Οι διανοούμενοι του Διαφωτισμού ήθελαν να πιστεύουν ότι οι εγκληματίες αν τους δινόταν η ευκαιρία μπορούσαν (οι περισσότεροι) να μπουν στον «ίσιο δρόμο». Ως αποτέλεσμα οι συνθήκες κράτησης βελτιώθηκαν και οι ποινές για μια σειρά εγκλημάτων εξορθολογίστηκαν (δηλαδή μειώθηκαν). Ωστόσο, οι κοινωνικές συνθήκες δεν άλλαξαν ούτε τόσο πολύ ούτε τόσο γρήγορα ώστε το έγκλημα να μειωθεί δραματικά. Σε κάθε περίπτωση αυτές οι αλλαγές ικανοποίησαν τα ανθρωπιστικά (ουμανιστικά) αισθήματα των διανοουμένων οι οποίοι από τη σκοπιά τους (νόμιζαν ότι) έβλεπαν την Ανθρωπότητα να βελτιώνεται προχωρώντας μπροστά.
Από την άλλη ένας γίνεται εγκληματίας όχι μόνο εξαιτίας των συνθηκών στις οποίες μεγαλώνει, αλλά (κυρίως) εξαιτίας του χαρακτήρα του (μέρος του οποίου διαμορφώνεται γενετικά. Τότε, όμως, αυτό δεν το γνώριζαν και την ίδια στιγμή πίστευαν πως ο άνθρωπος από την γέννηση του ήταν ένας «άγραφος χάρτης» (tabula rasa) ο οποίος διαμορφωνόταν στην πορεία από τις συνθήκες στις οποίες μεγάλωνε. Αυτή, ακριβώς, την πίστη εκμεταλλεύονται σήμερα οι εγκληματίες.
Το Κράτος εκπροσωπώντας την Κοινωνία μέσω της μείωσης των ποινών εκδήλωνε όχι μόνο την πίστη του πως έτσι έδινε μια «δεύτερη (και παραπάνω) ευκαιρία» στους εγκληματίες μα κυρίως αποδείκνυε έμπρακτα τον «Ανθρωπισμό» του. Την τάση αυτή πολύ εκτίμησαν οι κάθε λογής εγκληματίες ειδικά όταν τη συνδύαζαν με την αρχή ότι μέχρι να τελεσιδικήσει η υπόθεση τους θα επιβαλλόταν η ευνοϊκότερη γι’ αυτούς ποινή. Στην πράξη διαμορφωνόταν ένας «τιμοκατάλογος εγκλημάτων» με ποινές που σπανίως γίνονταν αυστηρότερες και αν αυτό συνέβαινε θα επιβαλλόταν η πιο ευνοϊκή που θα ίσχυε μέχρι τη στιγμή της τελεσιδικίας του. Επιπρόσθετα μπορούσε αναλόγως των γνωριμιών του ο εγκληματίας να υπολογίζει στη μετατροπή της κατηγορίας επί το ηπιότερο οπότε και θα τη γλύτωνε πολύ φθηνότερα.
Ο «Ανθρωπισμός» των διανοούμενων του Διαφωτισμού (και των επιγόνων τους) διαμόρφωσε τελικά «απ-Άνθρωπους» εγκληματίες οι οποίοι γνωρίζουν πως ακόμη και ν’ αφαιρέσουν δεκάδες ζωών καταστρέφοντας τις οικογένειες τους δεν θα μείνουν παραπάνω από 20-25 χρόνια στη φυλακή. Οι χώρες που τιμωρούν σκληρά (ακόμη και με θάνατο) την αφαίρεση μιας ζωής στοχοποιούνται από τις υπόλοιπες τις «πολιτισμένες» στις οποίες η ζωή είναι φθηνή, για την ακρίβεια φθηνότερη από εκείνη του δράστη.
Γι’ αυτές τις «πολιτισμένες» χώρες το «Κράτος Δικαίου» είναι σημαντικότερο από τη ζωή, την αξιοπρέπεια και το δικαίωμα στην ευτυχία των πολιτών-υπηκόων τους. Το «Κράτος Δικαίου» βάζει πριν και πάνω απ’ όλα τα δικαιώματα του εγκληματία υποβαθμίζοντας ανάλογα εκείνα του θύματος και της οικογένειας του. Το «Κράτος Δικαίου» οφείλει να είναι γαλαντόμο απέναντι στους φονιάδες από φόβο μη τυχόν και κατηγορηθεί για παραβίαση των δικαιωμάτων τους. Προφανώς, σήμερα κανείς δεν πιστεύει στα σοβαρά πως μέσω αυτής της γαλαντόμας αντιμετώπισης των φονιάδων αυτοί θα μπουν στον «ίσιο δρόμο». Όμως, κάνουν ότι το ελπίζουν▪ κάτι που πρακτικά είναι το ίδιο.
Τα καθάρματα που συμμετείχαν στην καταδρομική επίθεση του Αυγούστου στην Ν. Φιλαδέλφεια ανεξαρτήτως εθνικότητας έπρεπε να παραμείνουν φιλοξενούμενα των Ελληνικών φυλακών για το μέγιστο των 18 μηνών (με την παράταση για τα κακουργήματα) της προφυλάκισης τους. Ακόμα καλύτερα αν φιλοξενούνταν στις χειρότερες δυνατές συνθήκες. Αυτός θα ήταν ο μόνος τρόπος να μην επαναλάβουν στο μέλλον τα ίδια, που πρακτικά θα σήμαινε πως «μπήκαν στον ίσιο δρόμο». Αυτή η θεωρητικά «απ-Άνθρωπη» αντιμετώπιση είναι απολύτως αναγκαία για να καταλάβουν όσοι δεν πρόκειται ν’ αλλάξουν χαρακτήρα πως τέτοιου είδους εγκλήματα δεν είναι κοινωνικώς ανεκτά.
Όλοι όσοι συμμετείχαν στην καταδρομική επιχείρηση πήγαν για να πλακώσουν στο ξύλο άλλους οπαδούς και ενδεχομένως να τους σκοτώσουν. Πρακτικά είναι απολύτως αδιάφορο αν από την αρχή σκόπευαν να σκοτώσουν ή αν ο θάνατος προέκυπτε ως αποτέλεσμα μιας «άτυχης στιγμής» ή μιας κατάστασης που ξέφυγε από κάθε έλεγχο. Μια σκληρή και άδικη αντιμετώπιση από μεριάς του Ελληνικού Κράτους θα έδινε το σήμα σε κάθε εκκολαπτόμενο χουλιγκάνο πως αν τους μιμηθεί δεν θα περάσει καθόλου καλά. Επιπρόσθετα θα έδινε στην Κοινωνία το σήμα πως πλέον η ζωή καθενός μας έχει αξία, τουλάχιστον την ίδια με του εγκληματία που σκοτώνει.
Όμως αυτό που συνέβη ήταν η Κρατική Μηχανή να κάνει μια κίνηση εντυπωσιασμού (όπως εκ του αποτελέσματος αποδεικνύεται) φυλακίζοντας τους χουλιγκάνους για 3,5 μήνες και στη συνέχεια απελευθερώνοντας τους. Ο Μιχάλης Κατσούρης ζητά εκδίκηση-δικαίωση. Το «Κράτος Δικαίου» φαίνεται πως όχι μόνο δεν μπορεί, αλλά και δεν σκοπεύει καν να δώσει στην οικογένεια του. Έτσι, δεν πρέπει να μας προξενεί έκπληξη που η «οπαδική βία» βρίσκεται (και θα βρίσκεται) συνεχώς στο προσκήνιο της εγκληματικότητας.
13 Γενάρη 2024
«πουθενάς 1».