Η οργανωτική αποτυχία της «διοργάνωσης του Μπερτομέου» αποκρυσταλλώνεται στο γεγονός ότι οι μικρομεσαίες ομάδες της ΔΕΝ έχουν λόγο αφού μόνο οι 11 ομάδες με τα εγγυημένα συμβόλαια είναι μέτοχοι της και λαμβάνουν τις αποφάσεις. Προφανώς οι 11 αυτές ομάδες είναι «μεγάλες» στο πλαίσιο των Εθνικών Πρωταθλημάτων τους αλλά δεν είναι ισομεγέθεις στο πλαίσιο της Ευρωλίγκα. Ακόμη χειρότερα θεωρούν τους εαυτούς τους αντικειμενικά «μεγάλους» και συμπεριφέρονται με την ανάλογη αμετροέπεια. Το τραβεστί (παρωδιακό) σύστημα FFP το οποίο ορίζει αναλογία συμμετοχής στον προϋπολογισμό του ιδιοκτήτη (το υπόλοιπο είναι τα Έσοδα της ομάδας) μεγαλώνει αντί να μειώνει τις οικονομικές ανισότητες.
Αν η οικονομία είναι αποκλειστικά θέμα «μεγέθους» («οικονομίες κλίμακας»), τότε η «μεγαλύτερη» Ελληνική ομάδα μόνο μια στις 10 χρονιές (και αυτή λόγω συγκυρίας ή οικονομικής υπέρβασης) θα μπορεί να συναγωνιστεί μια «μεγάλη ομάδα» από την Ιταλία, την Ισπανία και την Ρωσία που έχουν μεγαλύτερους πληθυσμούς (και άρα μεγαλύτερες «αγορές»). Αν, όμως, ήταν μόνο η πληθυσμιακή παράμετρος τότε θα είχε αντίστοιχη εμπορική επιτυχία και η Ευρωλίγκα. Για παράδειγμα η Ρωσία έχει πληθυσμό κάτι λιγότερο από 145 εκ. Την ίδια ώρα η Ιταλία αριθμεί 60 εκ. με την Ισπανία στα 47. Αν εξαιρέσουμε τον πακτωλό της ΤΣΣΚΑ καμία άλλη Ρωσική ομάδα δεν μπορεί να θεωρηθεί «μεγάλη». Από την άλλη καμία Ιταλική δεν μπορεί να συναγωνιστεί τις Ρεάλ και Μπαρτσελόνα παρά τον μεγαλύτερο πληθυσμό της Ιταλίας. Προφανώς το μπάσκετ δεν έχει την ίδια σημασία και στις δύο χώρες και οι μεγάλοι Ιταλικοί σύλλογοι του ποδοσφαίρου δεν ασχολούνται μ’ αυτό.
Έτσι, οποιαδήποτε αποχώρηση μιας «μεγάλης» ομάδας (και για οποιονδήποτε λόγο) αποτελεί μεγάλο πλήγμα για την Ευρωλίγκα. Από την άποψη αυτή μια ανακοίνωση που πρακτικά ΔΕΝ λέει τίποτα μη αναμενόμενο απλά αναδεικνύει το οικονομικό και οργανωτικό αδιέξοδο των υπολοίπων. Η αποχώρηση του Παναθηναϊκού η οποία από οικονομικής σκοπιάς θα κριθεί οριστικά δικαστικά μετά από καιρό σε συνδυασμό με τα οικονομικά προβλήματα της μητρικής εταιρίας της IMG δημιουργεί ασφυκτικές πιέσεις στις υπόλοιπες ομάδες και τον Γαύρο των Αγγελόπουλων.
Η μέχρι πρόσφατα προβληματική οικονομικά NOVA πληρώνει και για τις δύο ομάδες 10 εκ. τον χρόνο. Από τα λεφτά αυτά το 52% (5,2 εκ.) πάει στο κεντρικό ταμείο και τα υπόλοιπα τα μοιράζονται οι δύο ομάδες. Αν με την αποχώρηση των πράσινων μειωθούν τα χρήματα στο μισό, οι Γαύροι θα συνεχίσουν να παίρνουν τα ίδια λεφτά με πριν (5.000.000 x 48% = 2,4 εκ.). Αυτό που θα μειωθεί (για όλους) είναι τα λεφτά που η Ευρωλίγκα θα μοιράζει για κάθε νίκη. Επιπλέον, η αποχώρηση του Π.Α.Ο. μειώνει (οριακά) το ενδιαφέρον για τους «τρίτους» της διοργάνωσης. Συνεπώς, η ανακοίνωση που εκδόθηκε για να εκδοθεί και επί της ουσίας την έγραψε ο Μπερτομέου ΔΕΝ έχει κάποιο ενδιαφέρον. Είναι σαν τα εξώδικα τα οποία γράφονται για να επικαλεστούν αργότερα στα δικόγραφα.
Αν, όμως, αυτά ισχύουν γενικά για τις υπόλοιπες ομάδες το πιο ενδιαφέρον (και το μεγαλύτερο πρόβλημα) το έχουν οι Γαύροι. Γιατί ο σχεδιασμός τους γίνεται και σε συνάρτηση με τους «απέναντι», οι οποίοι του χρόνου ΔΕΝ θα βρίσκονται στην ίδια μ’ αυτούς διοργάνωση. Υποτίθεται ότι οι ομάδες της Ευρωλίγκας (ειδικά οι ομάδες-μέτοχοι) παίρνουν μέρος για να κερδίσουν τόσο εμπορικά-οικονομικά όσο και από άποψη κύρους. Το εμπορικό-οικονομικό κέρδος είναι συνάρτηση των Εξόδων μιας ομάδας και από την άποψη αυτή οι Γαύροι είναι μονίμως χαμένοι. Επιπλέον, αφού τα Έσοδα της Ευρωλίγκας θα είναι πολύ μειωμένα για την επόμενη σεζόν (αν, όποτε και όπως αρχίσει) οι Αγγελόπουλοι θα πρέπει να βάλουν πολλά από την τσέπη τους μόνο και μόνο για να έχουν μια αξιοπρεπή πορεία (στην καλύτερη μέχρι το FINAL- 4). Την ίδια στιγμή ο ανταγωνιστής τους Παναθηναϊκός θα έχει μια πολύ περισσότερο κοντρολαρισμένη οικονομικά σεζόν. Η διαφορά αυτή θα φανεί όταν (μάλλον σύντομα) συγχωνευθούν υπό τον έλεγχο της FIBA οι Ευρωπαϊκές διοργανώσεις. Τότε που θα μετέχουν στην ίδια(;) οι δύο «αιώνιοι». Αφήνουμε στην άκρη πως χωρίς τον Παναθηναϊκό στην Ευρωλίγκα ο Γαύρος μη μπορώντας ν’ αναμετρηθεί μαζί του ΔΕΝ μπορεί να ισχυριστεί ότι είναι καλύτερος του. Οπότε…
Οπότε, το αδιέξοδο των Αγγελόπουλων είναι τόσο μεγάλο όσο το επόμενο διάστημα θ’ αρχίσουμε να διαβάζουμε περί «λευκής πετσέτας» του Π.Α.Ο. Γιατί ανεξάρτητα από τους λόγους που οδήγησαν τον Γιαννακόπουλο στην απόφαση του ο Π.Α.Ο. έχει μπει σ’ έναν «αγώνα τακτικής» και διαμορφώνει για τους υπόλοιπους τους όρους του παιχνιδιού. Στην πραγματικότητα αυτό που έχουν να κάνουν οι Γαύροι και οι υπόλοιποι εννέα της Ευρωλίγκας είναι ν’ αποφασίσουν μαζί (και καθένας για λογαριασμό του) αν θα συν-διαμορφώσουν με την FIBA το νέο «Ευρωπαϊκό τοπίο» στο μπάσκετ ή αν μένοντας δέσμιοι του Μπερτομέου «θα τρέχουν πίσω από τις εξελίξεις» ελπίζοντας ο προβληματικός συνεταιρισμός τους ν’ αντέξει το επερχόμενο χτύπημα.
Πάντως, με βάση την αποτελεσματικότητα του Μπερτομέου ως μάνατζερ ΔΕΝ έχουν πολλές ελπίδες.
16 Ιούνη 2020
«πανταχού παρόντες».