Βέβαια υπάρχει και ένα κομμάτι των αναγνωστών (όπως κάποιοι «παρατηρητές» μεταξύ άλλων) το οποίο πράγματι ενδιαφέρεται για την άποψη των αθλητικών συντακτών/δημοσιογράφων και την περιμένει εναγωνίως. Συνεπώς όσα γράφονται γράφονται τόσο για να καλύψουν την ανάγκη ψυχανάλυσης των συντακτών/δημοσιογράφων όσο και για να «παραδωθεί το μήνυμα», αλλά και επειδή όντως κάποιοι ενδιαφέρονται για τις απόψεις αυτές.
Ακολούθως γεννάται το πλέον κρίσιμο ερώτημα:
«Μπορεί να κριθεί αυτή τη στιγμή αντικειμενικά η προσπάθεια του Στ. Κοντονή;».
«Θα μπορούσε» είναι η απάντηση, αρκεί να γνωρίζαμε τι από την αρχή επεδίωκε ο Υφυπουργός, αν δηλαδή υπήρχε όπως στον Στρατό το «σενάριο της επιχείρησης», δηλαδή οι αντικειμενικοί του σκοποί. Αν επεδίωκε την αντιμετώπιση της βίας, τότε το ερώτημα θ’ απαντηθεί μετά από 1-2 χρόνια. αν επεδίωκε την αλλαγή του statusqvoστην Ε.Π.Ο., τότε απέτυχε αφού το Δ.Σ. της είναι ακόμη εκεί. Κάποιοι υποστηρίζουν ότι «θριάμβευσε» επειδή πέρασε το άρθρο για Τακτικούς Δικαστές. Βέβαια μένει να δούμε στην πράξη την λειτουργία των δικαστών αυτών. Σε κάθε περίπτωση «στο τέλος ξυρίζουν τον γαμπρό» και το τέλος στην περίπτωση μας αργεί ακόμα.
Η εντύπωση που μας έμεινε απ’ όλον αυτό τον κουρνιαχτό είναι πως η Ε.Π.Ο. έδειξε ν’ αντιδρά λυσσαλέα σε κάποιες διατάξεις μόνο και μόνο για να περάσει το μήνυμα ότι δεν θα δεχτεί τίποτα αδιαμαρτύρητα και πως όποιος επιχειρήσει να θίξει σημαντικότερα ζητήματα (π.χ. εκλογικό σύστημα) θα «φτύσει αίμα» για να τα περάσει. Ανάλογο ισχυρισμό προβάλλουν από την ανάποδη οι υπερασπιστές του Υφυπουργού. Ισχυρίζονται ότι ο Υφυπουργός είχε περιλάβει αρχικά διατάξεις μόνο και μόνο για να τις αφαιρέσει στην πορεία περνώντας έτσι αυτά που από την αρχή ήθελε.
Εμείς πιστεύουμε ότι ο Υφυπουργός έχασε μια μεγάλη ευκαιρία να τελειώσει με όλο «το σύστημα της Ε.Π.Ο.» μια και καλή, κυρίως επειδή ήταν ουσιαστικά απροετοίμαστος και επειδ’ή διακατέχεται από μια μυωπική πολιτική λογική στη βάση της οποίας βρίσκονται τα κατασταλτικά/τιμωριτικά μέτρα ως το μόνο φάρμακο για την σημερινή κατάσταση. Θεωρούμε ότι η Ε.Π.Ο. γνωρίζει πλέον (και άρα θα είναι πιο προετοιμασμένη) πως θα κινηθεί στο μέλλον ο Υφυπουργός και πως αυτό είναι το μεγάλο κέρδος της. Είναι γνωστό άλλωστε πως για να προκαλεί κάποιος φόβο θα πρέπει να συντηρεί με τη στάση και συμπεριφορά του το ανάλογο κλίμα (να έχει δημιουργήσει δηλαδή τον αντίστοιχο «μύθο»), το οποίο κινδυνεύει όταν συχνά-πυκνά εμπλέκεται σε διαμάχες και κόντρες. Άπαξ και οι αντίπαλοι του «ξέρουν τι να περιμένουν» είναι πολύ πιό εύκολο να τον αντιμετωπίσουν άφοβα.
Αφού όμως όλο το Δ.Σ. της Ομοσπονδίας βρίσκεται στη θέση του και έχει ενσωματώσει όλες τις λειτουργίες του Ελληνικού Ποδοσφαίρου τότε ακόμα και αυτές οι διατάξεις του «Νόμου Κοντονή» που ψηφίστηκαν είναι άχρηστες. Αυτό όχι μόνο το έχει αντιληφθεί ο κος Θωμαΐδης (ο οποίος είναι λόγω της εμπειρίας του μεγάλος γνώστης των παρασκηνίων της Ε.Π.Ο.) αλλά το έχει πει κιόλας ξεκάθαρα πολλές φορές (όπως στην τελευταία του εκπομπή). Ειδικότερα έχει πεί πως αν δεν φύγουν μέσα από την Ομοσπονδία οι Αθλητικοί Δικαστές (οι οποίοι τυπικά μπορεί να υπόκεινται σ’ αυτήν) και εκδικάζουν εκεί τις υποθέσεις δεν πρόκειται ν’ αλλάξει τίποτα επί της ουσίας. Αυτό θα συμβεί (όπως έχει άλλωστε συμβεί και στο παρελθόν) επειδή σχεδόν όλοι μας έχουμε την εγγενή τάση να προσαρμοζόμαστε στο περιβάλλον μας (εργασιακό, οικογενειακό, οπαδικό) παρά να το προσαρμόζουμε στις ανάγκες μας. Για να μπορέσει να γίνει το δεύτερο χρειάζεται να υπάρχει βοήθεια, η οποία είτε να προέρχεται «από μέσα» (από κάποιους που συμμερίζονται τις ιδέες μας) είτε «απ’ έξω» (άσκηση πίεσης για αλλαγή). Όλα τα υπόλοιπα είναι φούμαρα.
Έχοντας στη μνήμη μας τα προηγούμενα (τα οποία όλοι μας γνωρίζουμε αλλά κάποιοι κάνουν πως τα ξεχνάνε) ο ρόλος του τύπου αποκτά (μπορεί και πρέπει ν’ αποκτήσει) άλλη σημασία. Αντί οι δημοσιογράφοι να κοντράρονται μεταξύ τους χωριζόμενοι κατά περίπτωση σε «υπερασπιστές» και «κατήγορους» γράφοντας «λιβανωτούς» ή «κατηγορητήρια» για την ευχαρίστηση των ιδίων και δυο-τριών άλλων, μπορούν και πρέπει ν’ ασκούν πίεση για την προώθηση συγκεκριμένων και αναγκαίων αλλαγών. Αντί να γενικολογούν μπορούν και πρέπει να εξιδεικεύουν το γράψιμο τους σχετικά μ’ αυτά που πρέπει ν’ αλλάξουν. Μπορούν και πρέπει στα πλαίσια του ρόλου τους (εναλλακτικά διάβαζε της «αποστολής» τους) να μπούν μπροστάρηδες στην όλη διαδικασία. Εκτός και αν θέλουν να συνεχίσουν αυτό που κάνουν τόσο καλά, να γράφουν δηλαδή κείμενα τα οποία άλλοι θ’ αποθεώνουν και άλλοι θα κατακεραυνώνουν χωρίς όμως η ιστορία να πηγαίνει παρακάτω.
Αν τ’ αφήσουμε όλα στον Κοντονή και στην Δικαιοσύνη (αθλητική και τακτική) τότε ο κίνδυνος «καπελώματος» από τι σύστημα διοίκησης της Ομοσπονδίας είναι μεγάλος. Το χειρότερο που μπορούν να κάνουν -και το κάνουν μ’ επιτυχία ως τώρα- είναι να μην ασχολούνται (ή ν’ αργούν ν’ ασχοληθούν) με το θέμα αφήνοντας το να σέρνεται επ’ αόριστον (τουλάχιστον μέχρι την παραγραφή). Με τον τρόπο αυτόν αποθαρύνουν τον κόσμο που επιθυμεί το ξεκαθάρισμα (κάθαρση) και τον οδηγούν σ’ αποστασιοποίηση, η οποία έχει επιπτώσεις και στο σύνολο του Ελληνικού Ποδοσφαίρου. Αυτή όμως την επίπτωση είναι πρόθυμοι να την υποστούν όσο έχουν πρόσβαση στον πακτωλό των χρημάτων του CHAMPIONS LEAGUE. Το θέμα είναι πόσο θα τους ανεχόμστε εμείς οι υπόλοιποι να «κάνουν κουμάντο» χωρίς ν’ αντλιδρούμε ουσιαστικά. Για τον λόγο αυτόν πρέπει οι δημοσιογράφοι και οι αθλητικοί συντάκτες να πιέζουν συνεχώς τον Υφυπουργό να ξεκαθαρίσει την κατάσταση. Όχι όμως γράφοντας γενικόλογα κείμενα αλλά καταθέτοντας κιόλας (αν μπορούν και στο βαθμό που το μπορούν) και συγκεκριμένες λύσεις. Αλλιώς είναι απίθανο (αν και όχι αδύνατο) να ξεφύγει από την «δύναμη της αδράνειας» που προσβάλλει τους πολιτικούς ο εκάστοτε Υφυπουργός Αθλητισμού και να τα βάλει με τα «κακώς κείμενα» ξεκαθαρίζοντας το τοπίο. Άλλωστε η εξουσία (Τύπος) έρχεται πάντα μαζί με την ευθύνη. Και όπως είπε και κάποιος σπουδαγμένος: «Ο Πατριάρχης πρέπει να είναι πάντα έτοιμος να κρεμαστεί μπροστά στην “Ωραία Πύλη”».
18 Μάη 2015
παρατηρητήριο.