Προφανώς, η σημερινή Ρωσία ΔΕΝ είναι μια «Αυτοκρατορία» αν και η «Άρχουσα Τάξη» της νομίζει ότι είναι (ή ότι είναι σε φάση να γίνει, που είναι το ίδιο πράγμα). Η δημιουργία μιας Αυτοκρατορίας προϋποθέτει στην βάση της την νομιμοποίηση των απαιτήσεων της απέναντι στις εδαφικές διεκδικήσεις της. Γιατί, μια «Αυτοκρατορία» ως τέτοια (οφείλει να) είναι «πολιτισμένη». Και, αφού είναι «πολιτισμένη» διεξάγει πόλεμο μόνο όταν οι διεκδικήσεις της «νομιμοποιούνται» με κάποιο τρόπο. Από την άποψη αυτή ΔΕΝ έχει καμία πρακτική σημασία αν η «νομιμοποίηση» των πολέμων της είναι πραγματική ή κατασκευασμένη. Στο κάτω-κάτω το μόνο που στ’ αλήθεια χρειάζεται είναι μια αφορμή.
Μια αφορμή όπως το στημένο συνοριακό επεισόδιο που χρησιμοποίησε ο σύμμαχος (με την υπογραφή του «Συμφώνου Μολότωφ-Ρίμπεντροπ και το μεταξύ Γερμανίας και Σ. Ένωσης μοίρασμα της Ευρώπης) του Στάλιν, Αδόλφος Χίτλερ στην εισβολή του στην Πολωνία. Στο κάτω-κάτω «ο σκοπός αγιάζει τα μέσα», έτσι δε λένε;
Ο τίτλος του κειμένου και η μέρα δημοσίευσης του παραπέμπουν στην Ελληνική Επανάσταση, η οποία όσο και αν προσπάθησαν οι Κομμουνιστές να την εμφανίσουν κυρίως ως «ταξική» ήταν «εθνικο-απελευθερωτική». Ο υπότιτλος παραπέμπει στις ομοιότητες μεταξύ των περιπτώσεων της Ελλάδας και της Ουκρανίας. Όσο και να μη θέλουν κάποιοι υπάρχουν ομοιότητες οι οποίες αποδεικνύουν πως δυστυχώς οι άνθρωποι δεν αντλούν κανένα δίδαγμα από το ιστορικό παρελθόν. Είναι ακριβώς αυτό που οδήγησε τον Μάρξ να γράψει την περίφημη φράση του: «Η Ιστορία επαναλαμβάνεται την πρώτη φορά σαν τραγωδία και την δεύτερη φορά σαν φάρσα». Το (μεγάλο) λάθος του Καρόλου ήταν πως δεν υπολόγισε πως αυτό συμβαίνει ΠΑΝΤΑ όσο υπάρχει τουλάχιστον ιστορική καταγραφή έτσι ώστε να μην συλλογίστηκε ως τι επαναλαμβάνεται μετά την τρίτη φορά.
Η πρώτη ομοιότητα στις περιπτώσεις Ελλάδας και Ουκρανίας είναι ότι και οι δύο τους αγωνίστηκαν και αγωνίζονται απέναντι σε μια μεγάλη γειτονική τους δύναμη, η οποία θεωρούσε «δικαίωμα» της ν’ αποφασίζει για τις ζωές τους. Η μεγάλη γειτονική τους δύναμη θεωρούσε και θεωρεί πως έχει το αναφαίρετο δικαίωμα (δοσμένο από τον Θεό και τη Μοίρα) να κατέχει και να διαφεντεύει τα εδάφη τους.
Η δεύτερη ομοιότητα στις δύο περιπτώσεις είναι πως μετά την δημιουργία τόσο του Ελληνικού όσο και του Ουκρανικού Κράτους οι μεγάλες γειτονικές τους δυνάμεις θεωρούσαν πως είχαν λόγο στην τύχη τους. Γιατί, τις θεωρούσαν σαν «αποσχισθείσες επαρχίες» τις οποίες όφειλαν να τις κατακτήσουν εκ νέου και αν αυτό δεν ήταν πρακτικά δυνατό, τουλάχιστον να τις καταστήσουν πολιτικά υποτελείς («δορυφορικά κράτη»). Είναι αυτή ακριβώς η λογική η οποία αρνείται στους Ουκρανούς το δικαίωμα να διαλέξουν τον «προστάτη» (νταβατζή) τους. Ο Πούτιν απλά τους αρνήθηκε το δικαίωμα ν’ αλλάξουν νταβατζή: ή εκείνος ή κανείς άλλος. Τόσο απλό.
Η τρίτη ομοιότητα είναι πως και στις δύο περιπτώσεις η υποστήριξη «τρίτων χωρών» στους «εθνικο-απελευθερωτικούς πολέμους τους ήταν έμμεση και όχι άμεση. Λεφτά, εθελοντές, υλικό και ένα κύμα συμπαράστασης ήταν όσα η Ελλάδα και η Ουκρανία πήραν από τις «τρίτες χώρες».
Η τέταρτη ομοιότητα αφορά την αμφισβήτηση της εθνότητας τόσο των Ελλήνων όσο και των Ουκρανών. Τόσο οι Έλληνες όσο και οι Ουκρανοί ΔΕΝ ήταν για κάποιους και δεν είναι για κάποιους κομπλεξικούς «έθνη». Και αν μεν για τους Ουκρανούς υπονοείται ότι δεν είναι ξεχωριστό από τους Ρώσους έθνος, στην περίπτωση των Ελλήνων οι λόγοι ήταν διαφορετικοί. Ο ένας (λόγος) ήταν πως η έννοια του «έθνους» υποτίθεται πως ήταν «κατασκευή» των νεοσύστατων τότε κρατών που ήθελαν έτσι να νομιμοποιηθούν έναντι των γειτόνων τους. Ήθελαν να ξεχνούν (γιατί μόνον έτσι δεν διαψεύδονταν) τον Ηρόδοτο ο οποίος ξεκάθαρα έκανε λόγο για το Ελληνικό Έθνος: «το ελληνικόν εόν όμαιμόν τε και ομόγλωσσον και θεών ιδρύματα κοινά και θυσίαι ήθεά τε ομότροπα» (Ηρόδοτος, Ουρανία 144). Δηλαδή: «υπάρχει και το ελληνικό έθνος από το ίδιο αίμα και με την ίδια γλώσσα μ΄ εμάς, με το οποίο έχουμε κοινά ιερά των θεών και κοινές θυσίες και ήθη κοινά».
Ο άλλος (λόγος) ήταν μια σοφιστεία του Αυστριακού Γιάκομπ Φίλιπ Φαλμεράυερ ο οποίος για τους δικούς του λόγους προσπαθούσε ν’ αποδείξει την φυλετική ασυνέχεια των Νεο-Ελλήνων σε σχέση με τους Αρχαίους προγόνους τους. Ήταν τόση η πρεμούρα του να «αποδείξει» πως οι Έλληνες του 19ου αιώνα προέρχονταν από τους Αλβανούς και τους Σλάβους που δεν κατάλαβε ότι η ιδιότητα-ταυτότητα του Έλληνα δεν έχει πάντα σχέση με το DNA (άσχετα αν γενετικές έρευνες του 20ου & 21ου αιώνα τον διαψεύδουν) αλλά έχει κυρίως πνευματική υπόσταση. Είναι ακριβώς γι’ αυτό τον λόγο που Εβραϊκής καταγωγής «επιστήμονες» προσπαθούν για χρόνια να μας υποβάλλουν την θεωρία περί «Ινδο-Ευρωπαϊκής» καταγωγής μας μ’ όσα αυτή συνεπάγεται.
Η πέμπτη ομοιότητα είναι ταυτόχρονα και μια πρόβλεψη για το μέλλον. Η Ελληνική Επανάσταση η οποία κατέληξε στην δημιουργία του Ελληνικού Κράτους έστω και στα «κολοβωμένα» αρχικά του όρια ήταν η απαρχή του τέλους της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας γιατί απέδειξε πως η Αυτοκρατορία δεν ήταν πλέον αήττητη.
Οι 5 ομοιότητες στις περιπτώσεις Εθνικής χειραφέτησης Ελλάδας και Ουκρανίας που υπέδειξα παραπάνω πιθανόν να μην είναι οι μοναδικές▪ είναι όμως οι κυριότερες. Ο λόγος για το παρόν κείμενο ήταν η «απάντηση» σ’ όσους για τους δικούς τους λόγους προσπαθούν ν’ απομονώσουν κάθε τέτοια περίπτωση και να την «αποδομήσουν» προκειμένου «να φέρουν στα μέτρα τους» την πραγματικότητα. Η προσπάθεια για την Εθνική χειραφέτηση και την δημιουργία Εθνικής Συνείδησης ήταν και είναι ΠΑΝΤΑ η ίδια ανεξάρτητα από την χρονική στιγμή που αυτή λαμβάνει χώρα.
25 Μάρτη 2022
«πουθενάς 1».
