Η γυναίκα ως εγκληματίας: θύτης, θύμα, συνεργός.
Το τελευταίο διάστημα γίνεται προσπάθεια να σας πείσουν πως η ζωή μιας γυναίκας αξίζει περισσότερο απ’ αυτή ενός άντρα. Επιπλέον, παρά τα στοιχεία επιχειρούν να σας πείσουν πως μια γυναίκα είναι πάντα το θύμα (ακόμη και όταν σκοτώνει σκόπιμα με το αυτοκίνητο της τον σύντροφο της επειδή μίλησε σε μια άλλη).
Η προσπάθεια αυτή στοχεύει στην αναβάθμιση της ποινής για τον φόνο μιας γυναίκας θεωρώντας τη στατιστική κατηγορία «γυναικοκτονία» ως μια ειδική κατηγορία εγκλήματος. Απόρροια αυτού του αιτήματος είναι πως οι φόνοι γυναικών δεν θα θεωρούνται (αν και όταν συμβεί μια τέτοια αλλαγή στον Π.Κ.) «άνθρωποι» αφού σήμερα τα εγκλήματα αυτά θεωρούνται «ανθρωποκτονίες» και τιμωρούνται το ίδιο ανεξαρτήτως φύλου του θύτη και του θύματος.
Αν σε πείσμα της λογικής καταφέρουν και ξεχωρίσουν τους φόνους των γυναικών (οι οποίοι από στατιστική άποψη ως προς το σύνολο είναι αμελητέα ποσότητα) θα πρέπει αντίστοιχα οι γυναίκες φονιάδες να τιμωρούνται πολύ σκληρότερα (όπως όταν σκοτώνουν τα παιδιά τους). Γιατί, αν όπως προσπαθούν να σας πείσουν οι γυναίκες είναι αναγκαίο να προστατευθούν σαν «απειλούμενο είδος» θα πρέπει να τιμωρούνται και σκληρότερα όταν σκοτώνουν.
Αντί να θεωρούν το έγκλημα ως προϊόν του χαρακτήρα και όχι απόρροια του φύλλου θέλουν να εμφανίζουν τα εγκλήματα σε βάρος των γυναικών ως προϊόν της «Πατριαρχίας» (όσο και αν ο σύγχρονος Καπιταλισμός έχει αποσαρθρώσει την οικογένεια όπως την γνωρίζαμε πριν τον Β’ Π.Π.). Μόνο που έτσι δεν εξηγούν (ούτε και το προσπαθούν άλλωστε) «γιατί» οι γυναίκες εγκληματούν. Τώρα που το σκέφτομαι ακόμη και για τα δικά τους εγκλήματα ίσως να φταίει ότι σε γυναικεία σώματα έχουν μετεμψυχωθεί αντρικές ψυχές.
Βέβαια, μια γυναίκα δεν εγκληματεί μόνο όταν αφαιρεί (η προσπαθεί ν’ αφαιρέσει) η ίδια μια ζωή. Εγκληματεί το ίδιο όταν ανέχεται μια κακοποιητική σε βάρος της συμπεριφορά▪ μέχρι να έρθει η στιγμή που θα σκοτώσει τον κακοποιητή της (ή το κάνει άλλος για λογαριασμό της). Το χειρότερο, όμως, είδος εγκλήματος μιας γυναίκας είναι αυτό σε βάρος της οικογένειας της. Πόσες φορές δεν έχουμε ακούσει την ίδια ιστορία;
Ο «σύντροφος» κακοποιεί συστηματικά το παιδί (ή τα παιδιά της) μέχρι που κάποια στιγμή ξεφεύγει εντελώς η κατάσταση και φτάνει στο «αστυνομικό δελτίο» των Μ.Μ.Ε. Μια τέτοια γυναίκα συνεργεί με τη στάση της σ’ όσα ο «σύντροφος» της κάνει στα παιδιά της. Μια τέτοια γυναίκα αποδεικνύεται άχρηστη και ανίκανη να είναι μητέρα αφού μετά από ένα διαζύγιο (με οποιονδήποτε τρόπο) επιλέγει λάθος «σύντροφο» και παραμένει μαζί του παρά τη συμπεριφορά του. Τέτοιες περιπτώσεις θα έπρεπε ν’ απομυθοποιήσουν την καταλληλότητα των γυναικών να έχουν την επιμέλεια των παιδιών επειδή μόνο και μόνο τα γέννησαν. Γιατί «επιμέλεια» σημαίνει πριν και πάνω απ’ όλα να κάνεις ότι μπορείς (και πρέπει) για να μεγαλώσουν σωστά και χωρίς προβλήματα τα παιδιά σου. Στη πράξη οι γυναίκες πάντα θεωρούσαν και συνεχίζουν να θεωρούν τα παιδιά ως «ιδιοκτησία» τους γι’ αυτό και τα σκοτώνουν ευκολότερα σε σχέση με τους πατέρες τους.
Η γυναίκα ως «μηχανή αναπαραγωγής» και πως τις βλέπει η νέα γενιά.
Η «παρένθετη μητέρα» ως επιλογή τεκνοποίησης άνοιξε την κερκόπορτα για τη χρήση της απ’ όλους όσοι δεν θα έπρεπε ν’ αποκτήσουν παιδιά. Με την δικαιολογία της «ισότητας των δικαιωμάτων» μια επιλογή που προοριζόταν να βοηθήσει τα (κανονικά) ζευγάρια τα οποία δεν μπορούσαν ν’ αποκτήσουν παιδιά, τώρα με την τεκνοθεσία των ομοφυλόφιλων καθιστά τις γυναίκες μια απλή μηχανή αναπαραγωγής. Μέρα με τη μέρα η θέση της γυναίκας χειροτερεύει και είτε δεν το συνειδητοποιούν είτε δεν είναι σε θέση να το συνειδητοποιήσουν στην πράξη δεν έχει και τόση σημασία. Τα σημάδια είναι ήδη παρόντα.
Η νέα γενιά τη οποία μεγάλωσαν γονείς πιο ανοιχτόμυαλοι από τους δικούς τους βλέπει την γυναίκα στην καλύτερη περίπτωση ως αντικείμενο και στη χειρότερη ως ένα κομμάτι κρέας. Η trap με τους στίχους της μιλά στους νέους για εύκολο χρήμα, για εντυπωσιασμό και για πόρνες. Πολλά κορίτσια χορεύουν στους επαναλαμβανόμενους ρυθμούς τραγουδιών που τις υποτιμούν, φορώντας εξόχως αποκαλυπτικά ρούχα. Ειδικά, όταν βγαίνουν πολλές ντύνονται σαν τσούλες. Αποδέχονται, άραγε, από την εφηβεία τους τον ρόλο της πόρνης που υπάρχει μόνο για να ικανοποιεί τον άντρα της;
Προφανώς τα προηγούμενα δεν ισχύουν για όλη την νέα γενιά, αλλά η «οπισθοδρόμηση» είναι εμφανής και ήδη εδώ▪ ήρθε για να μείνει. Αν μέχρι τώρα οι «δικαιωματιστές» έκαναν κάθε τόσο λόγο για «Πατριαρχία», από δω και πέρα θα την χρησιμοποιούν περισσότερο. Γιατί, στις πιο συντηρητικές απόψεις των ξένων που ζουν στην Ελλάδα θα προστεθούν και αυτές των ιθαγενών της νέας γενιάς. Αυτό θα έπρεπε να είναι αναμενόμενο καθώς όπως μάθαμε(;) στο σχολείο κάθε δράση προκαλεί ίση αντίδραση.
Τι θα γινόταν αν κυβερνούσαν οι γυναίκες;
Ευτυχώς για το Εθνικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης που το ερώτημα αφορούσε τις καλλιτέχνιδες και όχι τις πολιτικούς. Αν, όμως, το (ερώτημα το) πάρουμε κυριολεκτικά τότε ποια θα ήταν η απάντηση; Προκειμένου να το απαντήσουμε πρέπει να δούμε αρχικά αν έχουν ποτέ κυβερνήσει γυναίκες και στη συνέχεια αν αυτές κυβέρνησαν διαφορετικά από τους άντρες. Η απάντηση στο πρώτο σκέλος είναι θετική▪ ναι οι γυναίκες έχουν κυβερνήσει τον κόσμο.
Ξεκινώντας από την περίοδο της «απόλυτης μοναρχίας» έχουμε τις:
- Ελισάβετ Α’, κόρη του Ερρίκου Η’, η οποία κυβέρνησε από τις 17/11/1558 έως τις 24/03/1603.
- Βικτωρία, κόρη του Εδουάρδου Αυγούστου Δούκα του Κέντ και Στράθερν, η οποία κυβέρνησε από τις 20/06/1837 έως τις 22/01/1901.
Ωστόσο, την Βρετανία εκτός των παραπάνω κυβέρνησε (ως 1η γυναίκα Πρωθυπουργός) και η «Σιδηρά Κυρία» Μάργκαρετ Θάτσερ (αρχηγός των «Συντηρητικών»), από τις 04/05/1979 έως τις 28/11/1990.
Ως 2η γυναίκα Πρωθυπουργός τη Βρετανία κυβέρνησε η Τερέζα Μέι από τις 13/07/2016 έως τις 24/07/2019.
Ενώ προσπάθησε (ως 3η γυναίκα Πρωθυπουργός) αποτυχημένα να την κυβερνήσει η Λιζ Τράς από τις 06/09/2022 έως τις 25/10/2022.
Καμία από τις παραπάνω δεν κυβέρνησε την Γηραιά Αλβιώνα διαφορετικά από έναν άντρα. Και οι 3 γυναίκες Πρωθυπουργοί ανήκαν στους «Συντηρητικούς» ότι και αν σημαίνει αυτό στο πεδίο της κοινωνικής πολιτικής.
Τη Γερμανία κυβέρνησε η Άγκελα Μέρκελ από τις 22/11/2005 έως τις 08/12/2021.
Στον υπόλοιπο κόσμο την Ινδία κυβέρνησε η Ίντιρα Γκάντι κόρη του Τζαβαχαρλάλ Νεχρού (συνεργάτη του Μαχάτμα Γκάντι) ως Πρωθυπουργός από τις 24/01/1966 έως τις 24/03/1977 και από τις 14/01/1980 έως τις 31/10/1984 όταν και δολοφονήθηκε από τους σωματοφύλακες της.
Το Πακιστάν κυβέρνησε η Μπεναζίρ Μπούτο, κόρη του Ζούλφιγκαρ Άλι Μπούτο, από το 1988 μέχρι το 1990 όταν ο Πρόεδρος της χώρας καθαίρεσε την κυβέρνηση της εξαιτίας κατηγοριών για διαφθορά και κατάχρηση εξουσίας και για δεύτερη φορά από το 1993 έως το 1996. Δολοφονήθηκε στις 27/12/2007 κατά την διάρκεια προεκλογικής εκστρατείας της.
Τη Μολδαβία κυβέρνησε η Ναταλία Γκαβριλίτα από τον Αύγουστο του 2021 έως τον Φλεβάρη του 2023 όταν και παραιτήθηκε.
Τη Σερβία κυβερνά η λεσβία Άνα Μπρνάπιτς από τις 29/07/2017 έως σήμερα.
Τη Λιθουανία κυβερνά η Ινγκρίτα Σιμονύτε από τις 25/11/2020 έως σήμερα.
Την Εσθονία κυβερνά η «νέα Σιδηρά Κυρία» Κάγια Κάλλας από τις 26/01/2021 έως σήμερα.
Την Ισλανδία κυβερνά η Κατρίν Γιακομπσντότιρ από τις 30/11/2017 έως σήμερα.
Την Φινλανδία (ως 3η γυναίκα Πρωθυπουργός) κυβέρνησε η Σάννα Μαρίν από τις 10/12/2019 έως 20/06/2023 διαδεχόμενη στην κυβέρνηση τον εκλεγμένο Πρωθυπουργό Άντι Ρίνε.
Την Φινλανδία (ως 2η γυναίκα Πρωθυπουργός) κυβέρνησε η Μάρι Κιβινιέμι από τις 18/06/2010 έως τις 22/06/2011 διαδεχόμενη στην κυβέρνηση τον εκλεγμένο Πρωθυπουργό Μάτι Βάνχανεν.
Την Φινλανδία (ως 1η γυναίκα Πρωθυπουργός) κυβέρνησε η Ανέλι Γιαατενμάκι από τις 17/04/2003 έως τις 24/06/2003 κερδίζοντας μεν τις εκλογές αλλά στη συνέχεια παραιτούμενη όταν κατηγορήθηκε πως προεκλογικά χρησιμοποίησε εμπιστευτικά έγγραφα του Υπουργείου Εξωτερικών.
Την Δανία κυβερνά (ως 2η γυναίκα Πρωθυπουργός) η Μέττε Φρεντέρικσεν από τις 27/06/2019 έως σήμερα.
Την Δανία κυβέρνησε (ως 1η γυναίκα Πρωθυπουργός) η Χέλε Τόρνινγκ-Σμιτ από τις 03/10/2011 έως τις 28/06/2015.
Τη Σουηδία κυβέρνησε η Εύα Μαγκντραλένα Άντερσον από τις 30/11/2021 έως τις 18/10/2022.
Τη Γαλλία κυβέρνησε(;) (ως 2η γυναίκα Πρωθυπουργός) η Ελιζαμπέτ Μπόρν από τις 16/05/2022 έως τις 09/01/2024.
Τη Γαλλία κυβέρνησε(;) (ως 1η γυναίκα Πρωθυπουργός) η Εντίτ Κρεσόν από τις 15/05/1991 έως τις 02/04/1992. Ως Ευρωπαία Επίτροπος κατηγορήθηκε για απάτη.
Τη Σκοτία κυβέρνησε η Νίκολα Στέρτζον από τον Νοέμβρη του 2014 έως τον Φλεβάρη του 2023, η οποία ελέγχεται για οικονομικό σκάνδαλο 600.000 Λιρών.
Την Ιταλία κυβερνά η «Ακρο-Δεξιά» Τζόρτζια Μελόνι από τις 22/10/2022 έως σήμερα.
Την Ν. Ζηλανδία κυβέρνησε η Τζασίντα Άρντερν από τις 26/10/2017 έως τις 25/01/2023.
Την Ε.Ε. κυβερνά η Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν από τον Δεκέμβριο του 2019 έως σήμερα, η οποία έχει κατηγορηθεί για την προμήθεια των εμβολίων κατά του κοροναϊού.
Τέλος την Ε.Κ.Τ. κυβερνά η Κριστίν Λαγκάρντ από την 01/11/2019 έως σήμερα.
Τον 19ο αιώνα (την περίοδο που οι Η.Π.Α. είχαν βάλει στο χέρι τη Χαβάη) την Χαβάη κυβέρνησε η Βασίλισσα Λιλιουοκαλάνι, η οποία έμεινε στον θρόνο για σχεδόν 2 έτη (29/01/1891 – 17/01/1893). Το γεγονός πως ήθελε να πάρει τον έλεγχο από τους Αμερικανούς επιχειρηματίες που είχαν εγκατασταθεί στο νησί πηγαίνοντας κόντρα στις Η.Π.Α. ήταν η αρχή του τέλους της (βλέπε εδώ).
Επειδή, όπως μάθαμε στην «Βυζαντινή Ιστορία»: «Εκ γυναικός τα χείρω.
Kαι εκ γυναικός τα κρείττω.» κλείνω την παρουσίαση των γυναικών που κυβέρνησαν με την Βασίλισσα της Μαδαγασκάρης Ραναβαλόνα., η οποία βασίλεψε για 33 έτη και είναι η προσωποποίηση του «απόλυτου κακού» (βλέπε εδώ).
Από την παραπάνω λίστα λείπουν σκόπιμα οι γυναίκες που έχουν εκλεγεί ως Πρόεδροι καθώς στο σημερινό πολιτικό σύστημα δεν έχουν πραγματικές εξουσίες εκτός από την Γαλλία όπου τους Πρωθυπουργούς επιλέγει ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας (γι’ αυτό και το ; για τις δύο γυναίκες Πρωθυπουργούς της).
Δεν τίθεται θέμα αν οι γυναίκες μπορούν να είναι επιτυχημένες ως πολιτικοί, αλλά κατά πόσον μια γυναίκα σε θέση εξουσίας μπορεί να κυβερνήσει διαφορετικά απ’ ότι οποιοσδήποτε άντρας. Όπως και να το κάνουμε τα «βαριά» ονόματα των Θάτσερ, Μέι, Μέρκελ για την Ευρώπη δεν αποδεικνύουν κάτι τέτοιο▪ μάλλον το αντίθετο.
Όλα τα παραπάνω θα έπρεπε να θεωρούνται ανησυχητικά (ειδικά από τις γυναίκες) οι οποίες συνολικά φαίνεται να μην είναι σε θέση να διακρίνουν τους κινδύνους που ελλοχεύουν στο κοντινό μέλλον. Το ζήτημα είναι πως αν δεν συνειδητοποιήσουν ότι η θέση τους χειροτερεύει συνεχώς (έστω και με αργούς ρυθμούς) και δεν δώσουν τον αγώνα τους για πλήρη και «κανονική» ισότητα την οποία επιδιώξεις όπως η διαφορετική ποινική μεταχείριση των εγκλημάτων κατά της ζωής τους («γυναικοκτονίες») και ο «θεσμός» της «παρένθετης μητέρας» απεμπολούν θα χάσουν και όσα έχουν κερδίσει. Τον αγώνα αυτόν μόνο οι ίδιες μπορούν να δώσουν▪ κανείς άλλος για λογαριασμό τους.
20 Γενάρη 2024
«πουθενάς 1».