Πρόσφατα η «Θύρα 7» με ανακοίνωση της που αφορούσε το «φιλικό Ειρήνης» διαφοροποιήθηκε από τη συγκεκριμένη επιλογή της Διοίκησης-Ιδιοκτησίας της ομάδας. Το επιχείρημα της ήταν η μη επιλογή πλευράς στη συγκεκριμένη σύγκρουση. Με άλλα λόγια το no politica που τόσο ειρωνικά έχουν σχολιάσει κάποιοι έγινε πράξη με την αποχή της από έναν συμβολικό αγώνα της ομάδας. Ειλικρινά, δε θυμάμαι ποια ήταν η στάση της «Θύρας 7» το 1999 και δεν θα μπω στον κόπο να το ψάξω. Αυτό που ξέρω (και πρέπει να το αναγνωρίσω) είναι πως η στάση της είναι πολύ τίμια.
Από κει και πέρα το ζήτημα ήταν η εκμετάλλευση της στάσης της «Θύρας 7». Μιας στάσης πρωτόγνωρης και ειδικά σε μια ομάδα που συνεχώς γεμίζει την τροπαιοθήκη της και η οποία αρέσκεται να βαυκαλίζεται για την υπεροχή της έναντι των υπολοίπων. Ενώ η στάση των οργανωμένων της ομάδας του Β. Μαρινάκη χαλά την μόστρα (δημόσια εικόνα) της, η οποία είναι τόσο σημαντική που αμέσως έγινε προσπάθεια να διασκεδαστούν οι εντυπώσεις (βλέπε εδώ).
Για τον Β. Μαρινάκη και τους ανθρώπους του είναι απολύτως σημαντικό να εμφανίζεται προς τα έξω όλη η ομάδα σαν μια γροθιά. Για τον Βαγγέλα όπως και για κάθε άλλο ιδιοκτήτη ομάδας οι οργανωμένοι έχουν μια από τις δύο επιλογές:
- είτε να στηρίζουν αναφανδόν κάθε κίνηση/απόφαση του,
- είτε να βγάζουν τον σκασμό.
Ο Βαγγέλας όπως και η μεγάλη πλειοψηφία των ιδιοκτητών θέλει την ενότητα «μπετόν αρμέ» (οπλισμένο σκυρόδεμα στα Ελληνικά) και όχι ως προϊόν της σύνθεσης των αντίθετων απόψεων (αν και όταν αυτή είναι κατορθωτή). Έτσι, όταν προκύπτει κάποιο παραστράτημα -όπως η δήλωση αρχικά και στη συνέχεια η κίνηση της «Θύρας 7» να μην παρακολουθήσει το φιλικό- των οργανωμένων μπαίνει σε κίνηση ένας ολόκληρος μηχανισμός προκειμένου να παρουσιάσει εκ νέου προς τα έξω την εικόνα ενός αρραγούς μετώπου.
Ακόμη κι έτσι το παραμύθιασμα τόσο εντός όσο και εκτός της ομάδας δεν μπορεί να συνεχιστεί για καιρό. Γιατί τις συγκρούσεις όσο υπόγειες και να είναι δεν γίνεται να τις κρύβεις «κάτω από το χαλί» για καιρό. Στο τέλος της ημέρας άλλο είναι που μετράει. Και αυτό δεν είναι άλλο από τη στάση που πήραν ή δεν πήραν οι «σύνδεσμοι οργανωμένων» άλλων ομάδων για την δεύτερη μετά το 2014 Ρωσική εισβολή στην Ουκρανία. Όπως και να το κάνουμε και ανεξάρτητα από τις αιτιάσεις της Ρωσίας εκείνη είναι που εισέβαλε στην Ουκρανία και εκείνη που θα έπρεπε να επωμιστεί το όνειδος της. Γιατί δεν γίνεται να φταίνε το ίδιο και τα δύο μέρη, ειδικά όταν δεν είναι ισοδύναμα. Ότι δεν είναι ισοδύναμα προκύπτει από τη στάση του ίδιου του Πούτιν ο οποίος φέρεται στην Ουκρανία όπως η Οθωμανική Αυτοκρατορία (και στη συνέχεια η Τουρκία) στην Ελλάδα: σαν σε αποσχισθείσα επαρχία ή σαν σε υποτελές κράτος.
Στο τέλος της ημέρας το ζήτημα παραμένει πως οι οργανωμένοι του «γνήσιου Γαύρου» πήραν θέση για τον Πόλεμο της Ουκρανίας την ίδια στιγμή που εγώ απέτυχα να βρω μια ανακοίνωση της ORIGINAL στην ιστοσελίδα της στο Facebook. Αν η «Θύρα 7» ακόμη και για ξεκάρφωμα με την ανακοίνωση της και το κλείσιμο του πετάλου έδωσε περιεχόμενο στο no politica, τότε οι οργανωμένοι άλλων ομάδων που δεν πήραν θέση εναντίον του πολέμου υπογράμμισαν την πολιτική τους θέση, η οποία από τη στιγμή που δεν μπορούσε να είναι (προφανώς) ανοιχτά υπέρ του επιτιθέμενου δεν ήταν -ωστόσο- και εναντίον του. Ίσως, τελικά, να μην πήραν θέση για έναν πιο πρακτικό λόγο όπως ότι δεν μπορούσαν να ισορροπήσουν τις διαφορετικές μεταξύ τους απόψεις και μη παίρνοντας θέση απέφυγαν τους κραδασμούς.
12 Απρίλη 2022
«πουθενάς 1».
