Το ερώτημα αυτό είναι παλαιότερο απ’ ότι πιστεύετε. Ειδικά στις Η.Π.Α. το συναντάμε ήδη από τα τέλη του 19ου και τις αρχές του 20^ου αιώνα όταν οι μέτοχοι των εταιρειών άρχιζαν ν’ αναρωτιούνται αν οι Διευθυντές τους (μάνατζερ) δούλευαν γι’ αυτούς που τους διόριζαν (δηλαδή, τους μετόχους) ή για τους εαυτούς τους. Με τα χρόνια η απάντηση στο ερώτημα αυτό είναι πλέον προφανής. Ο κανόνας αυτός ισχύει απόλυτα για κάθε μεγάλη και επιτυχημένη επιχείρηση με την εξαίρεση των λεγόμενων «οικογενειακών» (αυτών, δηλαδή, που η Διοίκηση της ασκείται από μέλη της οικογένειας που κατέχει την πλειοψηφία ή το σύνολο των μετοχών).

Ωστόσο, το φαινόμενο αυτό παρατηρείται και σε επιχειρήσεις που δείχνουν αλλά δεν είναι τόσο επιτυχημένες, όπως για παράδειγμα ο συνεταιρισμός της Ευρωλίγκα. Ένας συνεταιρισμός ο οποίος αν και από τη μια έχει ένα θελκτικό για τους θεατές προϊόν, από την άλλη δεν έχει καταφέρει να εκπληρώσει τις προσδοκίες των μετόχων του. Η πρόσφατη αλλαγή που αποφασίστηκε από τη συντριπτική πλειοψηφία των ομάδων είναι προϊόν της διοικητικής αποτυχίας του Μπερτομέου που διηύθυνε τις τύχες του συνεταιρισμού για δύο δεκαετίες.

Η αποκάλυψη του παρασκηνίου της απόφασης αυτής αποδεικνύει αφενός το μέγεθος της διοικητικής αποτυχίας (βλέπε εδώ, εδώ, εδώ & εδώ) και αφετέρου τη στρεβλή οπτική που είχαν μέχρι πρόσφατα πολλές ομάδες όπως επίσης και ότι μετά την εξέλιξη αυτή δικαιώνεται απόλυτα ο μόνος ιδιοκτήτης που έβλεπε τη λειτουργία του συνεταιρισμού επιχειρηματικά (βλέπε εδώ).

Μετά από αυτή την εξέλιξη δεν θέλει ρώτημα πως έχουν «εν τοις πράγμασι» επιβεβαιωθεί όλα όσα γράφονταν και λέγονταν για την ύπαρξη συγκεκριμένης «παράγκας» που ευνοούσε αυτούς που στήριζαν (και στηρίζουν) τον Μπερτομέου. Τη «χαριστική βολή» στο σαθρό αυτό (συν)εταιρικό οικοδόμημα θα δώσει η δημοσιοποίηση των πορισμάτων των μεγαλύτερων εταιρειών Ορκωτών Ελεγκτών. Αναλόγως πόσο θα το τραβήξουν από κει και πέρα κάποιοι από τους μετόχους θα κριθεί και η μελλοντική επιβίωση της Ευρωλίγκας ως αθλητικού προϊόντος.

Το μόνο σίγουρο είναι πως η αντίδραση των μετόχων της Ευρωλίγκας ήταν πολύ καθυστερημένη. Γι’ αυτό μένει να δούμε αν και πόσο θα την ωφελήσει. Σε κάθε περίπτωση όσο και πετυχημένη από άποψη θεάματος να είναι, άλλο τόσο είναι γεμάτη από δικαιολογημένες «σκιές» οι οποίες αλλοίωσαν αποτελέσματα νοθεύοντας τον ανταγωνισμό.

Πάντως η μεγαλύτερη πρόκληση για τις 11 ομάδες που αποφάσισαν την καθαίρεση του Μπερτομέου είναι να βρουν έναν δίκαιο και αντικειμενικό τρόπο λειτουργίας του συνεταιρισμού από δω και πέρα. Γιατί πολύ εύκολα οι «συμμαχίες» του σήμερα γίνονται τα «αντίπαλα στρατόπεδα» του αύριο.

02 Νοέμβρη 2021
«πουθενάδες».