Έλα, όμως, που οι μεγάλοι είναι μονοφαγάδες και θέλουν περισσότερα λεφτά για τους ίδιους ακόμη και αν ξέρουν πως χωρίς τους «μικρούς» δεν θα γίνει Πρωτάθλημα. Έτσι η λύση είναι μια: ο εκβιασμός. Ένας εκβιασμός που στρέφεται εναντίον και των «μικρών» και της Κυβέρνησης. Αν δεν υποχωρήσουν οι «μικροί», τότε πρέπει με οποιοδήποτε τρόπο να βρεθεί κάποιος να πληρώσει το ελάχιστο ποσό που αυτοί χρειάζονται ως τηλεοπτικά έσοδα. Στο τέλος, ως δια μαγείας, κάτι θα γίνει και θα τσουλήσει η μπάλα στο χορτάρι.
Φυσικά, κάθε εκβιασμός για να είναι αποτελεσματικός πρέπει να περιλαμβάνει και μια υπόσχεση που θα οδηγεί τον εκβιαζόμενο σε μια σχετική βελτίωση της θέσης του στο μέλλον. Τι «τυράκι» στη συγκεκριμένη περίπτωση είναι η «κεντρική διαχείριση» των τηλεοπτικών δικαιωμάτων από του χρόνου. Ή πιο απλά για όποιους βλέπουν ταινίες του James Bond «Ζήσε μια μέρα ακόμα» και «Άσε τους άλλους να πεθάνουν».
Τελικά, αυτή η διαμορφωμένη κατάσταση οδηγεί σ’ ένα μάλλον προβλεπόμενο έτσι και αλλιώς αποτέλεσμα: τη δημιουργία «συμμαχιών» και «παραρτημάτων» γιατί αυτός είναι ο μόνος τρόπος οι «μικροί» να προστατεύσουν τα συμφέροντα τους όπως αυτοί τ’ αντιλαμβάνονται. Διαιωνιζόμενη αυτή η κατάσταση οδηγεί σε μια συνεχή υποβάθμιση του Πρωταθλήματος, η οποία με τη σειρά της οδηγεί σε μια μείωση της αξίας του τηλεοπτικού προϊόντος. Το τελικό αποτέλεσμα είναι πως μέσω της «κεντρικής διαχείρισης» οι «μεγάλοι» αναγκάζονται να χρηματοδοτούν τους «μικρούς» και αυτό δεν το θέλουν (γι’ αυτό και κλείνουν μόνοι τους τηλεοπτικές συμφωνίες). Δυστυχώς, όμως, για τους «μεγάλους» αυτοί έχουν ανάγκη τη συμμετοχή των μικρών και άρα την «κεντρική διαχείριση» οπότε…
Οπότε έχουμε έναν ανατροφοδοτούμενο ατέρμονα κύκλο που για να «σπάσει» απαιτεί απ’ όλους (αλλά κυρίως από τους «μεγάλους») αλλαγή νοοτροπίας▪ πράγμα δύσκολο αλλά όχι ακατόρθωτο και πάντως απολύτως αναγκαίο στην περίπτωση μας. Απομένει να δούμε αν μπορεί να επιτευχθεί.
28 Αυγούστου 2021
«πουθενάδες».
