Εκτός, όμως, από την λανθασμένη (εκ του αποτελέσματος και των συχνών αλλαγών τους) επιλογή προπονητών η εμμονή του ν’ ασχολείται προσωπικά με τις επιλογές των παικτών έχει οδηγήσει σε πολλά μικρά και μεγάλα «εγκλήματα». Όλα αυτά σε συνδυασμό με το μεγάλο όνομα της ομάδας δημιουργούν τοξικές εργασιακές συνθήκες μειώνοντας το προσδόκιμο ζωής κάθε προπονητή.

Αν η σεζόν είναι κάτι παραπάνω από 9 μήνες και ο μέσος όρος ζωής ενός προπονητή στην «Α.Ε.Κ. του Μελισσανίδη» είναι πλέον το 8μηνο, είναι προφανές το πρόβλημα αυτού του οργανισμού. Στην «Α.Ε.Κ. του Μελισσανίδη» αυτός και οι άνθρωποι του δικαιούνται να κάνουν «δεύτερες σκέψεις» για τον προπονητή που επέλεξαν, αυτός όχι. Ωστόσο, ο Μιλόγεβιτς ψαχνόταν για τον επόμενο σταθμό της καριέρας του γιατί είχε καταλάβει τι τον περίμενε, δίνοντας ταυτόχρονα στον Μελισσανίδη μια εύσχημη δικαιολογία για να τον διώξει πριν η βαθμολογική απόσταση από την κορυφή αυξηθεί κι άλλο.

Το ζήτημα στην «Α.Ε.Κ. του Μελισσανίδη» δεν είναι μόνο ότι οι περισσότερες επιλογές προπονητών (όπως και η τελευταία του Γιαννίκη) παραπέμπουν όχι σε «μεγάλη ομάδα» αλλά σε «μικρομεσαία» (για την ακρίβεια «μεγάλη» που έχει ξεπέσει στα χέρια ανάξιου ιδιοκτήτη) αλλά ότι ΔΕΝ αντιδρούν οι οπαδοί της αφήνοντας έτσι να διαιωνίζεται μια αδιέξοδη κατάσταση. Ότι παίκτες και να έρθουν αν η νοοτροπία του Μελισσανίδη και των ανθρώπων του ΔΕΝ αλλάξει (πράγμα εξαιρετικά δύσκολο), τότε τίποτα δεν μπορεί να γίνει για να δούμε μια Α.Ε.Κ. όπως την ονειρευόμαστε.

Επειδή η τύχη του Γιαννίκη είναι πλέον άμεσα συνδεδεμένη μ’ αυτή της Α.Ε.Κ. του ευχόμαστε «Καλή επιτυχία», την οποία ενδεχομένως και να είχε αν του έδιναν τις σωστές συνθήκες και επερκή χρόνο. Αυτό το τελευταίο, όμως, στην Α.Ε.Κ. είναι «είδ0ς εν ανεπαρκεία».

12 Οκτώβρη 2021
«πουθενάδες».