Αν κάποιος σας έλεγε πως την δεκαετία του ’30 ο κόσμος είχε «παγκοσμιοποιηθεί» και πως στο Αφγανιστάν οι γυναίκες ντύνονταν σαν Παριζιάνες και πως την δεκαετία του’70 οι Ιρανές κυκλοφορούσαν φορώντας φούστες φιγουρίνια της εποχής τι θα λέγατε; Πιθανότατα, όσοι δεν το γνωρίζατε κρίνοντας από την σημερινή τους κατάσταση δεν θα το πιστεύατε. Αυτό που μεσολάβησε από τότε είναι η οικονομική-εισοδηματική οπισθοδρόμηση, η οποία δημιούργησε τις συνθήκες για να βγουν στο παρασκήνιο και αργότερα στο προσκήνιο οι φανατικοί που τελικά εκμεταλλευόμενοι τις περιστάσεις κατέλαβαν την εξουσία.
Ο φανατικός κάθε είδους μοιάζει με τον πολύ άρρωστο, γι’ αυτό και η Ιταλική λέξη για να τον φανατικό οπαδό (tifoso) παραπέμπει στον τύφο. Ο φανατικός είναι σαν το αγριόχορτο που όσο ο κήπος είναι φροντισμένος δεν εμφανίζεται ή αν εμφανίζεται είναι υπό έλεγχο▪ όταν, όμως, ο κήπος αφεθεί στην τύχη του τότε επικρατεί και τον καταλαμβάνει κάνοντας τον δικό του.
Σκοπός κάθε μειονότητας (αν μιλάμε για ανθρώπους) και κάθε οργανισμού όταν βρεθεί σε νέο περιβάλλον/οικοσύστημα ΔΕΝ είναι να εγκλιματιστεί εντασσόμενο σ’ αυτό, αλλά να το φέρει στα μέτρα του (τροποποιήσει) έτσι ώστε να μοιάζει περισσότερο μ’ εκείνο από το οποίο προέρχεται. Αυτό επιτυγχάνεται με την «στοχο-προσήλωση» η οποία στην περίπτωση μας ταυτίζεται με την φανατική προσήλωση στη θρησκεία και τις επιταγές της ειδικά όταν αυτές καθορίζουν την καθημερινότητα. Θα έπρεπε να είναι προφανές ότι ένας φανατικός προερχόμενος από μια θρησκεία, η οποία ελέγχει όλη τη σφαίρα του ιδιωτικού βίου είναι περισσότερο επικίνδυνος από έναν άλλο προερχόμενο από θρησκεία η οποία στον ανταγωνισμό της με το Κράτος έρχεται δεύτερη και δεν έχει κυριαρχικό ρόλο στη λειτουργία της Κοινωνίας.
Έχοντας αυτό υπό όψη καταλαβαίνουμε εύκολα γιατί στο Ιράν και το Αφγανιστάν επικρατούν σήμερα οι φανατικοί θρησκευόμενοι και όχι οι «κοσμικοί» (η Τουρκία είναι μια εντελώς άλλη περίπτωση). Ωστόσο, όπως και στις «επαναστάσεις» η ανατροπή του status qvo σε μια περιοχή ανοίγει την όρεξη των αντίστοιχων φανατικώ σε άλλες προκαλώντας (ή απειλώντας να προκαλέσει) αναταραχή αν δεν ληφθούν έγκαιρα μέτρα.
Η πρόσφατη επικράτηση των Ταλιμπάν στο Αφγανιστάν που ξεσήκωσε ένα κύμα κακεντρέχειας σε βάρος των πρώην υποστηρικτών τους -όταν πολεμούσαν εναντίον των Σοβιετικών- Αμερικανών είναι η καλύτερη απόδειξη. Συνέβη, όχι επειδή τους έβγαλαν από το παρασκήνιο οι Αμερικανοί (γι’ αυτό και κομπλεξικά επιχαίρουν όσοι του έχουν άχτι), αλλά γιατί οι οικονομικές συνθήκες και η εμπλοκή των ξένων (αρχικά των Σοβιετικών) άλλαξε τις ισορροπίες δημιουργώντας μια κατάσταση από την οποία η χώρα δεν ανέκαμψε.
Η επικράτηση τους θα δημιουργήσει ένα κύμα προσφύγων, το οποίο οι ίδιοι επιθυμούν να σταματήσουν. Γιατί, κάθε εξουσία χρειάζεται τους υποτακτικούς της οι οποίοι είναι και «φορολογικά υποκείμενα». Οι Ταλιμπάν όπως και κάθε άλλη εξουσία χρειάζονται άτομα έμπειρα και μ’ εξειδίκευση σε μια σειρά από πόστα τα οποία αλλιώς δεν μπορούν να λειτουργήσουν. Στη συνέχεια την πίεση του προσφυγικού στη συγκεκριμένη περίπτωση κύματος θα την νιώσουν οι Δυτικές οικονομικά και κοινωνικά «ανεπτυγμένες χώρες». Η πίεση θα είναι τόσο μεγαλύτερη όσο θ’ ακούγονται φωνές «Αριστερών»και «Προοδευτικών» που θα ζητούν να επιτραπεί στους πρόσφυγες η είσοδος στις χώρες τους. Μόνο που από τη στιγμή που θα συμβεί αυτό ΔΕΝ θα μιλάμε πλέον για πρόσφυγες αλλά για μετανάστες, οι οποίοι θέλουν να δημιουργήσουν μια νέα ζωή σε ξένη χώρα.
Σαφής απάντηση στη συγκεκριμένη πρόκληση δεν υπάρχει. Το μόνο σίγουρο είναι πως αν πρόκειται να γίνουν κάποιοι πρόσφυγες δεκτοί, ο αριθμός τους προστιθέμενος στους ήδη υπάρχοντες ομοεθνείς τους θα πρέπει να είναι πολύ μικρός, έτσι ώστε να είναι πάντα από αριθμητική άποψη μια μικρή μειονότητα στην οποία τα πολιτικά δικαιώματα θα πρέπει ν’ αποδίδονται με μεγάλη προσοχή και φειδώ. Θα πρέπει, δηλαδή, να λειτουργήσουμε με τον τρόπο που οι Αρχαίοι Αθηναίοι αντιμετώπιζαν τους ξένους. Μόνον έτσι οι πρόσφυγες από το Αφγανιστάν θ’ αναγκαστούν να εγκλιματιστούν στον τρόπο ζωής μας (αφού δεν θα μπορούν να τον αλλάξουν φέρνοντας τον στα μέτρα τους) και δεν θ’ αποτελούν απειλή για την υπόλοιπη Κοινωνία. οποιαδήποτε άλλη προσέγγιση είναι όχι μόνο λάθος αλλά και εγκληματική, όπως απέδειξε η αλλαγή κυριαρχίας στο Αφγανιστάν. Όσοι, ακόμη, δεν έχουν καταλάβει ότι ο φανατισμός πάντα νικά την ανεκτικότητα τουλάχιστον μέχρι η τελευταία να φανατιστεί και ν’ ανοίξει πόλεμο μαζί του είτε εθελοτυφλούν, είτε είναι ηλίθιοι ή τέλος πράκτορες. Τόσο απλά.
Υ.Γ. Τα μέτρα ενίσχυσης της προστασίας των συνόρων είναι χρήσιμα από πολλές πλευρές. Η μια αφορά την αντιμετώπιση της ανησυχίας του ντόπιου πληθυσμού στο άκουσμα της είδησης για «προσφυγικό κύμα». Μια άλλη είναι η επίδειξη μιας σταθερής απόφασης να μην επιτραπεί να μετατραπεί η Χώρα σε «πάρκινγκ» παράνομων οικονομικών μεταναστών όπως επί ΣΥ.ΡΙΖ.Α. Σε κάθε περίπτωση δείχνει υπευθυνότητα, η οποία θα επικυρωθεί αν και όταν τα μέτρα αυτά εφαρμοστούν αποτελεσματικά.
21 Αυγούστου 2021
«πουθενάς 1».
