Aetofolia

Η ΑΝΑΜΕΤΡΗΣΗ ΚΑΘΕΝΟΣ ΜΑΣ ΜΕ ΤΟ ΑΝΑΣΤΗΜΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ
(ΜΙΑ ΕΞΗΓΗΣΗ ΓΙΑΤΙ ΣΤΗΝ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ ΖΩΗ ΕΠΙΒΙΩΝΟΥΝ ΟΙ ΦΕΛΛΟΙ ΚΑΙ ΟΙ ΝΑΝΟΙ ΚΑΘΕ ΕΙΔΟΥΣ)

Μια παληά διαφήμιση μας ενημέρωνε ότι: «Ο άνδρας ξεχωρίζει για δυο πράγματα. Το ένα είναι η κολόνια του». Ο πολιτικός άνδρας ξεχωρίζει (ή θα έπρεπε να ξεχωρίζει) για το γεγονός ότι αναλαμβάνει τις ευθύνες που του αναλογούν. Πως γίνεται όμως αυτό στην πράξη όταν αυτές δεν μπορούν να εκτιμηθούν αντικειμενικά; Τι σημαίνει πρακτικά η φράση: «Αναλαμβάνω τις ευθύνες που μου αναλογούν» όταν την εκστομίζει ένας προπονητής και ένας πολιτικός; Ποιος είναι περισσότερο «υπεύθυνος» αυτός που αναλαμβάνοντας τις ευθύνες του παραιτείται (για να διευκολύνει την εκτόνωση της δημιουργηθείσας κατάστασης) ή αυτός που δεν «αποδρά από τις ευθύνες του» και παραμένει;

ΛΑΦΑΖΑΝΗΣ ΚΑΙ ΜΕΛΙΣΣΑΝΙΔΗΣ ΕΙΣ ΔΙΠΛΟΥΝ. ΤΟ ΓΗΠΕΔΟ ΚΑΙ ΤΟ ΚΕΡΑΤΣΙΝΙ ΣΤΟ ΠΡΟΣΚΗΝΙΟ
(ΤΟ ΘΕΜΑ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟΣ ΝΑ ΘΕΛΕΙ ΝΑ ΥΠΟΓΡΑΨΕΙ ΚΑΙ ΠΟΣΟ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΤΟ ΚΑΘΥΣΤΕΡΗΣΕΙ)

Η υπογραφή για την Περιβαλλοντική του γηπέδου.

Το πρωί της «αποφράδας (για κάποιους) 21^ης Απριλίου» καθώς περιδιάβαινα τις ΑΕΚτζήδικες ιστοσελίδες κρύος ιδρώτας με έλουσε και ένοιωσα να παραλύω. Είχα μόλις διαβάσει αυτή την είδηση. Σύμφωνα με την είδηση αυτή η Περιβαλλοντική Μελέτη του γηπέδου («Αγιά Σοφιάς») είναι έτοιμη και περιμένει μόνο την υπογραφή του υπέρ-Υπουργού Π. Λαφαζάνη. Η υπογραφή αυτή είναι υποτίθεται τυπική, ειδικά αφού μετά την διαρροή της απόρριψης των δύο προσφυγών από το ΣτΕ δεν υπάρχουν ζητήματα νομιμότητας.

Τώρα που ξεκαθάρισα το πλαίσιο (backgroundστα Ελληνικά) ήρθε η ώρα να δικαιολογήσω γιατί μ’ έλουσε κρύος ιδρώτας και παρέλυσα πρός στιγμήν. Τώρα που έχουν περάσει κάποιες μέρες (δυο βδομάδες σχεδόν) συνειδητοποιώ πως δύο ήταν τα γεγονότα που με τρόμαξαν.

Η Α.Ε.Κ. ΟΜΗΡΟΣ ΤΗΣ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ ΣΥ.ΡΙΖ.Α. ΚΑΙ ΤΩΝ ΕΠΙΧΕΙΡΗΜΑΤΙΚΩΝ ΣΧΕΔΙΩΝ ΜΕΛΙΣΣΑΝΙΔΗ;
(ΜΙΑ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΗ ΠΡΟΣΕΓΓΙΣΗ ΤΟΥ ΓΗΠΕΔΙΚΟΥ)

Από τον Φλεβάρη του 2014 που βγήκαμε στον αέρα θέσαμε ως σκοπό μας την ανάδειξη των σημαντικών ζητημάτων τα οποία συσκοτίζονται (σκόπιμα ή όχι) από την επικαιρότητα (όπως θέλουν να την διαμορφώνουν κάποιοι). Αναλάβαμε επίσης την «υποχρέωση» να σχολιάζουμε και ν’ αναλύουμε ειδήσεις και καταστάσεις οι οποίες επηρεάζουν άμεσα ή/και στο μέλλον την αγαπημένη μας Α.Ε.Κ. και για τις οποίες οι αθλητικοί συντάκτες είχαν λίγες ή και καθόλου γνώσεις. Καταθέταμε την άποψη μας πάντα με επιχειρήματα μα προπάντων με θάρρος.

Σήμερα μένοντας πιστοί στις παραπάνω δεσμεύσεις (που αναλάβαμε αυτοβούλως και χωρίς καμία υποχρέωση) γράφουμε το παρόν κείμενο με το οποίο σας γνωστοποιούμε τόσο τους προβληματισμούς μας όσο και κάποιες σκέψεις μας σχετικά με το θέμα του γηπέδου, αλλά και την «ενιαία Α.Ε.Κ.» γενικότερα. Οι προβληματισμοί μας αυτοί άπτονται της πολιτικής κατάστασης της Χώρας και για τον λόγο αυτόν θα πολιτικολογήσουμε όχι για να επέμβουμε στα εσωτερικά του ΣΥ.ΡΙΖ.Α. αλλά γιατί πρέπει να μην εθελοτυφλούμε.

ΚΑΛΩΣ ΗΡΘΕ ΤΟ ΔΟΛΛΑΡΙΟ Ή ΜΗΠΩΣ ΤΟ ΡΟΥΒΛΙ;
(Η ΑΝΑΓΚΗ ΤΗΣ ΧΡΗΜΑΤΟΔΟΤΗΣΗΣ ΚΑΙ Η ΕΘΝΙΚΗ ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑ)

Η ταινία με τον Γ. Κωνσταντίνου είναι εκτός από διασκεδαστική και ενδεικτική του τι κάνει κανείς για να επιζήσει. Είναι επίσης ενδεικτική (αλλά και εξόχως διδακτική) αφού δείχνει την εξάρτηση των οικονομιών που βασίζονται κυρίως στην παροχή υπηρεσιών (όπως τα κορίτσια της Τρούμπας) από τα δανεικά (τα λεφτά των ναυτών του Έκτου Στόλου).

Η σημερινή πραγματικότητα που βιώνουμε ως Χώρα σίγουρα δεν είναι ούτε ευχάριστη ούτε και διασκεδαστική. Ωστόσο η ανάγκη για δανεικά παραμένει η ίδια. Ακόμη κάτι που είναι κοινό στην ταινία και την σημερινή κατάσταση είναι ότι οι πολίτες της Χώρας όπως και η κοπέλα (Νίκη Λινάρδου) που ερωτεύεται ο Γ. Κωνσταντίνου παρά την ανάγκη τους για λεφτά θέλουν να νοιώθουν παράλληλα και αξιοπρεπείς. Η αξιοπρέπεια είναι η «λέξη κλειδί», η επιδίωξη της οποίας έχει οδηγήσει πολλούς σε αδιέξοδες και λάθος (εκ του αποτελέσματος) επιλογές.