Όλον αυτό τον καιρό ακούγαμε σκόπιμα ψέματα και μισές αλήθειες. Οι τακτικοί αναγνώστες μας γνωρίζουν ότι κάθε βδομάδα αποκαλύπταμε τα σημαντικότερα από αυτά και «συμπληρώναμε» αυτά που οι άλλοι (Λαπαβίτσας & Σία) αφήναν στη μέση. Το τελευταίο ψέμα αφορούσε τα συμπεράσματα της Έκθεσης του Δ.Ν.Τ. τα οποία επικαλέστηκε μέσω των ημιεπίσημων ανακοινώσεων της (nonpaper) αλλά και δηλώσεων Τσίπρα η κυβέρνηση. Το θέμα αυτό αναλύει κατατοπιστικότατα η ιστοσελίδα www.eksegersi.gr (βλέπε εδώ) και δεν χρειάζεται να το σχολιάσουμε περαιτέρω.
Τις τελευταίες μέρες γίναμε μάρτυρες μιας πρωτοφανούς προσπάθειας να γίνει το άσπρο μαύρο. Ανακαλύψαμε τώρα ότι οι Γερμανοί είναι εκβιαστές. Προφανώς όταν διαπραγματεύονταν με τους προηγούμενους (προδότες, γερμανοτσολιάδες κ.λ.π.) οι ΣΥ.ΡΙΖ.Αίοι δεν τους θεωρούσαν τέτοιους (γιατί αν τους θεωρούσαν θα έπρεπε να συμπαρίστανται στις προηγούμενες κυβερνήσεις και όχι να τις σαμποτάρουν). Προχωρούν όμως οι δεινοί αναλυτές ακόμη παρακάτω ανακαλύπτοντας «ρήγματα» στην συνολική στάση της Ε.Ε. απέναντι μας καθώς και ανακατατάξεις στον χώρο της Ευρωπαϊκής Σοσιαλδημοκρατίας. Τόσο τα «ρήγματα» όσο και οι ανακατατάξεις οφείλονται στην «διαπραγματευτική στρατηγική(;)» και στην «διεθνοποίηση του Ελληνικού ζητήματος» (λες και δεν ήταν διεθνές πριν τον Γενάρη του 2015). Υπεύθυνος για τα «ρήγματα» αυτά (τα οποία και θα πρέπει να του πιστωθούν ως επιτυχίες) και την «διεθνοποίηση του Ελληνικού ζητήματος» υποτίθεται ότι είναι ο πρώην Υπουργός Οικονομικών Γ. Βαρουφάκης. Οι φιλοκυβερνητικοί αναλυτές/σχολιαστές σταματούν εκεί και δεν προχωρούν στην «ουσία», η οποία συνίσταται στην σχέση του κόστους προς το όφελος. Αν το δούμε από την άποψη αυτή το τίμημα ήταν ιδιαίτερα υψηλό και στην περίπτωση αυτή δεν υπάρχει καμία επιτυχία για να πιστωθεί ούτε στην κυβέρνηση ούτε στον Βαρουφάκη. Μόνον ευθύνες (πολιτικές, ποινικες, ηθικές) και αυτές χρεώνονται.
Το αποτέλεσμα της διαπραγμάτευσης δεν μπορεί να είναι ανεξάρτητο από την τακτική που αποκλειστικά η κυβέρνηση κατέστρωσε και εκτέλεσε και για την οποία μόνη αυτή έχει την ευθύνη. Επίσης από πλευράς ουσίας δεν έχει καμία σημασία η κυβερνητική αιτίαση ότι η διαπραγμάτευση υπονομευόταν από τις δηλώσεις του Στ. Θεοδωράκη και του Βουλγαράκη. Προφνώς και το επιχείρημα απευθύνεται στο εσωτερικό τόσο της κυβέρνησης όσο και του ΣΥ.ΡΙΖ.Α. καθώς ουσιαστικά δεν έχει κανένα νόημα να το επικαλείται κανείς στα σοβαρά, αφού ο μόνος που ουσιαστικά έχει δικαίωμα να δεσμεύσει την Χώρα είναι ο Πρωθυπουργός είτε απευθείας είτε μέσω των Υπουργών του και τύποις ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας.
Ακούσαμε για εκβιασμούς, απειλές και πραξικοπήματα στην προσπάθεια να δικαιολογηθεί η «Οβιδιακή» μεταμόρφωση του Αλέξη και να διατηρηθεί ως «Εθνικό Κεφάλαιο» για τον τόπο. Κάποιοι έκαναν παραλληλισμούς με το θρυλούμενο σχέδιο δολοφονίας του Καραμανλή. Στο κάτω-κάτω δεν είναι τυχαίο που τόσες φορές χαζογέλαγαν λέγοντας ανέκδοτα μεταξύ τους. Τελικά την απάντηση την έδωσε ο ίδιος στην συνέντευξη του της 14ης Ιούλη 2015 όπου παραδέχτηκε ότι είχε αυταπάτες και είχε κάνει λάθος εκτιμήσεις και «καθάρισε». Αυτό όμως δεν σημαίνει πως πρέπει και εμείς να έχουμε αυταπάτες για όσα θα συμβούν, ειδικά όταν όπως γνωρίζετε από καιρό είχαμε προειδοποιήσει για τις αυταπάτες όλου του ΣΥ.ΡΙΖ.Α. και της Αριστεράς εν γένει. Τα χειρότερα (ως η απότομη προσαρμογή στον Βόρειο-Ευρωπαϊκό τρόπο ζωής και οργάνωσης) έρχονται και ο Τσίπρας αναμένεται να είναι η αιχμή του δόρατος και να είναι ιδιαίτερα σκληρός (όπως και κάθε προσήλυτος). Το είπε άλλωστε και στην συνέντευξη του: «Υπέγραψα μια συμφωνία που δεν πιστεύω, αλλά είμαι πρόθυμος να εφαρμόσω». Με την φράση αυτή υπονοείται η προσωπική ευθύνη του Τσίπρα (ως Πρωθυπουργού) σχετικά με την Συμφωνία. Άλλωστε αυτή την προσωπική ευθύνη πλήρως ανέλαβε στην ίδια συνέντευξη. Είτε το εννοούσε είτε όχι, είπε αυτό ακριβώς που περίμενε ν’ ακούσει ο κόσμος από έναν «μετανοημένο» αιθεροβάμονα Πρωθυπουργό ο οποίος οδηγημένος από τις αυταπάτες έριξε το πλοίο στα βράχια.
Το κακό είναι ότι ο Τσίπρας είναι προσωπικά υπεύθυνος τόσο για την Συμφωνία («Θεσμόνιο») που περνά τώρα από την Βουλή όσο και για την Συμφωνία της 20ης Φλεβάρη 2015 (όπως και ο Βαρουφάκης). Συνεπώς το γεγονός ότι είναι προσωπικά υπεύθυνος απέναντι σε Μέρκελ, Ολάντ & Σία σημαίνει στην πράξη ότι η εφαρμογή των μέτρων της Συμφωνίας θα είναι απόλυτη και αδιαπραγμάτευτη. Κάποιοι που θα ήθελαν να διασωθεί ο Τσίπρας ως «πολιτικό κεφάλαιο του τόπου» ή ακόμη και κάποιοι οι οποίοι θέλουν ν’ αποδείξουν ότι δεν ήθελε ν’ ακολουθήσει άλλο δρόμο χρησιμοποιούν το ίδιο επιχείρημα: «μπορούσε να σηκωθεί να φύγει από τις Βρυξέλλες και ή να τα παίξει όλα για όλα ή να παραιτηθεί.». Όσοι ισχυρίζονται αυτό αγνοούν ότι η διαπραγμάτευση του προηγούμενου Σαββατοκύριακου (11-12 Ιούλη) ήταν τυπική και όχι ουσιαστική διαδικασία μιας και ήδη με την επιστολή της 30ης Ιούνη ο Τσίπρας είχε ήδη «παραδοθεί» (ενώ με την υπογραφή στη Συμφωνία της 20ης Φλεβάρη είχε ήδη αποδεχθεί αυτά που θεωρητικά διαπραγματευόταν). Το μόνο που έμενε ήταν οι όροι και η υπογραφή του Πρωτοκόλλου της παράδοσης. Άλλωστε όπως έχουμε γράψει από τον Γενάρη ο τρόπος διαπραγμάτευσης δεν μπορούσε να οδηγήσει σε άλλο αποτέλεσμα. Όταν λές ότι διαπραγματεύομαι μεν αλλά θα μείνω έτσι κι αλλιώς στο Ευρώ, τότε υπονομεύεις όλη την προσπάθεια από την αρχή. Με αυτό δεδομένο όσο καθυστερούσε η συμφωνία ο λογαριασμός ανέβαινε.
Ο Ελληνικός Λαός είναι ανιστόρητος. Αναλόγως δε για τι μιλάμε το κακό είναι από μικρό ως πολύ μεγάλο. Δεν έχει μεγάλη σημασία να μην είναι κάποιος σε θέση να κατατάξει χρονικά τις μάχες και ναυμαχίες των Περσικών (Μηδικών) Πολέμων (Ερέτρια, Μαραθώνας, Θερμοπύλες, Αρτεμίσιο, Σαλαμίνα, Πλαταιές, Μυκάλη). Όταν όμως ερχόμαστε στην Νεότερη Ιστορία (σχηματικά από το 1821 και έπειτα) τότε η αμάθεια (ή η ημιμάθεια) έχει σοβαρές επιπτώσεις. Ότι συμβαίνει σήμερα δεν είναι ούτε έκτακτο ούτε μοναδικό. Έχει ξανασυμβεί παραπάνω από μια φορές και γι’ αυτό η ιστορική γνώση μπορεί να βοηθήσει στην κατανόηση (άρα και την αντιμετώπιση) της κατάστασης.
Μισή αλήθεια Ν.1: Δ.Ο.Ε. (νέα έκδοση αναβαθμισμένη).
Μας λένε για την δημιουργία ενός Νομικού Προσώπου το οποίο θα συγκεντρώσει μέρος της δημόσιας περιουσίας και θα χρησιμοποιεί μέρος των εσόδων από την πώληση ή την εκμετάλλευση της (ή και τα δύο) για την μείωση του Δημοσίου Χρέους. Υποτίθεται ότι το μείζον και φλέγον ζήτημα ήταν η έδρα του Ν.Π. και όχι ο ρόλος του. Στο κάτω-κάττω τέτοια Ν.Π. με σκοπό την περαιτέρω εκμετάλλευση των εσόδων τους έχουν δημιουργήσει και άλλες χώρες (π.χ. Φιλανδία).
Η ουσία όμως αποκρύπτεται και εφ’ όσον μιλάμε για έναν ουσιαστικά ανιστόρητο Λαό, τότε μπορούμε να είμαστε σίγουροι ότι δεν θα καταλάβει κανείς τι στην ουσία γίνεται. Για να τελειώνει μια και καλή το παραμύθι το θέμα με αυτό το «Ταμείο» είναι η εξασφάλιση των πιστωτών, η οποία στο παρελθόν είχε γίνει με την εγκατάσταση στην Αθήνα κλιμακίου του Δ.Ο.Ε. (Διεθνής Οικονομικός Έλεγχος) το οποίο λειτούγησε από το 1898 ως το 1978 και επιβλήθηκε μετά τον Ελληνο-Τουρκικό Πόλεμο του 1897 (για περισσότερα εδώ). Το γεγονός ότι η έδρα του Ν.Π. θα βρίσκεται στην Αθήνα δεν είναι κάποια κατάκτηση της Ελληνικής πλευράς. Είναι μια σκόπιμη (για να φανεί στους ιθαγενείς ότι κερδήθηκε και κάτι) παραχώρηση. Έτσι κι αλλιώς με τον τρόπο αυτό υα γλυτώσουν και τα πήγαινε-έλα από το Ταμείο στα Υπουργεία και τις άλλες δημόσιες υπηρεσίες.
Μισή αλήθεια Ν.2: Εθνική Κυριαρχία και άλλες παπαριές.
Οι εκπρόσωποι «του λόμπυ της Δραχμής» μας μιλάνε για Εθνική Κυριαρχία και υπονοούν ότι με την Δραχμή θα έχουμε τον πλήρη έλεγχο των Οικονομικών μας κατά τα πρότυπα του «μοναχός σου χόρευε και όσο θέλεις πήδα». Βέβαια κάποιος θα μπορούσε να τους θυμίσει και το άλλο «για να μείνεις εκτός νόσου μοναχός σου εκτονώσου» (αν και με το σεξ γνωρίζεις και κόσμο). Για να τελειώνουμε και μ’ αυτό το παραμύθι (το οποίο θα μπορούσε να καταταχτεί και στην κατηγορία του ψέματος) πρέπει να σημειώσουμε (για όποιον μπορεί να τα καταλάβει) τα εξής:
Η Ελλάδα εκτός Ευρώ θα είναι τόσο ανεξάρτητη όσο ήταν και τον Οκτώβρη του 1944 που δεν ήταν ούτε στο Ν.Α.Τ.Ο. ούτε στην Ε.Ο.Κ. (Ε.Ε.) και η Ουγγαρία το ή η Πολωνία το 1955. Σκόπιμα δεν αναφέρομαι στην περίοδο 1821 μέχρι το 1944 γιατί τότε βρισκόταν στην ίδια θέση που υποτίθεται ότι βρίσκεται και σήμερα μετά το «Θεσμόνιο». Αυτό που αποκαλούμε σχηματικά «Εθνική Κυριαρχία» είναι (και αυτό ισχύει για όλα τα κράτη της υφηλίου ακόμη και τα «μεγάλα») το λουρί με το οποίο είμαστε δεμένοι για να μην τριγυρίζουμε αδέποτα απο ‘δω και από ‘κεί. Η μόνη διαφορά των «μεγάλων» από τα «μικρά» κράτη είναι το μήκος του λουριού. Στα «μικρά» κράτη είναι αντίστοιχα μικρότερο. Επίσης τα «μικρά» κράτη όταν θέλουν ν’ αλλάξουν θέση πρέπει να προσέξουν να μην μπερδέψουν τα λουριά μ’ εκείνα των «μεγάλων» κρατών. Τόσο απλά.
Για όσους θα επιθυμούσαν μια διαφορετικού τύπου εξήγηση, θα χρησιμοποιήσουμε τον τρόπο με τον οποίο ο Αϊνστάιν αντιλαμβάνεται την βαρύτητα. Για την εκλαΐκευση της εξήγησης έχει χρησιμοποιηθεί ευρέως η αναλογία του σεντονιού με τις μπάλες ήτοι:
Αν ο χωρο-χρόνος είναι ένα σεντόνι και ρίξουμε πάνω του 3 μπάλες ανόμοιου μεγέθους σε ακανόνιστες μεταξύ τους αποστάσεις θα παρατηρησουμε ότι η βαρύτερη από αυτές έχει καμπυλώσει περισσότερο (και σε μεγαλύτερη ακτίνα) το σεντόνι κ.ο.κ.
Έστω ότι η βαρύτερη (ενδεχομένως και μεγαλύτερη, αλλά όχι απαραίτητα) αντιστοιχεί στον Κρόνο, η δεύτερη στον Δία και η τρίτη στην Γή. Αναλόγως της μεταξύ τους απόστασης θα διαμορφωθεί μια σχέση αλληλεξάρτησης με βάση την οποία θα καθοριστούν οι τροχιές τους και από την οποία (σχέση) δεν μπορούν να απεξαρτηθούν.
Αν τώρα αντιστοιχίσουμε την Γερμανία στον Κρόνο, τη Γαλλία στον Δία και την Ελλάδα στην Γή, τότε καταλαβαίνουμε καλύτερα την αξία της συζήτησης περί «Εθνικής Κυριαρχίας/Ανεξαρτησίας» κ.λ.π. Προσοχή όμως! Θα ήταν αφέλεια (χαζομάρα) και πρακτικό όσο και θεωρητικό λάθος να δεχθούμε ότι τόσο ο Κρόνος/Γερμανία όσο και ο Δίας/Γαλλία είναι ανεξάρτητοι από οποιαδήποτε επιρροή (για ευκολία στο παράδειγμα μας δεν υπάρχουν άλλοι πλανήτες ούτε και ο ήλιος). Ούτε αυτοί οι γίγαντες πλανήτες δεν μπορούν να κάνουν ότι θέλουν. Συνεχίζουν να παραμένουν δέσμιοι της μεταξύ τους (και όχι μόνο) αλληλεξάρτησης και ο ένας περιορίζεται αμοιβαία από τον άλλο.
Μισή αλήθεια Ν.3: Οι Ευρωπαϊκές (και όχι μόνο) συμμαχίες.
Είναι προφανές ότι όταν πρόκειται να γίνουν εκτεταμένες και μεγάλης σημασίας αλλαγές αυτές μπορούν να επιβληθούν μόνο όταν υπάρχουν συμμαχίες. Οι συμμαχίες χωρίζονται σε «παραδοσιακές» και «ευκαιριακές». Είναι επίσης προφανές ότι οι συμμαχίες και των δυο κατηγοριών βασίζονται αποκλειστικά στην ύπαρξη κοινών συμφερόντων. Ο ΣΥ.ΡΙΖ.Α. μας υποσχόταν ότι με την εκλογή του θα δημιουργούνταν «αυτόματα» αυτές οι υπέρ μας συμμαχίες ως αποτέλεσμα της πίεσης που θ’ ασκούσαν στις κυβερνήσεις τους οι λαοί της Ευρώπης.
Τελικά και σ’ αυτό έπεσαν τελείως έξω. Εκτός από κάποιες αμφιβόλου αποτελεσματικότητας διαδηλώσεις συμπαράστασης (και καταγγελίας του τρόπου που αντιμετώπιζε η Τρόϊκα την Χώρα) δεν έγινε τίποτα το μη αναμενόμενο. Βέβαια συνεχίζουν τα σχετικά φλυναφήματα γιατί δεν μπορούν να κάνουν και αλλιώς. Για να βάλουμε όμως τα πράγματα στη θέση τους οι μόνες χώρες που μας στήριξαν ήταν η Ιταλία και η Γαλλία.
Η μεν Ιταλία γιατί από καιρό έχει καταλάβει πως μπορεί με την φιλία της να κερδίσει περισσότερα απ’ ότι με πόλεμο ή με κατάληψη Ελληνικών εδαφών (βλέπε 1923), όσο και γιατί οι σχέσεις φιλίας και εκτίμησης του Α. Παπανδρέου με τους Κράξι και Αντρεότι έχουν αφήσει παρακαταθήκη.
Η δε Γαλλία συνεχίζει στον δρόμο που είχε χαράξει λίγο μετά την έκρηξη της Επανάστασης του 1821 όταν και επειδή δεν είχε την ίδια ναυτική (και πολιτική) ισχύ με την Αγγλία δειχνόταν περισσότερο ευνοϊκή και φιλική από τις υπόλοιπες Μεγάμες Δυνάμεις και μάλιστα χωρίς να ζητά ανταλλάγματα (εκτός από εμπορικές συμφωνίες). Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι η σχέση μεταξύ Ελλάδας και Γαλλίας καλλιεργήθηκε κατά σειρά από τους Κωλέτη, Ελ. Βενιζέλο, Κ. Καραμανλή και Α. Παπανδρέου. Επίσης δεν θα πρέπει να ξεχνάμε ότι η Γαλλία (όπως και η Αγγλία) μας έχει προσφέρει κατά καιρούς την εμπειρία της στην διοργάνωση είτε του στρατού είτε των δημοσίων υπηρεσιών (Γαλλικές αποστολές).
Συμπερασματικά αν θα έπρεπε να ξεκινάμε με κάποιες σταθερές στο θέμα των συμμαχιών αυτές είναι ότι στις «παραδοσιακές συμμαχίες» εντάσσονται μόνο η Ιταλία και η Γαλλία. Από κει και πέρα κάθε άλλη συμμαχία είναι ευκαιριακή και διαρκεί τόσο όσο υπάρχει η συγκεκριμένη συγκυρία (μια συγκεκριμένη κυβέρνηση ή ένα συγκεκριμένο πρόσωπο) εκτός αν στους «συμμάχους» προσμετράμε και αυτούς που κάποιοι θα χαρακτήριζαν και ως «νταβατζήδες».
Ψέμα Ν.1: Η «Αριστερή Πλατφόρμα» έχει λύση εκτός Ευρώ.
Τώρα που έφτασε ο «κόμπος στο χτένι» αναγκάστηκε και η «Αριστερή Πλατφόρμα» ν’ αποκαλύψει την δήθεν λύση που έχει η Ελλάδα εκτός Ευρωζώνης. Η αποκάλυψη της λύσης αποκάλυψε στην πραγματικότητα την ιδεολογική της ανεπάρκεια και γύμνια. Όλη η φιλολογία για «επιστροφή στην Δραχμή» βασιζόταν στην παράνομη (αφού θα είμασταν εκτός Ευρώ) χρήση των Ευρώ που υπάρχουν σε φυσικό απόθεμα στον Χολαργό (πιθανόν να υπάρχουν και κάποιες μήτρες για εκτύπωση) ως εγγύηση (για την κάλυψη) της κυκλοφορίας του Εθνικού Νομίσματος, προκειμένου αυτό να έχει κάποια αξία (βλέπε εδώ). Είναι η ίδια βλακεία που υπαινισσόταν και η Ραχήλ Μακρή.
Φυσικά εσείς γνωρίζετε ότι αυτό το είχαμε αποδείξει από καιρό τώρα όταν τόσο στο κείμενο μας για την «Έκθεση του Γ.Λ.Κ. για τις Γερμανικές Αποζημιώσεις» (βλέπε εδώ) όσο και σε άλλα είχαμε γράψει για την αναγκαιότητα της σύνδεσης της Δραχμής με κάποιο «σκληρό» νόμισμα και είχαμε αναφερθεί στα σχετικά ιστορικά προηγούμενα. Επίσης με βάση αυτά τα ιστορικά προηγούμενα είχαμε αποδείξει ότι όποτε η Ελλάδα «συμμάζεψε» τα Δημόσια Οικονομικά (ελλείμματα ισοζυγίων) της αυτό έγινε μόνον όταν είχε συνδέσει την Δραχμή με κάποιο «σκληρό» νόμισμα. Όλα τα υπόλοιπα είναι μπουρδολογίες είτε λέγονται από «Αριστερούς» είτε από «Δεξιούς».
Ηθικό δίδαγμα: Φυσικά και υπάρχει λύση εκτός Ευρώ, αρκεί να το περιλαμβάνει (το Ευρώ) ως βασικό συστατικό της. Ακόμη όμως και τότε η υποτίμηση (εσωτερική και εξωτερική) της Δραχμής για να είναι ανταγωνιστικά (φθηνότερα) τα Ελληνικά προϊόντα και η λιτότητα (ειδικά σε εισαγόμενα) για να εξυγιανθούν τα ισοζύγια (εμπορικό και συναλλαγών) και να δημιουργηθούν πλεονάσματα είναι μονόδρομος. Οπότε σε τι είναι διαφορετική αυτή η λύση σε σχέση με το παρόν; Εκτός και αν το πραγματικό ζήτημα είναι να μαζέψουν τα ακίνητα όσοι θα διαθέτουν τότε «σκληρό» νόμισμα αντί «πινακίου φακής».
Για να τελειώνει η πολιτική εκμετάλλευση του πόθου του κόσμου της Αριστεράς για ένα καλύτερο και δικαιότερο «αύριο» (ίσως το μόνο αληθινό κομμάτι στην Αριστερά), θα πρέπει ο Τσίπρας να δώσει στην δημοσιότητα όλη την έκθεση/αναφορά/εκτίμηση του Υπουργείου Οικονομικών σχετικά με την επιστροφή στο «πάτριο νόμισμα».
Ψέμα Ν.2: Υπάρχει δέσμευση για το Χρέος (που πριν δεν υπήρχε).
Δεδομένης της στροφής 180ο (πάρτο όλο αριστερά) έπρεπε να βρεθεί ένας τρόπος να «χρυσωθεί το χάπι». Έπερεπε να φανεί ότι κερδήθηκε κάτι σε σχέση με πριν για να δικαιολογγηθεί το ύψος της λυπητερής. Έτσι εφευρέθηκε η δέσμευση της «ελάφρυνσης» του χρέους με όποιον τρόπο είναι ο πλέον πρόσφορος προκειμένου να μην εκτεθούν και αυτοί στους δικούς τους ότι χαρίζουν λεφτά στους Γραικούς.
Δεν έχει καμία σημασία ότι την ίδια δέσμευση την είχαν δώσει και σε ΠΑ.ΣΟ.Κ. και Ν.Δ. Βγήκε λοιπόν ένα στέλεχος τη κυβέρνησης και Υπουργός σε Υπουργείο «πρώτης γραμμής» και δήλωσε ότι η μετακύλιση της εξόφλησης σε 100 χρόνια από σήμερα είναι στην ουσία κούρεμα του Χρέους (βλέπε εδώ). Συνεπώς προκειμένου να παραμείνουν αυτοί στην καρέκλα δεν έχουν κανένα πρόβλημα να μετακυλίσσουν την οριστική εξόφληση του σημερινού χρέους σε 4 γενιές από σήμερα (5 αν για κάθε γενιά υπολογίσουμε 20 χρόνια).
Θα ήταν χαζό και υποτιμητικό -ειδικά για τους τακτικούς μας αναγνώστες- να σημειώσουμε την χαζομάρα μιας τέτοιας κίνησης. Ωστόσο πρέπει να γίνει ένα μικρό σχόλιο. Μέχρι πρόσφατα οι οικονομολόγοι (όσοι είχαν «ανοικτά μυαλά», γιατί η πλειοψηφία υποστηρίζει την άποψη των «αυτορυθμιζόμενων αγορών») θεωρούσαν ότι η περίοδος κάθε πλήρους οικονομικού κύκλου ήταν 50-70 χρόνια. Αν θεωρήσουμε ότι εξαιτίας της αποκτειθείσης εμπειρίας και των μηχανισμών που διέπουν την λειτουργία του συστήματος η περίοδος αυτή επιμηκυνθεί, τότε η εξόφληση συμπίπτει με την εκδήλωση της επόμενης μεγάλης οικονομικής κρίσης (ή λίγο μετά από αυτήν). Φυσικά θα έχουν συσσωρευθεί και άλλα χρέη τα οποία θα έχουν δημιουργήσει τις δικές τους ανάγκες για την εξυπηρέτηση τους απαιτώντας αυξημένες ταμειακές ροές όταν αυτές δεν θα προκύπτουν από τα φορολογικά έσοδα. Άλλη παράμετρος είναι ο ρυθμός οικονομικής μεγέθυνσης (αύξηση Α.Ε.Π.) ο οποίος αν πέσει κάτω από ένα όριο θα δημιουργήσει την ανάγκη αναχρηματοδότησης του χρέους. Τέλος πρέπει να καταλάβουμε όλοι μας ότι όταν οι «αγορές» σου δανείζουν το κάνουν με επιτόκιο που «ν’ αξίζει τον κόπο». Έτσι όταν η Ελλάδα έχει μεταθέσει μεγάλα ποσά σε βάθος χρόνου αυτό θα επηρεάσει τον καθορισμό του επιτοκίου (ειδικά των μακροχρόνιων ομολόγων 10ετή και πάνω). Μεγαλύτερα ποσά για εξόφληση εντός της ίδιας περιόδου ακριβότερο (υψηλότερο) επιτόκιο.
Ήδη από τον Γενάρη είχαμε γράψει ότι μόνο η επιμήκυνση και η μείωση των επιτοκίων είναι ο μόνος δυνατός τρόπος μείωσης των ταμειακών αναγκών (ροών) εξυπηρέτησης του χρέους, όταν Ο ΣΥ.ΡΙΖ.Α. τόσο ως αντιπολίτευση όσο και ως κυβέρνηση μίλαγε για διαγραφή («κούρεμα»).
Ωστόσο δεν υπάρχει λόγος ανησυχίας. Τώρα που έχουμε «Αριστερή κυβέρνηση» και απαλλαχθήκαμε από τους προηγούμενους τους «κακούς μνημονιακούς» όλα θα πάνε καλύτερα. Στο κάτω-κάτω τώρα οι ιθαγενείς έχουν ένα νέο και ομορφότερο τοτέμ να λατρεύουν. Αντί των Παπανδρέου, Σαμαρά και Βενιζέλο έχουν τον Αλέξη και επειδή αυτός είναι «κατηγορίας φτερού» έχει και τον Καμμένο δίπλα του για να παραμείνει στη θέση του. Το νέο εκδοτικό μπεστ σέλλερ «100 χρόνια αποπληρωμής» αναμένεται να εκτοπίσει από τις σχετικές λίστες τα «100 χρόνια μοναξιάς» του Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκες.
Το ατόπημα.
Αυτοχαρακτηρίζονται ως «Αριστεροί» και για τον λόγο αυτόν θα έπρεπε να έχουν μια άλλου τύπου προσέγγιση της πραγματικότητας. Φαίνεται ωστόσο ότι μερικά πράγματα δεν μπορούν να γίνουν διαφορετικά από το παρελθόν. Έτσι ο κος Δραγασάκης -ένας από τους πλέον σοβαρούς Υπουργούς και ΣΥ.ΡΙΖ.Αίους- ευχαρίστησε από τον «αέρα» του ραδιοσταθμού «Στο Κόκκινο» τους Αμερικανούς για την βοήθεια τους στην επίτευξη της Συμφωνίας (βλέπε εδώ). Μετά μας έφταιγε ο Σημίτης ο οποίος φρέσκος τότε Πρωθυπουργός αντιμετώπισε τα «Ίμια». Τουλάχιστον ο Σημίτης είχε την ευγένεια να το κάνει στην Βουλή (άρα επίσημα) και οι «ευχαριστίες» του να καταγραφούν στα Πρακτικά και όχι «στο πόδι» όπως ο Δραγασάκης. Βέβαια μην αποκλείετε την πιθανότητα ν’ αναγκαστεί να το κάνει και στην Βουλή με τον «επίσημο» και «κανονικό» τρόπο.
Με τις υγείες σας οι «Αριστεροί»...
Υ.Γ.1. Για όσους συνεχίζουν να μιλάνε για την «σωτηρία μέσω της Δραχμής» το μόνο που μπορούμε να πούμε είναι πως ίσα-ίσα προλαβαίνουν να πεταχτούν ως την Βουλγαρία (που είναι και κοντά) για να ενημερώσουν τους Βούλγαρους για τους κινδύνους που τους περιμένουν στην Ευρωζώνη και έτσι ν’ αποτρέψουν την ένταξη της σ’ αυτή, όπως ακριβώς είχαν κάνει με τους Κύπριους οδηγώντας τους στο «κομμωτήριο» για μια «περμανάντ» καταθέσεων και τις επιπτώσεις τους από τις οποίες μόλις πρόσφατα συνήλθαν.
Υ.Γ.2. Πρός Νάντια Βαλαβάνη: Κυρία Βαλαβάνη συμφωνώ μαζί σας ότι: «Χρωστάμε πριν απ’ όλα στα νέα παιδιά, αυτά που καθόρισαν το αποτέλεσμα της προηγούμενης Κυριακής.». Το θέμα όμως είναι (και θα τεθεί στα επόμενα χρόνια ορθά-κοφτά) με τι προσόντα (γνώσεις, εμπειρία) καθόρισαν το αποτέλεσμα της 5ης Ιούλη. Βέβαια για να μην είμαστε άδικοι και πολλοί από τους μεγαλύτερους «τα ίδια μυαλά (με τους μικρούς) κουβαλάνε». Αυτό που σας έχει σώσει μέχρι στιγμής είναι ότι απευθύνεστε στο θυμικό ουσιαστικά αγράμματων ανθρώπων ή που δεν θέλουν να κουράζουν το μυαλό τους σκεπτόμενοι και γι’ αυτό δεν είναι σε θέση να καταλάβουν την κοροϊδία.
20 Ιούλη 2015
παρατηρητήριο.
