Γιατί Φασισμός δεν είναι ο υποτιθέμενος «Ναζιστικός χαιρετισμός» που οι Ναζί ξεδιάντροπα έκλεψαν από την Αρχαιότητα ή η χρήση της σβάστιγκας (ενός πανάρχαιου συμβόλου). Φασισμός είναι κάθε πρακτική είτε στον ιδιωτικό είτε στον δημόσιο βίο που αποκλείει τη συνεννόηση με τον «άλλο». Γιατί αποκλείοντας τη συνεννόηση με τον «άλλο» σημαίνει ότι κλιμακώνεις την αντιπαράθεση μαζί του και πάντα η κλιμάκωση γίνεται με τη χρήση πιασάρικων συνθημάτων αντί λογικών και πειστικών επιχειρημάτων. Το αποτέλεσμα μιας καλόπιστης διαλογικής συζήτησης είναι ένας συμβιβασμός, ενώ το αποτέλεσμα μιας αντιπαράθεσης είναι πάντα μια ρήξη που δυσκολεύει κάθε μελλοντική συνεννόηση.
Αν, όμως, ο Φασισμός δεν περιορίζεται στα δάνεια από την Αρχαιότητα τότε υπάρχει ο κίνδυνος να είναι Φασίστες και οι Αντι-Φασίστες. Αν ο Φασισμός είναι πρακτική στη βάση της οποίας βρίσκεται η άρνηση του «άλλου» να έχει και να διατυπώνει ελεύθερα γνώμη (όπου «άλλος» είναι οποιοσδήποτε δεν υποτάσσεται στη θέληση μας και διαφωνεί μαζί μας) τότε Φασίστες είναι όσοι αρνούνται στους Φασίστες το δικαίωμα της ύπαρξης τους.
Όπως το βλέπω ο μόνος Αντι-Φασίστας είναι η Φύση. Γιατί όχι μόνο δεν αρνείται το δικαίωμα ύπαρξης κανενός, αλλά το υποστηρίζει κιόλας. Μπορεί (ειδικά όσοι δεν ασχολούμαστε με τα έντομα) να μην κατανοούμε τον λόγο ύπαρξης των κουνουπιών και των μυγών ωστόσο κάθε άλλο ανώφελα για την Φύση είναι. Όπως η Ιστορία μάς έχει διδάξει κανείς ποτέ δεν κατάφερε να καταστρέψει όλους τους αντιπάλους του. Οι Φασίστες δεν κατάφεραν να εξολοθρεύσουν όλους του Κομμουνιστές όπως και εκείνοι δεν κατάφεραν να ξεφορτωθούν όλους τους Φασίστες και κανείς τους τις αντίστοιχες ιδεολογίες.
Στην πολιτική και οικονομική τους επιδίωξη και οι δύο πλευρές επεδίωκαν ακριβώς τα ίδια. Για να το πετύχουν χρησιμοποιούσαν τα ίδια όπλα. Καταπίεση των αντιπάλων τους μέχρι αυτοί είτε να υποταχθούν είτε να σωπάσουν. Γιατί στο μυαλό τους αν δεν διατυπώνεται μια διαφωνία, τότε δεν υπάρχει κάποιο πρόβλημα που πρέπει να λυθεί. Και οι δυό πλευρές δεν αντέχουν την ελευθερία του λόγου γιατί γνωρίζουν πως υπάρχουν μια σειρά από ζητήματα (και είναι ακριβώς τα ίδια και για τους δύο) στα οποία δεν έχουν να δώσουν καμία πειστική απάντηση (όπως αποδεικνύει και η Ιστορία).
Ο άνθρωπος είναι αποκλειστικά «κοινωνικό ζώο» μιας και μόνο εντός της αγέλης μπορεί να βρει ασφάλεια. Ωστόσο, εκτός της ασφάλειας η αγελαία ζωή κάνει καλό και στην ψυχολογία μας. Μπορεί άλλοτε να είμαστε χαρούμενοι και άλλωστε λυπημένοι αλλά μέσα στην αγέλη εκδηλώνουμε (και εκτονώνουμε) τα συναισθήματα μας. Από την άλλη όταν απομονωνόμαστε από την αγέλη και κλεινόμαστε στον εαυτό μας παθαίνουμε κατάθλιψη. Η οποία κατάθλιψη είναι το σύμπτωμα κατατεθέν των Φασιστικών καθεστώτων είτε αυτά είναι «μαύρα» είτε «κόκκινα».
Γιατί τα Φασιστικά καθεστώτα προκειμένου να παραμείνουν στην Εξουσία θέλουν να ελέγχουν τα πάντα έτσι ώστε να προβλέπουν οτιδήποτε μπορεί να συμβεί. Τα Φασιστικά/ανελεύθερα/μονοκομματικά καθεστώτα καταρρέουν από το ίδιο το βάρος της καταπίεσης τους, το οποίο κανείς άνθρωπος δεν είναι φτιαγμένος ν’ αντέξει για πολύ (αυτός άλλωστε είναι ο λόγος που για να εγκαθιδρυθούν επικαλούνται «έκτακτες περιστάσεις» και «εξωτερικούς κινδύνους»). Από τον Φασισμό μέσα μας (την τάση να θέλουμε να υποτάσσουμε με κάθε τρόπο όσους μας αντιστέκονται) είναι πολύ δυσκολότερο να ξεφύγουμε καθώς κανείς άλλος δεν μπορεί να μας βοηθήσει. Είναι αποκλειστικά δική μας αποστολή.
21 Απριλίου 2025
«πουθενάς 1».
