Η βασική αυταπάτη είναι πως η ποινή και η έκτιση της σε «ανθρώπινες συνθήκες» είναι ικανές να «σωφρονίσουν» τον δράστη και να τον επαναφέρουν «στη στράτα την καλή». Ο νομοθέτης δεν δέχεται (καλύτερα δεν θέλει να δεχτεί) πως υπάρχουν άνθρωποι που ΔΕΝ παίρνουν από «σωφρονισμό». Το πολύ-πολύ να τους θεωρήσει «ψυχικά αρρώστους» και να τους περιορίσει στα αντίστοιχα ιδρύματα. Σε κάθε περίπτωση όλοι οι «ψυχικά υγιείς» μπορούν να «σωφρονιστούν».
Μια άλλη αυταπάτη είναι πως οι γυναίκες ΔΕΝ είναι από τη «γυναικεία φύση» τους ικανές για στυγερά και απάνθρωπα/ειδεχθή εγκλήματα. Επιπλέον, ως αυτές που κυοφορούν έχουν κερδίσει από τον νομοθέτη το δικαίωμα να είναι αυτές που θα έχουν τον τελευταίο λόγο για το αν θα γεννηθεί ένα παιδί. Κάτι που σημαίνει πως το παιδί άπαξ και γεννηθεί είναι από νομικής άποψης «ιδιοκτησία» τους (όσο και αν νομικά απαγορεύεται η ιδιοκτησία ανθρώπου από άνθρωπο).
Αφού, λοιπόν, οι γυναίκες θεωρούνται ανίκανες εκ της «γυναικείας φύσης» τους για αποτρόπαια εγκλήματα έπεται πως πρέπει να θεωρούνται «ικανές» μόνο για τον ρόλο του θύματος. Έτσι, κάθε φορά που μια γυναίκα πέφτει θύμα φόνου ή κακοποίησης κάποιοι ξεσηκώνονται σαν να πρόκειται για κάτι μοναδικό. Είναι οι ίδιοι που παραμένουν απαθείς όταν οι γυναίκες εγκληματούν. Στο κάτω-κάτω για να εγκληματήσει μια γυναίκα πρέπει να είναι «ψυχικά άρρωστη». Όσους σπεκουλάρουν με τα εγκλήματα σε βάρος των γυναικών δεν τους αφορά το ίδιο το έγκλημα (το οποίο θα έπρεπε να είναι καταδικαστέο σε κάθε περίπτωση) αλλά το φύλο του θύματος (από την εκμετάλλευση του οποίου χτίζονται καριέρες).
Εγκλήματα όπως η παιδοκτονία στην Κυψέλη (βλέπε εδώ, εδώ & εδώ) και το πρόσφατο της Πατρινής παιδοκτόνου τους αφήνουν ασυγκίνητους για τον απλό λόγο πως δεν «δένουν» με την «προοδευτική» ιδεολογία και προπαγάνδα τους. Είναι αυτοί που υπεραμύνονται της κατάργησης της θανατικής ποινής (και της μη επαναφοράς της) με έωλα επιχειρήματα προσπαθώντας να διατηρήσουν τη σημερινή ατιμωρησία (βλέπε εδώ). Οι συγκεκριμένοι άνθρωποι βλέπουν όλους τους υπόλοιπους σαν στατιστική αγνοώντας την μοναδικότητα καθενός μας. Ενδιαφέρονται για εμάς μόνον αν και όταν επιβεβαιώνουμε τους ισχυρισμούς τους και υποστηρίζουμε την επιχειρηματολογία τους.
Υποτίθεται πως η κατάργηση της θανατικής ποινής είναι ένδειξη «πολιτισμού». Ωστόσο, όπως υποστηρίζω είναι ακριβώς το αντίθετο. Αφού σημειώσουμε πως όλες οι δολοφονίες και όλοι οι φόνοι ΔΕΝ είναι το ίδιο (όπως π.χ. αυτός) και συνεπώς ΔΕΝ πρέπει να τιμωρούνται πάντα με την θανατική ποινή, ας κάνουμε ένα μάθημα «Πολιτικών Επιστημών». Εκεί διδασκόμαστε πως οι πολίτες/υπήκοοι ενός Κράτους έχουν με αυτό ως νομική οντότητα ένα «συμβόλαιο» του οποίου η βασική αρχή είναι η παραίτηση από μέρους των πολιτών/υπηκόων από το δικαίωμα της αυτοδικίας και η υποχρέωση από μέρους του Κράτους της υπεράσπισης των δικαιωμάτων των πολιτών/υπηκόων του όπως και η εκδίκηση όσων τους αδικούν. Η μεσιτεία του Κράτους όσον αφορά την εκδίκηση των εγκλημάτων λειτουργεί αποσβεστικά της επιθυμίας να αποδοθεί Δικαιοσύνη. Επιπλέον, σε μερικές περιπτώσεις είναι ο μόνος τρόπος τιμωρίας όταν από την πλευρά του θύματος δεν υπάρχει κάποιος ικανός για αντιδικία.
Είναι λογικό πως όσο το Κράτος εκδικείται τα εγκλήματα σε βάρος των πολιτών/υπηκόων του καταλογίζοντας εύλογες αναλόγως του αδικήματος ποινές, τόσο ΔΕΝ υπάρχει λόγος καταγγελίας από του «συμβολαίου». Το κακό είναι πως αυτή η αρχή ΔΕΝ είναι το ίδιο αυτονόητη για όλους▪ ειδικά για τους «προοδευτικούς». Αυτοί θεωρούν πως άπαξ και υπογράφτηκε αυτό το «συμβόλαιο» δεν μπορεί (ή δεν πρέπει που είναι το ίδιο πράγμα) να καταγγελθεί. Δεν είναι, όμως, έτσι. Γι’ αυτό και συνεχίζει να υφίσταται ο θεσμός της «βεντέτας» (αντεκδίκησης) που έλκει τη νομιμοποίηση του από την Παλαιά Διαθήκη (οφθαλμό αντί οφθαλμού και οδόντα αντί οδόντος) και όχι μόνο.
Η επαναφορά της θανατικής ποινής για περιπτώσεις ειδεχθών εγκλημάτων προσφέρει δύο καλές υπηρεσίες:
- Η πρώτη είναι ότι αφαιρεί από την «σοκαρισμένη Κοινωνία» το δικαίωμα της επιβολής του «Νόμου του Λύντς» και έτσι μειώνει την τοξικότητα των αντιδράσεων (οι οποίες πάντα θα υπάρχουν).
- Η δεύτερη ότι αποδεικνύει σε ΟΛΟΥΣ μας πόσο πολύ αξίζει μια ζωή. Για την ακρίβεια αποδεικνύει ότι η ζωή του θύματος ΔΕΝ αξίζει λιγότερο από αυτή του θύτη. Οποιαδήποτε άλλη ποινή εκτός από τα ΙΣΟΒΙΑ χωρίς δικαίωμα αποφυλάκισης δείχνει έλλειψη σεβασμού στο θύμα, από το οποίο αναλόγως της κατάστασης και της ηλικίας του αφαιρέθηκε η δυνατότητα να πραγματοποιήσει τα όνειρα του και να προσφέρει χαρά και ικανοποίηση στους γύρω του.
Κάθε άλλη αντιμετώπιση ενός φονιά είναι (ή καλύτερα θα έπρεπε να είναι) ΑΠΑΡΑΔΕΚΤΗ. Εκτός, αν όσοι μιλούν για «νομικό (και όχι μόνο) πολιτισμό» και οι οποίοι βιοπορίζονται από τις μακροχρόνιες και συνεχείς νομικές διαδικασίες θεωρούν ότι η ζωή μας αξίζει όσο οποιοδήποτε αντικείμενο για την καταστροφή του οποίου ο δράστης καλείται να πληρώσει κάποια αποζημίωση. Ένας φόνος δεν είναι μια υπόθεση «αστικής ευθύνης» για να τιμωρείται τόσο ελαφρά.
Ο φόνος ανεξαρτήτως φύλου του θύματος και του δράστη είναι «ανθρωποκτονία». Για στατιστικούς και μόνο λόγους μπορούμε να τους διακρίνουμε σε: παιδοκτονίες, γυναικοκτονίες και ότι άλλο φανταστούμε. Θεωρώντας για παράδειγμα ότι οι γυναίκες είναι φύση ανίκανες για ειδεχθή εγκλήματα και εστιάζοντας αποκλειστικά σ’ αυτά στα οποία είναι θύματα αποφεύγουμε σκόπιμα να κοιτάξουμε την πραγματικότητα. Η οποία είναι πως εγκληματίας μπορεί να γίνει οποιοσδήποτε άνδρας ή γυναίκα ειδικά όταν διαθέτει τη σωστή ψυχική (προ)διάθεση. Η συζήτηση που με αφορμή τα εγκλήματα σε βάρος γυναικών κάποιοι «χρήσιμοι ηλίθιοι» έχουν ανοίξει είναι εκτός από αποπροσανατολιστική και ατελέσφορη επιπλέον και ανιστόρητη. Δεδομένου ότι είναι (ή αυτοπροσδιορίζονται ως) «Αναρχικοί» η «Αριστεροί» θα έπρεπε να γνωρίζουν πως η πρώτη μορφή κοινωνικής οργάνωσης ήταν «μητριαρχία», η οποία εξελικτικά (όπως θα έλεγε ο Μάρξ) έδωσε τη θέση της στην «πατριαρχία» (και ότι αυτή σημαίνει σήμερα). Οπότε, αυτό που έχουμε σήμερα είναι αυτό που η εξέλιξη δημιούργησε. Τώρα, αν δεν τους αρέσει αυτό είναι άλλο ζήτημα.
Τελικά, το ποιός από εμάς θα γίνει θύμα ή θύτης κρίνεται από τον χαρακτήρα μας και τον χαρακτήρα των άλλων με τους οποίους συμβιώνουμε. «Αδύναμοι χαρακτήρες» γίνονται ευκολότερα και συχνότερα θύματα. Τόσο απλά, δυστυχώς, είναι τα πράγματα. Όσο οι «προοδευτικοί» και οι «Αριστεροί» συνεχίζουν να διακατέχονται από μια ιδιότυπη μυωπία και βλέποντας μονομερώς τον κόσμο, τόσο θα είναι ανίκανοι να προσφέρουν λύσεις στα προβλήματα του. Για παράδειγμα όλοι οι οικονομικοί μετανάστες και πρόσφυγες ΔΕΝ είναι καλοί. Μαζί τους σέρνουν και τις παθογένειες της χώρας καταγωγής τους καθώς επίσης και μια στρατιά μαφιόζων της εθνικότητας τους που τους εκμεταλλεύονται (βλέπε εδώ). Η μυωπική στάση τους έχει μόνο δύο εξηγήσεις: την πολιτική-ιδεολογική και την εκμεταλλευτική. Το μόνο σίγουρο είναι πως η στάση αυτή είναι αναποτελεσματική.
Όσο συνδιαλεγόμαστε με συνθήματα «Κάτω η πατριαρχία» κ.λπ., όσο φωνάζουμε με δήθεν αγανάκτηση αντί να συνομιλούμε τόσο ΔΕΝ θ’ αλλάζει κάτι προς το καλύτερο. Γιατί για να γίνει αυτό πρέπει πρώτοι εμείς να κατανοήσουμε πως και εμείς που διεκδικούμε την αλλαγή είμαστε ταυτόχρονα μέρος του προβλήματος αλλά και της λύσης. Αν δεν καταλάβουμε πως το «Γενικό Συμφέρον» προηγείται των «Ατομικών Δικαιωμάτων» δεν πρόκειται τίποτα να διορθωθεί.
09 Απρίλη 2022
«πουθενάς 1».