Στο παιχνίδι με τα τουβλάκια υπάρχει παραδοσιακά ένα μεγάλο και αξεπέραστο πρόβλημα. Το πρόβλημα αυτό είναι πως τα τουβλάκια ποτέ δεν είναι αρκετά. Πάντα χρειάζονται περισσότερα για να πάρουν «σάρκα και οστά» τα σχέδια μας, ενώ όποτε προσπαθούμε να κάνουμε την δουλειά μας με όσα έχουμε πρέπει να κάνουμε μεγάλους συμβιβασμούς. Έτσι προκειμένου να κατασκευάσουμε μνημειακές και φαραωνικού τύπου κατασκευές πρέπει ν’ αγοράσουμε πολλές συσκευασίες για τις οποίες απαιτούνται αρκετά (αληθινά) λεφτά. Βέβαια τέτοιου είδους προβλήματα δεν πρέπει να μας αποθαρρύνουν αφού η ανεπάρκεια (στενότητα) των πόρων είναι μια μόνιμη κατάσταση στην οικονομική θεωρία και πράξη.
Σε προηγούμενο κείμενο μας στο οποίο σχολιάζαμε ένα συλλογικό έργο των Βαρουφάκη-Γκαλμπραίηθ-Χόλαντ («Μια Μετριοπαθής Πρόταση για την Επίλυση της Κρίσης του Ευρώ») σημειώναμε και το παρακάτω απόσπασμα (από το οποίο μας ενδιαφέρει το υπογραμμισμένο τμήμα):
«Το τρίτο από τα τέσσερα συνολικά μέτρα αφορά την χρηματοδότηση μεγάλων έργων σ’ όλη την Ευρώπη. Η χρηματοδότηση (η οποία περιγράφεται αναλυτικότερα στις πριν και μετά σελίδες) θα προέλθει από τα «λιμνάζοντα» (γιατί δεν βρίσκουν «επενδυτικές ευκαιρίες») ιδιωτικά κεφάλαια τα οποία θ’ αγοράσουν τα ομόλογα των Ε.Τ.ΕΠ. και Ε.Ε.Τ. τα οποία είτε θα εγγυηθεί η Ε.Κ.Τ. είτε θα τ’ αγοράσει η ίδια με λεφτά που θα βρεί από την έκδοση (πώληση) δικών της ομολόγων! Με τον τρόπο αυτόν (και όχι μόνον) θα ξεπεραστεί -σύμφωνα με τους συγγραφείς- η κρίση του Ευρώ.»
Παρ’ όλη την Κρίση (η οποία πλέον έχει εξελιχθεί σε Ύφεση) υπάρχουν λιμνάζοντα ιδιωτικά κεφάλαια, δηλαδή χρήματα που δεν μπορούν να επενδυθούν (και να αποφέρουν έτσι έσοδα στους κατόχους τους) γιατί δεν αναλαμβάνουν οι τράπεζες (πρωτίστως) και οι κυβερνήσεις των πλεονασματικών χωρών (δευτερευόντως) πρωτοβουλίες για επενδυτικά σχέδια. Για τις ανάγκες του σημερινού σημειώματος και για να μην χαθούμε δεν θ’ ασχοληθούμε για τον τρόπο με τον οποίο αποκτήθηκαν αυτά τα «λιμνάζοντα» κεφάλαια. Μας αρκεί για την ώρα ότι υπάρχουν.
Οι περισσότεροι από εσάς θα σκεφτούν πως τα «λιμνάζοντα» αυτά κεφάλαια βρίσκονται στις πλέον ανεπτυγμένες οικονομικά χώρες, αυτές του καπιταλιστικού κέντρου. Αυτό είναι από μια άποψη σωστό καθώς οι χώρες του καπιταλιστικού κέντρου ελέγχουν το μεγαλύτερο κομμάτι του διακινούμενου παγκοσμίως χρήματος μέσω των χρηματαγορών τους οι οποίες στις περισσότερες περιπτώσεις λειτουργούν και σαν «φορολογικοί παράδεισοι». Ωστόσο «αποστολή» τους δεν είναι να κατακρατούν τα λεφτά αυτά, αλλά να τα αναδιευθύνουν/ανακατανέμουν σε αγορές οι οποίες παρουσιάζουν τις μεγαλύτερες «επενδυτικές ευκαιρίες». Έτσι κάποιες από τις «ταχέως αναδυόμενες οικονομίες» (καθεμιά από τις οποίες βασίζεται σε κάποιο συγκριτικό πλεονέκτημα) συγκέντρωσαν τεράστιους όγκους κεφαλαίων τους οποίους δεν μπορούν να εκμεταλλευθούν αποτελεσματικά οι ίδιες μ’ αποτέλεσμα αυτά να «λιμνάζουν».
Συνήθως οι «αναδυόμενες» οικονομικά αυτές χώρες δεν έχουν αντίστοιχη πολιτική επιρροή την οποία και εναγωνίως επιδιώκουν προκειμένου ν’ αποκτήσουν στην πορεία ακόμη μεγαλύτερη οικονομική ανάπτυξη (ως αποτέλεσμα της αυξημένης πολιτικής επιρροής τους). Φυσικά αυτή η αλλαγή στους συσχετισμούς θα γίνει σε βάρος των ήδη καθιερωμένων οικονομικών και πολιτικών καπιταλιστικών κέντρων τα οποία αν και αμφισβητούνται ανοικτά λόγω της κρίσης (κοινωνικής και οικονομικής) που περνούν δεν είναι καθόλου πρόθυμα να «καταθέσουν τα όπλα». Δεδομένου ότι από πολιτικής περισσότερο άποψης οι «αναδυόμενες οικονομίες» βρίσκονται στην ίδια θέση, δεν είναι περίεργο που κάποιες από αυτές συνασπίστηκαν (μέχρι τουλάχιστον να τα σπάσουν μεταξύ τους όταν θα έρθουν σε σύγκρουση τα ιδιαίτερα συμφέροντα τους).
Πέντε από αυτές δημιούργησαν μια «επενδυτική τράπεζα» η οποία διαθέτει κάθε χρόνο 100 δις. Δολλάρια για «επενδύσεις». Από αυτά τα μισά (50 δις.) διατίθενται στα ίδια τα ιδρυτικά μέλη, ενώ τα υπόλοιπα προορίζονται για «επενδύσεις» σε χώρες οι οποίες αδυνατούν να δανειστούν από τις «αγορές» (ή το κόστος δανεισμού τους είναι δυσανάλογα υψηλό). Οι πέντε αυτές χώρες ονομάζονται (B.R.I.C.S.) από τα αρχικά των ονομάτων τους στ’ Αγγλικά και είναι με σειρά εμφάνισης οι εξής: Βραζιλία (Β), Ρωσία (R), Ινδία (I), Κίνα (C), Νότια Αφρική (S). Ανάμεσα στα πολλά σενάρια για τις εναλλακτικές πηγές δανεισμού που κυκλοφορούν κάθε τόσο είναι και η προσφυγή στους B.R.I.C.S. Τό θέμα τίθεται εκ νέου εξ’ αιτίας μιας συνέντευξης Ρώσου αξιωματούχου αλλά και της αβάντας που τυγχάνει από την ιστοσελίδα www.iskra.gr (βλέπε εδώ). Αυτή η συνέντευξη συνδυαζόμενη με τις «κούφιες» (ή «τζούφιες» το ίδιο κάνει) απειλές μας για προσέγγιση με τη Ρωσία και τις χαζομάρες για την «στρατηγική θέση της Ελλάδας» (άρα και τη σημασία της) ενδέχεται να μας βάλει σ’ ένα εξίσου επικίνδυνο μονοπάτι (αν όχι και περισσότερο) μ’ αυτό που βαδίζουμε τώρα.
Για να εξηγούμαστε. Έστω ότι επιθυμούμε τόσο εμείς να δανειστούμε από τους B.R.I.C.S. όσο και εκείνοι να μας δανείσουν. Προφανώς ο Ελληνικός Λαός θα μπορούσε (αυτό θα ήταν το λογικό) να προσεγγίσει το βιοτικό επίπεδο του «μέσου πολίτη» (ειδικά αυτού που δεν έχει δουλειά) της πιό οικονομικά ανεπτυγμένης χώρας από τις πέντε.
- Να είναι άραγε αυτή η Βραζιλία, η οποία πέρισυ το καολοκαίρι ταλανίστηκε από διαμαρτυρίες οι οποίες είχαν οικονομικά (και συνεπώς κοινωνικά) αίτια; Προφανώς δεν έχει νόημα ν’ ανταγωνιστούμε το φθηνό εργατικό δυναμικό της Βραζιλίας, αφού για να γίνει αυτό θα πρέπει να μειωθούν και άλλο οι μισθοί των εργαζομένων (προκειμένου να τους «συμφέρει» να δουλέψουν στην φάμπρικα).
- Να είναι άραγε αυτή η Ρωσία, η οποία εξαιτίας των (σχετικά) χαμηλών τιμών του πετρελαίου αλλά και των κυρώσεων (λόγω της προσάρτησης μέρους της Ουκρανίας) εισήλθε σε φάση Ύφεσης; Προφανώς και ο Έλληνας πολίτης δεν έχει πολλά να ζηλέψει από το βιοτικό επίπεδο του μέσου Ρώσου (το οποίο είναι πολύ κατώτερο από αυτό που φαίνεται στην «βιτρίνα»).
- Να είναι άραγε η Ινδία η οποία φημίζεται για το οργανωμένο σε κάστες φθηνό εργατικό δυναμικό που ασχολείται με την βιοτεχνία; Πόσοι Έλληνες θα ζήλευαν το βιοτικό επίπεδο των χειρόνακτων εργατών της;
- Να είναι άραγε η Κίνα, η βασίλισσα της φθηνής μαζικής φασόν Βιομηχανικής παραγωγής; Ποιός από τους «μέσους Έλληνες» φθονεί την τύχη των Κινέζων Βιομηχανικών εργατών; Όσο σκληρό και να είναι το γιουάν (γι’ αυτό έχει και μεγάλη αγοραστική δύναμη στο εσωτερικό της χώρας) δεν πιστεύουμε ότι θα βρεθεί έστω και ένας άνεργος να επιθυμεί να έχει την ίδια τύχη με τους Κινέζους Βιομηχανικούς εργάτες.
- Να είναι τέλος η Νότιος Αφρική στην οποία κατά το παρελθόν έκαναν κάποιες περιουσίες ομογενείς μας; Ποιό είναι το βιοτικό επίπεδο της μεγάλης πλειοψηφίας των πολιτών της; Υπάρχει κάτι να ζηλέψει ο «μέσος Έλληνας» από μια χώρα στην οποία η φτώχια που προκαλείται από τον οικονομικό και κοινωνικό αποκλεισμό έχει συγκεκριμένη φυλετική ταυτότητα; Εκεί που σε πολύ μεγάλο βαθμό η θέση που θα έχει ως ενήλικο άτομο ένα νεογέννητο καθορίζεται από το χρώμα του δέρματος;
Λένε πως ο Καπιταλισμός «γεννά ευκαιρίες» και δεν υπάρχει καλύτερο παράδειγμα από τον οικονομικό συνασπισμό των B.R.I.C.S. Χώρες με μεγάλες και αγεφύρωτες οικονομικές και κοινωνικές διαφορές καταφέρνουν να σωρεύσουν πλεονάσματα τα οποία στη συνέχεια ψάχνουν τρόπους να εκμεταλλευτούν. Χρησιμοποιούν αυτά τα «λιμνάζοντα» κεφάλαια για ν’ αποκτήσουν επιρροή σε άλλες χώρες «βάζοντας τες στο χέρι» προκειμένου έτσι να έχουν «αποκλειστικότητα» σε βασικούς πλουτοπαραγωγικούς πόρους τους. Τον δρόμο αυτό τον έχει από καιρό ανοίξει η Κίνα, η οποία είναι ο βασικός χρηματοδότης αφρικανικών χωρών αλλά και της Αργεντινής με αντάλλαγμα για την βοήθεια της την πρόσβαση σε (σχετικά) φθηνό πετρέλαιο (φυσικά τα ίδια έχουν κάνει και συνεχίζουν να κάνουν και άλλες χώρες, εμείς όμως εδώ μιλάμε μόνο για τις «αναδυόμενες» και όχι τις «ανεπτυγμένες»). Παρ’ ότι σωρεύουν τέτοιου ύψους πλεονάσματα δεν καταφέρνουν στον ίδιο βαθμό ν’ αμβλύνουν (μειώνουν) τις εγχώριες ανισότητες, οι οποίες κάποτε βγαίνουν στην επιφάνεια προκαλώντας εστίες αναταραχής (π.χ. Βραζιλία 2014).
Ακόμα όμως και αν ισχύουν τα παραπάνω, κάποιος θα μπορούσε να ισχυριστεί ότι δεν υπάρχει λόγος να μην απευθυνθούμε στην B.R.I.C.S. για χρηματοδότηση. Κατ’ αρχάς να ξεκααθαρίσουμε ότι η B.R.I.C.S. ενδιαφέρεται να χρηματοδοτήσει επενδύσεις σε Κράτη και όχι Κράτη τα οποία θέλουν να ξεπληρώσουν το Δ.Ν.Τ. και την Ε.Κ.Τ. (εκτός και αν οι «επενδύσεις» είναι το πρόσχημα/όχημα για κάτι άλλο). Συνεπώς τα λεφτά αυτά θα δοθούν για να γίνουν εργοστάσια των οποίων το παραγόμενο προϊόν θα δημιουργήσει τέτοια έσοδα ώστε ν’ αποπληρωθεί η επένδυση και να μείνουν τόσα λεφτά που να μείνουν όλοι ικανοποιημένοι. Εκτός και αν τα προϊόντα που πρόκειται να παραχθούν είναι για την εσωτερική αγορά, θα πρέπει να είναι αρκούντως ανταγωνιστικά για να βρούν τη θέση τους στην διεθνή. Έτσι γεννάται αμέσως το ερώτημα: «Τι μπορεί να παραχθεί που να είναι ανθεκτικό στον διεθνή ανταγωνισμό και να φέρει έσοδα και στα κρατικά ταμεία;».
Προφανώς δεν μιλάμε για αύξηση της γεωργικής παραγωγής, η οποία ανήκει στον πρωτογενή τομέα της οικονομικής δραστηριότητας όπου ανήκουν επίσης και η πτηνοτροφία & κτηνοτροφία.
Πιθανόν να μιλάμε για τον δευτερογενή τομέα όπου ανήκει η Βιομηχανία, η Βιοτεχνία και η Μεταποίηση. Στον δευτερογενή τομέα οικονομικής δραστηριότητας ανήουν επίσης οι κατασκευές και η εκμετάλλευση ορυχείων, αλυκών λατομείων κ.α. όπως επίσης και η παραγωγή ενέργειας εν γένει. Στον τομέα αυτό ίσως και να υπάρχει «επενδυτικό ενδιαφέρον». Θεωρούμε όμως ότι ειδικά στους επιμέρους τομείς της Βιομηχανίας, Βιοτεχνίας και Μεταποίησης δεν μπορούμε να συναγωνιστούμε από πλευράς κόστους χώρες όπως η Ινδία, η Βραζιλία, η Νότιος Αφρική και η Κίνα. Σημειωτέον ότι σε καμία από τις προηγουμένως αναφερθείσες χώρες δεν διαθέτει διεκδικητικό Κομμουνιστικό Κόμμα η δράση του οποίου θεωρητικά αποτελεί αντίβαρο στην ασυδοσία του κεφαλαίου (και μην πεί κανείς για το Κ.Κ. Κίνας που υποτίθεται ότι κυβερνά την Κίνα).
Τέλος υπάρχει και ο τριτογενής τομέας οικονομικής δραστηριότητας ο οποίος αφορά όλες τις υπηρεσίες (δημόσιες και ιδιωτικές). Δεδομένου όμως ότι οι υπηρεσίες προσφέρονται σε όσους μπορούν (είναι σε θέση) να πληρώσουν γι’ αυτές θα πρέπει ν’ αναρωτηθούμε ποιοί θα είναι οι δέκτες των υπηρεσιών αυτών.
Σε συνδυασμό με τα παραπάνω πρέπει να έχουμε υπ’ όψη μας δύο ακόμη παραμέτρους:
- Η πρώτη είναι ότι κάθε επένδυση πρέπει να έχει τέτοια σχέση κόστους προς οφέλεια και ν’ αποδίδει σε σύντομο χρονικό διάστημα έτσι ώστε να υπάρχει κίνητρο να πραγματοποιηθεί. Από την άποψη αυτή κρίσιμο ρόλο παίζει ο καθορισμός του κόστους που (κακώς) μπορεί να περικοπεί όπως οι μισθοί και οι συνθήκες εργασίας και ασφάλειας. Δεν θα ήταν «λογικό» να περιμένουμε ότι μ’ αυτά τα λεφτά θα δημιουργηθούν καλοπληρωμένες θέσεις εργασίας.
- Η δεύτερη είναι ότι υπάρχουν δύο είδη «επενδύσεων». Το ένα είναι αυτό που ονομάζεται «έντασης εργασίας» και είναι «επενδύσεις» που απαιτούν πολλά άτομα, όπως τα εργοστάσια. Το δεύτερο είδος είναι οι «επενδύσεις έντασης κεφαλαίου» οι οποίες είναι αυτές που δίνουν έμφαση είτε στην έρευνα, είτε στη συγκέντρωση κεφαλαίου και δεν απαιτούν πολλά άτομα. Συνεπώς με το πρώτο είδος δημιουργούνται μεν πολλές όχι όμως πολύ καλά αμειβόμενες θέσεις εργασίας, σε αντίθεση με το δεύτερο είδος στο οποίο οι αμοιβές είναι αρκετά μεγαλύτερες ως αποτέλεσμα των ειδικών γνώσεων και δεξιοτήτων που αυτές απαιτούν.
Το κύριο θέμα με τις «επενδύσεις» είναι η πολιτική τους εκμετάλλευση η οποία υποτίθεται πως αποδεικνύει «την επιτυχία της κυβερνητικής οικονομικής πολιτικής». Εκτός όμως από την εξασφάλιση της χρηματοδότησης υπάρχει και ένα ακόμη ζήτημα το οποίο άπτεται των σχέσεων εξάρτησης μεταξύ δανειστή και δανειζομένου.
Προφανώς και η παροχή δανείου (ή δανείων) δημιουργεί σχέσεις εξάρτησης, οι οποίες είναι συχνότατα σχέσεις υποτέλειας. Τι θα σήμαινε σε πολιτικό επίπεδο ο δανεισμός της Χώρας μας από την B.R.I.C.S.; Η απάντηση δεν είναι τόσο απλή αφού πέντε χώρες αποτελούν τα συστατικά αυτής της ομάδας. Προφανώς και η Νότια Αφρική δεν ενδιαφέρεται ιδιαίτερα για τις Ελληνικές υποθέσεις. Όμοια ισχύουν και για την Ινδία, ενώ η Βραζιλία είναι ακόμη πιο μακρυά για ν’ ασχοληθεί μ’ εμάς. Μένουν συνεπώς η Κίνα και η Ρωσία οι οποίες και θα μπορούσαν να ωφεληθούν πολιτικά. Η μεν Κίνα έχοντας στον έλεγχο της το λιμάνι του Πειραιά δεν φαίνεται να επιθυμεί να εμπλακεί περισσότερο στα εσωτερικά μας. Από την άλλη η Ρωσία έχει κάθε λόγο δανείζοντας μας (όχι απευθείας) κάποια λεφτά να «βάλει πόδι» στα εσωτερικά μας. Θα ήταν ενδιαφέρον να μπορούσαμε να προβλέψουμε τις πολιτικές επιπλοκές από μια τέτοια καραμπόλα όπου μια χώρα μέλος τόσο του Ν.Α.Τ.Ο. όσο και της Ε.Ε. δανείζεται από μια χώρα η οποία «βρίσκεται στα μαχαίρια» και με τους δυο αυτούς οργανισμούς.
Αν τα 4/5 της B.R.I.C.S. είναι πολύ μακρυά από την Ελλάδα για να μπορούν να παίξουν κάποιο ρόλο στην εσωτερική πολιτική σκηνή, το 1/5 είναι πάρα πολύ κοντά για να δημιουργήσει μια μόνιμη εστία πολιτικών συγκρούσεων. Η παραχώρηση μιας ζώνης στη Ρωσία στο λιμάνι της Θεσσαλονίκης θα είναι το ελάχιστο αντάλλαγμα και το μέγιστο οι διευκολύνσεις ελλιμενισμού σε Ρωσικά πολεμικά πλοία. Αν όμως στη θεωρία έτσι έχουν τα πράγματα, η πραγματική ζωή μένει να τα επιβεβαιώσει ή να τα διαψεύσει στην περίπτωση που τελικά η B.R.I.C.S. μας δανείσει.
«Η γεωστρατηγική θέση της Χώρας».
Όλα τα παραπάνω δεν κρίνονται μόνο στο οικονομικό επίπεδο αλλά και στο πολιτικό ή όπως λένε κάποιοι που δηλώνουν «στρατηγικοί αναλυτές» στην «γεωστρατηγική σημασία της Χώρας μας». Υποτίθεται ότι με τον όρο αυτόν υποδηλώνεται η σημασία που αποκτά μια περιοχή εξαιτίας της γειτνίασης της με «θερμές» ή πολύ σημαντικές από οικονομική, πολιτική και στρατιωτική άποψη περιοχές. Θεωρητικά -πάντα- όσο πιο κοντά βρίσκεται μια χώρα σε τέτοιες περιοχές τόσο πιο σημαντική είναι και τόσο περισσότερα λεφτά και κανάκεμα αξίζει.
Ωστόσο η συζήτηση αυτή είναι μάλλον αποπροσανατολιστική και παραπλανητική. Δεν υπάρχει καμία απόδειξη στο πρόσφατο παρελθόν που να συνδέει την σημαντική γεωστρατηγική θέση (και σημασία) μιας χώρας με την χρηματοδότηση της ή την οικονομική της ευμάρεια. Ίσα-ίσα όσο πιο κοντά βρίσκεται μια χώρα σε «θερμές» ζώνες, τόσο περισσότερο αρνητικά επηρεάζεται η οικονομία της αφού μεγάλο μέρος του εισοδήματος της (ακόμη και όταν αυτό προέρχεται από δανεισμό) διοχετεύεται στις στρατιωτικές της δαπάνες. Αν η γεωστατηγική σημασία ήταν τόσο σημαντική, τότε η Τουρκία θα ήταν και οικονομική υπερδύναμη και οι πολίτες της «θα έτρωγαν με χρυσά κουτάλια». Πρέπει να γίνει κατανοητό πως ότι και να λένε κάποιοι ανευθυνο-υπεύθυνοι η οικονομική δύναμη προέρχεται από την συγκέντρωση του πλούτου που προκαλεί ο έλεγχος του χρηματο-οικονομικού τομέα, ενώ όσο μακρύτερα από τις «θερμές» ζώνες βρίσκεται μια χώρα τόσο περισσότερες πιθανότητες έχει ν’ «αναπτυχθεί» οικονομικά. Τέλος η οικονομική δύναμη (ισχύς) μιας χώρας αποδεικνύεται από την ύπαρξη ισχυρού («σκληρού») νομίσματος της ίδιας της χώρας ή εναλλακτικά από την σύνδεση της χώρας μ’ ένα ισχυρό νόμισμα, αν και στην δεύτερη περίπτωση λόγω της εξάρτησης από τις διακυμάνσεις της ισοτιμίας του ισχυρού νομίσματος που προκαλούνται από την οικονομική πολιτική της άλλης χώρας η ισχύς δεν είναι «γνήσια» αλλά περιορισμένη.
Επιπρόσθετα και για να τελειώνει μια και καλή η σχετική συζήτηση το πλέον απίθανο ενδεχόμενο είναι να μας βοηθήσουν σημαντικά οι Ρώσοι. Αυτό συμβαίνει γιατί ισχύει ακόμη σε μεγάλο ποσοστό ο χωρισμός του κόσμου σε σφαίρες επιρροής οι οποίες συνεχίζουν να είναι (γενικά) σεβαστές από τους μεγάλους παίκτες. Έτσι όπως οι Ευρωπαίοι και οι Αμερικανοί περιορίζονται στις οικονομικές κυρώσεις στο ζήτημα της Ουκρανίας (όταν η Γερμανική εισβολή στην Πολωνίας στον Β΄Π.Π. προκάλεσε την (τυπική) κήρυξη πολέμου στην Γερμανία από την Βρεττανία και την Γαλλία), η Ρωσία δεν αναμένεται να τους προκαλέσει ανοιχτά δανείζοντας χρήματα στην Ελλάδα 9τουλάχιστον τόσα όσα να μην τους έχει ανάγκη).
Άλλωστε όπως πριν από σχεδόν 70 χρόνια ο Ν. Ζαχαριάδης με το κλασικό άρθρο του στον «Ριζοσπάστη» της 5ης Ιούνη 1945 με τίτλο «Ελλάδα και Αγγλία» (βλέπε εδώ) ξεκαθαρίζει χωρίς δισταγμό που ανήκει η Ελλάδα και που βρίσκονται τα συμφέροντα της. Όσοι δεν το γνωρίζουν καλά θα κάνουν να το διαβάσουν, ενώ όσοι δεν το θυμούνται είναι ευκαιρία να το ξαναδιαβάσουν. Το «ζουμί» βρίσκεται από την 5η παράγραφο: «Η εξωτερική πολιτική της Ελλάδας…» ως το τέλος του. Τα συμπεράσματα του Ζαχαριάδη συνεχίζουν να είναι επίκαιρα και σωστά χωρίς να χάνουν την σημασία τους, αν και στην πορεία και για λόγους πολιτικής σκοπιμότητας αναγκάστηκε να τα αποκηρύξει/ανασκευάσει.
Η σωτηρία(;) με τα δανεικά των πολυεθνικών.
«Ο πνιγμένος από τα μαλλιά του πιάνεται» λέει η παροιμία. Στην περίπτωση μας ο μπατίρης ψάχνει την σωτηρία του σε πλούσιους πρόθυμους να τον βοηθήσουν (όταν οι συγγενείς αποδεικνύονται πολύ στριμμένοι για να τον βοηθήσουν). Μια πιθανή επιλογή είναι οι μεγάλες πολυεθνικές κυρίως όσες ασχολούνται με την υψηλή τεχνολογία (βλέπε εδώ).
Έχει παρατηρηθεί ότι οι εταιρείες αυτές μεταξύ των οποίων οι MICROSOFT, GOOGLE και APPLE διαθέτουν υπερβολικά ταμειακά διαθέσιμα. Τα κεφάλαια αυτά είναι τα «λιμνάζοντα κεφάλαια» στα οποία ο Βαρουφάκης και οι φίλοι του υπολογίζουν για την χρηματοδότηση μεγάλης κλίμακας έργων στην Ε.Ε. για την έξοδο από την κρίση. Θεωρητικά κάθε μια από αυτές τις εταιρείες θα μπορούσε ν’ αγοράσει (αποκτήσει) το μεγαλύτερο μέρος του χρέους της Ελλάδας (ή και όλο) αν το αποφάσιζε. Θα μπορούσε κάποιος ν’ αναρωτηθεί για ποιόν λόγο να κάνει κάτι τέτοιο. Γιατί να μπλέξει με τα οικονομικά μιας χώρας. Η πλέον προφανής απάντηση είναι για ν’ αποκτήσει άμεση πολιτική επιρροή, αφού ο έλεγχος των οικονομικών μιας χώρας της Ευρωζώνης δίνει αντίστοιχο έλεγχο και επιρροή στο ίδιο το κοινό νόμισμα. Η λιγότερο προφανής απάντηση είναι για να εκπληρωθεί η «προφητεία» σύμφωνα με την οποία στο μέλλον (κοντυνό ή μακρυνό) τα κράτη θ’ ανήκουν σε μεγάλες πολυεθνικές και θα ελέγχονται από αυτές. Στο κάτω-κάτω το HOLLYWOOD με ταινίες όπως το RESIDENT EVIL (όπου μια και μόνη παντοδύναμη εταιρεία κάνει ότι γουστάρει χωρίς να ρωτά και να δίνει λογαριασμό σε κανέναν) και άλλες μας έχει προετοιμάσει σχετικά.
Ακόμη όμως και όλα τα παραπάνω να ήταν αποκυήματα της φαντασίας μας είναι εντάξει να δεχθούμε μια τέτοια προσφορά (αν όντως υπάρξει ποτέ); Από πού προέρχονται τα χρήματα αυτά; Πως είναι δυνατόν να συγκεντρώνουν οι εταιρείες αυτές τέτοια ποσά;
Η απάντηση είναι απλή, αλλά όχι και ευκολοχώνευτη. Οι εταιρείες αυτές έχουν αναγάγει σε επιστήμη την φοροδιαφυγή. Χρησιμοποιούν μια στρατιά από δικηγόρους (οι οποίοι προέρχονται απ’ όλες τις φυλές και τους τόπους) τους οποίους και χρυσοπληρώνουν προκειμένου (κυρίως) αυτοί σε συνεργασία με λογιστές σαΐνια να δημιουργούν περίεργα ιδιοκτησιακά σχήματα σε χώρες φορολογικούς παραδείσους (και είναι πολλές) προκειμένου να πληρώνουν όσο γίνεται λιγότερους φόρους.
Η ειρωνεία είναι ότι με χρήματα ουσιαστικά κλεμμένα από τις χώρες στις οποίες δραστηριοποιούνται, κάποιοι ορέγονται να διασωθούν άλλες χώρες οι οποίες έχουν ατυχήσει (οικονομικά τουλάχιστον). Με τα λάφυρα των «διεθνών πειρατών» όπως αυτές οι πολυεθνικές κάποιοι σκέφτονται να σώσουν χώρες από τα χέρια των «διεθνών τοκογλύφων». Δεν πιστεύουμε ότι πρέπει να προχωρήσουμε περισσότερο σχετικά με την αξία μιας τέτοιας πρότασης και την σκοπιμότητα της αποδοχής της (αν φυσικά υπάρξει). Η σωτηρία για την πατρίδα μας μπορεί και πρέπει να προέλθει από αλλού.
8 Ιούνη 2015
παρατηρητής 1.
