν).
• Προς επίρρωση (υποστήριξη) του παραπάνω επιχειρήματος αποκάλυψαν σήμερα μια «τριγωνική σχέση» (βλέπε εδώ) που κατά την πλευρά του Ιβάν Σαββίδη αποδεικνύει το «στήσιμο» της ομάδας του. Αν αυτή την πληροφορία την έλαβαν μετά την απόφαση της Επιτροπής, τότε κάτι δεν κάνουν καλά. Τέτοια πράγματα οφείλουν να τα βρίσκουν πριν και να ζητούν (αφού τα δημοσιοποιήσουν) την εξαίρεση του συγκεκριμένου μέλους. Αν, όμως, την είχαν από πριν τότε αυτό σημαίνει πως γνωρίζοντας ότι τα στοιχεία ήταν συντριπτικά σε βάρος τους περίμεναν να την δημοσιοποιήσουν εκ τω υστέρων μόνο και μόνο για να δημιουργήσουν θόρυβο.
• Κλείνω όπως άρχισα, με τον Μ. Γκαγκάτση. Γνωρίζοντας ότι η όποια αξία του προέρχεται μόνο από το επώνυμο που κουβαλά (του οποίου δεν μπορεί επάξια να σηκώσει το βάρος) η μόνη του επιλογή είναι να είναι ταυτόχρονα δειλός (αφού δεν έχει εμπιστοσύνη στις δυνάμεις του) και θρασύς (αφού έχει τις «πλάτες» του εργοδότη του). Πηγαίνοντας στο «φιλικό» ΟΡΕΝ το μόνο που είχε να κάνει ήταν να διαβάσει αυτά που έπρεπε να πει. Ακόμη και αν αυτά επέσυραν μήνυση και την σχετική αυτόφωρη διαδικασία. Μπορεί να «μην είναι για πολλά», αλλά τον κίνδυνο που διέτρεχε τον γνώριζε. Ειλικρινά, δεν θα ήθελα να είμαι ούτε ψύλλος στον κόρφο του. Δεν ξέρω αν είχε κανένα συγγενή Αριστερό που να τον κυνηγούσε η Ασφάλεια αλλά ακόμη και να μην γνώριζε πως κρύβονταν τότε, υποψιάζομαι ότι έκανε ακριβώς τα ίδια για να γλυτώσει το πιθανό αυτόφωρο. Ωστόσο, κανείς δεν ασχολήθηκε μαζί του και τα όποια προληπτικά μέτρα –που υποθέτω ότι πήρε- τελικά δεν χρειάστηκαν. Το μόνο που θα του έμεινε ήταν το άγχος, το οποίο στοιχηματίζω ότι ήταν μεγαλύτερο απ’ αυτό της προσωπικής του ασφάλειας (κανονικά θα έπρεπε να συμβαίνει το ανάποδο).

Μ’ αυτά και μ’ αυτά ο Κυριάκος Μητσοτάκης «το πήρε πάνω του» και «έλυσε» όπως νόμιζε τον «πολιτικό γόρδιο δεσμό» του υποβιβασμού Ξάνθης και «Γαύρου του Βορρά». Την επόμενη βδομάδα (από την Τρίτη και μετά) θα σας εξηγήσω γιατί όσοι νομίζουν ότι την «πάτησε» πολιτικά ο Κυριάκος (που δεν τον ψήφισα και ούτε πρόκειται) όχι μόνο δεν την «πάτησε» αλλά μπορεί να βγει και κερδισμένος.

31 Γενάρη 2020
«πανταχού παρών 1».