Τόσο η Μαλαισία όσο και το Μαρόκο είναι Μουσουλμανικές χώρες. Μπορεί από δεκαετίες να είναι σε επαφή με τη Δύση (το Μαρόκο μέσω και της αποικιοκρατικής Γαλλίας) αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι ενστερνίζονται τις «Δυτικές» φιλελεύθερες ιδέες. Κάθε άλλο. Τόσο η Γαλλική κυριαρχία στο Μαρόκο όσο και η Βρετανική στη Μαλαισία δεν ήταν ικανές (ακόμα και αν το επιδίωκαν) να κάνουν πέρα το Ισλάμ στον βαθμό που αυτό ελέγχει την Κοινωνία.
Έτσι, το Βρετανικό συγκρότημα «The 1975» αναγκάστηκε να τα μαζέψει επειδή ο τραγουδιστής του φίλησε στο στόμα επί σκηνής άλλο μέρος του συγκροτήματος και επέκρινε τη χώρα που τον φιλοξενούσε για την σε βάρος των ομοφυλόφιλων νομοθεσία της (βλέπε εδώ). Από την άλλη ένας ακόμα Βρετανός υπήκοος το ίδιο ηλίθιος με τον προηγούμενο εκπροσωπώντας το BBC σε συνέντευξη τύπου ρώτησε την αρχηγό της γυναικείας ομάδας ποδοσφαίρου του Μαρόκου πόσες λεσβίες έχει η Εθνική Ομάδα της (βλέπε εδώ). Είναι δε τόσο ηλίθιος που επανέλαβε την ερώτηση του ακόμη και αφού ο συντονιστής της συνέντευξης του επισήμανε πως αυτή δεν έχει σχέση με το ποδόσφαιρο.
Και οι δύο ηλίθιοι Βρετανοί παίρνοντας ως δεδομένο την ανεκτικότητα που (ακόμη) υπάρχει στη «Δύση» σχετικά με την ανοιχτή αποδοχή της ομοφυλοφιλίας θεώρησαν πως τους έπαιρνε ο μεν πρώτος να προκαλέσει τους ντόπιους, ο δε δεύτερος να θέσει σε κίνδυνο τις λεσβίες παίκτριες της Εθνικής Ομάδας ποδοσφαίρου του Μαρόκου. Η ηλιθιότητα τους θα ήταν διασκεδαστική αν δεν ήταν επικίνδυνη. Και οι δύο απέτυχαν να σκεφτούν πως οι ντόπιοι ομοφυλόφιλοι θα είχαν να υποστούν περισσότερες σε βάρος τους διακρίσεις από τις Μουσουλμανικές Κυβερνήσεις των χωρών τους. Ειδικά, ο «δημοσιογράφος» του BBC απέτυχε να συνειδητοποιήσει ότι μια ειλικρινής απάντηση (η οποία επιπλέον θα ήταν και ανάρμοστη αφού θα παραβίαζε τα προσωπικά δεδομένα των παικτριών) θα έθετε σε κίνδυνο αυτές των οποίων το δράμα επεδίωκε ν’ αναδείξει.
Βασική αρχή της «Δημοκρατίας» είναι πως η πλειοψηφία κυβερνά. Αν κάποιες ομάδες καταπιέζονται από τις αποφάσεις της πλειοψηφίας έχουν δύο επιλογές: είτε να παλέψουν για ν’ αλλάξει η κατάσταση τους, είτε να μεταναστεύσουν. Έχουμε μπει σε μια περίοδο αναταραχών στην οποία μια σειρά κρατών που έχουν εμπορικές συναλλαγές με την «Δύση» σκληραίνουν τη στάση τους έναντι των ομοφυλόφιλων. Δεν είναι μόνο οι Μουσουλμανικές χώρες. Η Κίνα δείχνει πως δεν θ’ ανεχτεί άλλο οργανώσεις που διεκδικούν δικαιώματα για τους ομοφυλόφιλους. Προφανώς και άλλες μη Μουσουλμανικές χώρες οι οποίες για τους δικούς τους λόγους θεωρούν την ομοφυλοφιλία ίδιον του «Δυτικού τρόπου ζωής» θ’ ακολουθήσουν (αν δεν τον ακολουθούν ήδη) τον ίδιο δρόμο.
Η κατάσταση για τους ομοφυλόφιλους και τους μετανάστες θα χειροτερεύει συνεχώς και στην «Δύση». Τα τερτίπια μέσω των οποίων προσπαθούν να ξεπεράσουν τις απαγορεύσεις των Κυβερνήσεων τους όπως π.χ. αυτό το ζευγάρι λεσβιών στην Ιταλία (βλέπε εδώ & εδώ). Με υποβοηθούμενες τεκνοποιήσεις σε άλλες χώρες της Ε.Ε. (π.χ. Ισπανία) οι Ιταλοί ομοφυλόφιλοι προσπαθούν να υπονομεύσουν την Ιταλική Κυβερνητική πολιτική. Η απάντηση της Ιταλικής Κυβέρνησης θα είναι προφανώς η σκλήρυνση της στάσης της με την επιβολή προστίμου να είναι απλά «η κορυφή του παγόβουνου».
Η πανευρωπαϊκή άνοδος της «Άκρας-Δεξιάς» έχει υποτιμηθεί πολιτικά και κοινωνικά από την «Αριστερά» γι’ αυτό και δεν θα σταματήσει σύντομα. Στη Γαλλία θα χρειαστεί μεγάλη κινητοποίηση (ίσως και πολλές προσευχές) για να μη δούμε την πρώτη γυναίκα Πρόεδρο η οποία αν εκλεγεί θα είναι η επιτομή της «Άκρας-Δεξιάς». Το πολιτικό και κοινωνικό πλαίσιο που έχει διαμορφωθεί την ευνοεί σημαντικά. Οι «Αριστεροί» που αρέσκονται στην υπενθύμιση «επαναστατικών ορόσημων» όπως τον «Μάη του 1968» (βλέπε εδώ) ξεχνούν σκόπιμα ν’ αναφερθούν στο «μετά».
Γιατί μετά τον «Μάη του 1968» η Γαλλική Κοινωνία πήγε ακόμα πιο «Δεξιά» στις εκλογές του Ιούνη. Το εκλογικό αποτέλεσμα δικαίωσε πλήρως τον στρατηγό Σαρλ ντε Γκωλ και τις επιλογές του: Η Δεξιά σάρωσε με 43,65% των ψήφων, ενώ η Αριστερά έχασε 5% στις εκλογές της 23 Ιουνίου. Με το δεύτερο γύρο της 30 Ιουνίου ολοκληρώθηκε η ντεγκολική πλημμυρίδα και στις έδρες, καθώς ο κυβερνητικός συνασπισμός πήρε 358 από τις 485 -97 περισσότερες- ενώ οι σοσιαλιστές έχασαν 61 έδρες και οι κομμουνιστές 39. Η πλειοψηφία ήταν πρωτοφανής για τη Γαλλία στον 20ο αιώνα.
Αυτή τη στιγμή βρισκόμαστε ακριβώς στο ίδιο σημείο. Ο «Ιούνης» έπεται πάντα του «Μάη» και είναι η στιγμή που πρέπει να πληρωθεί ο λογαριασμός. Και όταν συμβεί αυτό το μόνο που θα μπορούν να κάνουν κάποιοι θα είναι να γράφουν κείμενα όπως αυτό υποδεχόμενοι με τον τρόπο αυτό την «επιστροφή της Κοινωνίας στον Μεσαίωνα» ελπίζοντας να τον διαδεχθεί μια νέα «Αναγέννηση». Μέχρι τότε, όμως, θα έχουν υποστεί τις συνέπειες της χαζομάρας/ηλιθιότητας τους.
05 Αυγούστου 2023
«πουθενάς 1».