Στην οικονομία υπάρχουν τρείς κατηγορίες ανθρώπων: οι «εργοδότες» που προσλαμβάνουν, οι «εργαζόμενοι» που προσφέρουν την εργασία τους στους εργοδότες και οι «αυτοαπασχολούμενοι» οι οποίοι είναι ταυτόχρονα εργοδότες και εργαζόμενοι. Οι τελευταίοι όταν και στον βαθμό που απασχολούν προσωπικό μεταπίπτουν στην κατηγορία των «εργοδοτών». Θεωρητικά και για όσο η προσφορά εργασίας υπερβαίνει τη ζήτηση οι «εργοδότες» έχουν το «πάνω χέρι». Βέβαια, τις αποφάσεις των εργοδοτών επηρεάζει/διαμορφώνει η εκάστοτε οικονομική πολιτική της κυβέρνησης μέσω της οποίας (αλλά και της διεθνούς συγκυρίας) διαμορφώνονται οι οικονομικές συνθήκες.
Στις «δυτικές Δημοκρατίες» (και όσες τυπικά ισχυρίζονται ότι είναι) οι ελίτ ενισχύουν οικονομικά κόμματα και υποψηφίους στο παρασκήνιο. Έτσι, κόμματα και πολιτικοί λαμβάνουν σοβαρά υπόψη τα συμφέροντα τους (ή για να το πούμε σωστότερα υποτάσσονται σ’ αυτούς). Το κόμμα που κυβερνά προκειμένου όχι μόνο να ξεπληρώσει την οικονομική ενίσχυση του αλλά και να τη διαιωνίσει δίνει κρατικά συμβόλαια στους επιχειρηματίες-εργοδότες που το ενισχύουν διαμορφώνοντας τις ανάλογες οικονομικές και εργασιακές συνθήκες που τους ευνοούν.
Μέχρι τη σημερινή (2η) θητεία του Τράμπ οι εκπρόσωποι της οικονομικής ελίτ δεν συμμετείχαν στην κυβέρνηση. Πλέον, ο Ντόναλτ έχει πουλήσει τις κυβερνητικές θέσεις όπως αυτή του «Υπουργού Οικονομικών» που διοικούσε ένα hedge fund (αντισταθμιστικό κεφάλαιο). Πλέον, αυτοί που «ξέρουν καλύτερα από κάθε άλλον» και μπορούν ν’ αγοράσουν το αξίωμα βγαίνουν στο προσκήνιο και κυβερνούν. Το καλύτερο στην περίπτωση των Η.Π.Α. είναι πως εκτός του Προέδρου οι «Υπουργοί» δεν χρειάζεται να έχουν εκλεγεί.
Από την άλλη σε καθεστώτα όπως της Κίνας και της Ρωσίας η οικονομική ενίσχυση των ελίτ στον «Αρχηγό» (όποιο τίτλο και αν έχει) είναι δεδομένη και αυτονόητη. Ο «Αρχηγός» (στην περίπτωση της Ρωσίας) είτε μοιράζει τις επιχειρήσεις στους «φίλους» του (των οποίων η ζωή εξαρτάται από τις διαθέσεις του «Αρχηγού») είτε (στην περίπτωση της Κίνας) διατηρεί τις ήδη διαμορφωμένες ισορροπίες μεταξύ των ελίτ.
Για παράδειγμα ο Σι Τζινπίνγκ παραμένει στην εξουσία όσο τηρεί τους συμβιβασμούς μεταξύ των φατριών του Κ.Κ.Κ. Οι φατρίες αυτές εκτός του μεριδίου της κομματικής εξουσίας διαθέτουν και μερίδιο της Κινεζικής Οικονομίας. Κάθε οικογένεια που ηγείται μιας φατρίας έχει αναλάβει από ένα Οικονομικό Τομέα που τον ελέγχει μόνο αυτή. Ο Σι μπορεί να μην έχει την δύναμη να καταργήσει τα «προνόμια» των άλλων οικογενειών, μπορεί ωστόσο να κάνει κάποια «δωράκια» (στον βαθμό που δεν προκαλούν μεγάλες αναταράξεις στο ήδη υπάρχον status qvo) όπως στην οικογένεια της συζύγου του.
Από τη στιγμή που στην Κίνα κάθε Οικονομικός Τομέας χαρακτηρίζεται από ολιγοπώλιο είναι προφανές (και αναμενόμενο) ότι οι ελίτ στις οποίες ανήκουν οι επιχειρήσεις διατηρούν τις τιμές ψηλά αποκομίζοντας τεράστια κέρδη. Είναι ακριβώς για τον λόγο αυτό που η Οικονομία της Κίνας είναι «κλειστή» στις ξένες επιχειρήσεις. Γιατί, αν «ανοίξει» στον ξένο ανταγωνισμό, τότε ο έλεγχος και τα κέρδη των ελίτ θα μειωθούν δραστικά ενώ την ίδια στιγμή η κατάσταση των πολιτών θα βελτιωθεί από την πτώση του κόστους ζωής.
Έτσι, οι εμπορικές διαπραγματεύσεις με τις άλλες χώρες (όπως και η σημερινή για τους δασμούς π[ου επέβαλε ο Τράμπ) καθοδηγούνται από τα οικονομικά συμφέροντα των Κινεζικών ελίτ και μόνο έμμεσα του Κινεζικού λαού. Είναι αυτό που λέμε «κοντά στον βασιλικό ποτίζεται και η γλάστρα».
Βλέπουμε, πως ενώ τυπικά είναι διαφορετικός ο τρόπος που οι ελίτ σε Η.Π.Α. και Κίνα κάνουν κουμάντο στην ουσία το αποτέλεσμα είναι ακριβώς το ίδιο: Αμερικανοί και Κινέζοι πληρώνουν το «μάρμαρο» του αυξημένου κόστους διαβίωσης για να πλουτίζουν οι ελίτ που άμεσα ή έμμεσα ελέγχουν την «οικονομική δραστηριότητα». Η μόνη διαφορά είναι πως στην Κίνα οι ελίτ έλκουν την ισχύ τους από το κόμμα, ενώ στις Η.Π.Α. οι ελίτ ανταγωνίζονται μεταξύ τους για τα μερίδια στην «αγορά».
Απ’ ότι φαίνεται Η.Π.Α. και Κίνα έχουν περισσότερα κοινά παρά διαφορές. Δυστυχώς για τους λαούς τους τα κοινά σημεία τους είναι πάντα σε βάρος τους και πάντα προς όφελος των ελίτ (οικονομικών και κομματικών).
17 Μάη 2025
«πουθενάς 1».
