Από τους πίνακες του Ε.Σ.Α.Κ.Ε. προκύπτει μόνο ο μέσος όρος ανά ομάδα. Ωστόσο μια περαιτέρω επεξεργασία (την οποία θα μπορούσε να κάνει ο καθένας μας) αποκαλύπτει κάποια ενδιαφέροντα πράγματα για τους όρους ανταγωνισμού μεταξύ των ομάδων. Στους πίνακες του Ε.Σ.Α.Κ.Ε. όπως τους επεξεργαστήκαμε μπορείτε να βρείτε και τον Μ.Ο. εισιτηρίων ανά αγώνα (συνολο εισιτηρίων/πσιχνίδια με θεατές). Ο Μ.Ο. εισιτηρίων ανά αγώνα μας δίνει το όριο (κατώφλι) το οποίο πρέπει να υπερβαίνουν οι ομάδες που θέλουν να έχουν πρωταγωνιστικές βλέψεις. Πρώτος πίνακας στη σειρά είναι για την περίοδο 2014-2015 και ακολουθεί η περίοδος 2013-2014 και η περίοδος 2012-2013.

(Σημείωση: Στους πίνακες του Ε.Σ.Α.Κ.Ε. τους οποίους επεξεργαστήκαμε η κατάταξη δεν γίνεται με βάση τον Μ.Ο. εισιτηρίων αλλά τον απόλυτο αριθμό. Έτσι παρατηρούνται αναντιστοιχίες σ’ όλες τις χρονιές με την περίοδο 2013-2014 να έχει τις περισσότερες. Σε κάθε περίπτωση εμάς μας ενδιαφέρει μόνον ο Μ.Ο.).

Με βάση τα στοιχεία το «κατώφλι» βρίσκεται:      

Την περίοδο 2012-2013 στα 1.006 εισιτήρια.

Την περίοδο 2013-2014 στα 985 εισιτήρια.

Την φετινή περίοδο (2014-2015) στα 1.468 εισιτήρια.

Το καλύτερο εύρημα που προκύπτει είναι ότι κάθε χρονιά (από τις τρείς για τις οποίες έχουμε αναλυτικά στοιχεία) μόνον οι 6 πρώτες ομάδες του πίνακα περνούν το «κατώφλι». Αυτές οι ομάδες (όπως θα δούμε και παρακάτω) είναι λίγο-πολύ οι ίδιες, αποδεικνύοντας ότι στην κατηγορία έχουν μεγαλύτερες και καλύτερες ελπίδες να παραμείνουν μόνον οι ομάδες που υποστηρίζονται από πολύ κόσμο. Ή με άλλα λόγια: «Μόνον όσες μπορούν ν’ απευθύνονται σε μεγάλο αγοραστικό κοινό (ή σε σχετικά μικρό αλλά φανατικό) το οποίο και θα πληρώσει εισιτήριο για να τις δει, έχουν ελπίδες να σταθούν στην κατηγορία και να πρωταγωνιστήσουν».

Οι 6 ομάδες που κάθε χρονιά υπερέβαιναν το «κατώφλι» (με αύξουσα σειρά) ήταν:

Το 2012-2013: Ρέθυμνο, Άρης, Π.Α.Ο.Κ., Απόλλων Πάτρας, Π.Α.Ο., Γαύρος.

Το 2013-2014: Π.Α.Ο.Κ., Ρέθυμνο, Γαύρος, Απόλλων Πάτρας, Άρης, Π.Α.Ο.

Το 2014-2015: Π.Α.Ο.Κ., Απόλλων Πάτρας, Γαύρος, Άρης, Α.Ε.Κ., Π.Α.Ο.

Στον παρακάτω πίνακα φαίνεται πόσες φορές πάνω από τον Μ.Ο. βρισκόταν κάθε μια από τις 6 ομάδες κάθε χρόνο για τα 3 τελευταία χρόνια.

Παρατηρούμε ότι:

• Την περίοδο 2012-2013 τρείς ομάδες (Γαύρος, Απόλλων Πάτρας, Π.Α.Ο.Κ.) πραγματοποίησαν την καλύτερη επίδοση τους.
• Την περίοδο 2013-2014 πάλι τρείς ομάδες (Π.Α.Ο., Άρης, Ρέθυμνο) πραγματοποίησαν την καλύτερη επίδοση τους,
• Την φετινή περίοδο 2014-2015 υπάρχει μόνον η Α.Ε.Κ. με 196% (η οποία όμως επέστρεψε φέτος στην Α1).

Φέτος σε σχέση με πέρυσι την επίδοση τους βελτίωσαν μόνον οι: Π.Α.Ο.Κ. έχοντας παίξει ένα παιχνίδι με θεατές παραπάνω από πέρυσι και ο Γαύρος, με τρία παιχνίδια περισσότερο με θεατές σε σχέση με πέρυσι.

Από τις ομάδες που χειροτέρεψαν την επίδοση τους ο Άρης είναι οριακά χειρότερος έχοντας παίξει φέτος ένα παιχνίδι παραπάνω χωρίς θεατές, την ίδια στιγμή που ο Π.Α.Ο. χειροτερεύει κάπως έχοντας παίξει ένα παιχνίδι περισσότερο με θεατές σε σχέση με πέρυσι. Τέλος ο Απόλλων Πάτρας εμφανίζεται χειρότερος την στιγμή που υπολείπεται μόνο 1.553 εισιτήρια σε σχέση με την περίοδο 2012-2013 η οποία είναι και η καλύτερη του την τελευταία 3ετία. Αυτό συμβαίνει μόνο και μόνο επειδή η συμμετοχή της Α.Ε.Κ. ανέβασε πολύ τον Μ.Ο. Αν η φετινή του επίδοση συγκρινόταν με τον περυσινό Μ.Ο. τότε θα ήταν στο 182%. Αυτό βέβαια ισχύει και για τις άλλες ομάδες, ωστόσο εστιάζουμε στον Απόλλωνα Πάτρας γιατί κυρίως αυτός και δευτερευόντως το Ρέθυμνο (που βρίσκεται στην 7^η θέση φέτος) είναι το κριτήριο για την επιτυχία μιας «επαρχιακής ομάδας». Ειδικά το Ρέθυμνο με βάση τον περυσινό Μ.Ο. θα βρισκόταν φέτος στο 115%, το οποίο και θα ήταν η καλύτερη επίδοση του.

Περιοριζόμενοι στα δικά μας πρέπει ν’ αναρωτηθούμε αν με Μ.Ο. 2.875 εισιτήρια μπορεί να στηριχτεί οικονομικά μια ομάδα η οποία λόγω και της προ-επαγγελματοποίησης του μπάσκετ ιστορίας της είναι «καταδικασμένη» να κάνει πρωταθλητισμό. Προφανώς η απάντηση είναι αρνητική ειδικά αν λάβουμε υπ’ όψη μας και κάποια άλλα στοιχεία τα οποία θ’ αποτελέσουν τον πυρήνα επόμενου κειμένου μας. Βέβαια αυτή την ερώτηση πρέπει να την απαντήσουν όλοι οι συμμετέχοντες στην Α1. Η ύπαρξη αλλά κυρίως η επιβίωση ομάδων της «περιφέρειας» (εκτός Αθήνας και Θεσσαλονίκης) -των οποίων η στενή ταύτιση με μια περιοχή δρα ανασταλτικά για την διείσδυση τους σε μεγαλύτερο κοινό που αντιμετωπίζουν μετά από λίγα χρόνια και αναλόγως την αντοχή του κύριου χρηματοδότη τους τον κίνδυνο της εξαφάνισης- αποτελεί το μέτρο της επιτυχίας ενός ανταγωνιστικού (έστω εν μέρει) πρωταθλήματος.

Είναι προφανές -ακριβώς επειδή η απάντηση είναι αρνητική- ότι θα πρέπει να επανεξεταστεί και από τούς συμμετέχοντες (Ε.Σ.Α.Κ.Ε.) και από την Ομοσπονδία (Ε.Ο.Κ.) «από το μηδέν» τόσο ο αριθμός των ομάδων και η γεωγραφική τους κατανομή όσο και το σύστημα διεξαγωγής του (κλειστό ή ανοιχτό πρωτάθλημα, διεξαγωγή σε ομίλους), αφού όπως αποδεικνύουν τα στοιχεία η συνέχιση της ίδιας πορείας οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια στην βασιλεία στους τυφλούς του μονόφθαλμου μετατρέποντας το πρωτάθλημα σε ανούσιο πανηγυράκι για δυό (το πολύ τρείς πρωταγωνιστές).  

Υ.Γ. Στο σημαντικό θέμα των εισιτηρίων (από τα οποία περιμένουν το 10% τα ιδρυτικά ερασιτεχνικά σωματεία) θα επανέλθουμε αμέσως μόλις λάβουμε την απάντηση του Ε.Σ.Α.Κ.Ε. σε σχετικό αίτημα που του υποβάλαμε.  

15 Ιούνη 2015
παρατηρητήριο.