Ο πλέον «αγαπημένος» τρόπος είναι οι «διευκρινιστικές εγκύκλιοι». Ενίοτε και οι «Υπουργικές Αποφάσεις». Κάποια στιγμή κατέφυγαν και στην νομοθέτηση μέσω «Δελτίου Τύπου» το οποίο ξεκαθάριζε όσα ο Υπουργός είπε σε συνέντευξη του στην οποία ερμήνευε (όπως τον συνέφερε πολιτικά εννοείται) μια ήδη ψηφισθείσα διάταξη. Το ζήτημα είναι πως ένας νόμος μπορεί ν’ αλλάξει μόνο με έναν άλλο νόμο. Με ΚΑΝΕΝΑΝ άλλο τρόπο. Αυτό συμβαίνει εξ’ αιτίας της ιεραρχίας, στην κορυφή της οποίας βρίσκεται ο νόμος και μετά όλα τα υπόλοιπα. Για παράδειγμα η «Υπουργική Απόφαση» εξειδικεύει τον νόμο και η «εγκύκλιος» ξεκαθαρίζει και δίνει οδηγίες εφαρμογής του, αλλά ΣΕ ΚΑΜΙΑ ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ ΔΕΝ ΜΠΟΡΟΥΝ ΝΑ ΤΟΝ ΑΛΛΑΞΟΥΝ.
Εκεί, όμως, που «χάνεται η μπάλα» είναι στον χώρο του Ελληνικού Ποδοσφαίρου. Αυτό συμβαίνει γιατί η Ε.Π.Ο. οχυρωμένη πίσω από το «αυτοδιοίκητο» «νομοθετεί» μέσω των Κανονισμών της ότι γουστάρει. Είναι γνωστό πως το «αυτοδιοίκητο» ΔΕΝ έχει εφαρμογή σ’ οτιδήποτε αφορά είτε τις υποχρεώσεις ως Ν.Π. της ίδιας είτε ότι αφορά τον έλεγχο των Π.Α.Ε. ως Α.Ε. Επιπλέον, θα ήταν τουλάχιστον πολύ άκομψο (διάβαζε «ύποπτο») όταν μέσα σ’ ένα Καλοκαίρι η Ε.Π.Ο. «νομοθετούσε» σ’ αντίθετη κατεύθυνση με την ισχύουσα νομοθεσία.
Οποιοσδήποτε «σώφρων» Έλληνας κατανοεί πως υπό κανονικές συνθήκες ΔΕΝ μπορεί ένας «Κανονισμός» ν’ ανατρέψει έναν Νόμο. Ακόμη και όταν για την εσωτερική της αθλητική λειτουργία της Ομοσπονδίας ισχύει το «αυτοδιοίκητο». Στην Ε.Π.Ο., όμως, σκέφτονται διαφορετικά. Τι γίνεται όταν η Ομοσπονδία πρέπει να κάνει τα χατίρια του οικονομικά δυνατού που πλήρωσε τις εκλογές για να βγει η συγκεκριμένη Διοίκηση; Στο σημείο αυτό «συγκρούονται» δύο ζητήματα. Το ένα έχει να κάνει με την επιχειρούμενη αλλαγή και τις ωφέλειες που προκύπτουν απ’ αυτή. Το δεύτερο είναι «ηθικής τάξης».
Την τελευταία κυριολεκτικά στιγμή η παρέμβαση του Υφυπουργού Αθλητισμού απέτρεψε ένα «νομικό» πραξικόπημα. Η Ε.Π.Ο. θέλησε να νομιμοποιήσει την ήδη υφιστάμενη(;) κατοχή μετοχών Π.Α.Ε. από φυσικά και νομικά πρόσωπα που κατέχουν μετοχές και σε άλλες Π.Α.Ε. καταπατώντας την αντίστοιχη απόλυτη απαγόρευση του Ν. 2725/1999. Οι Γραμμένος & Σία έθεσαν όριο το 5% για να μπορεί ένα πρόσωπο να είναι ιδιοκτήτης σ’ όσες Π.Α.Ε. επιθυμεί. Είναι ξεκάθαρο πόσο προσχηματικό και γελοίο είναι αυτό το ποσοστό. Είναι επίσης ξεκάθαρο πόσο ζορίζει κάποιους η ύπαρξη της απόλυτης απαγόρευσης κατοχής μετοχών.
Ωστόσο, εγείρεται πλέον ζήτημα σχετικά με την «ηθική τάξη» όσων μεθόδευσαν αυτή την αλλαγή. Μια αλλαγή, η οποία υπονομεύει την απόλυτη απαγόρευση απόκτησης μετοχών άλλων Π.Α.Ε. που νομοθετήθηκε πρώτη φορά με τον Ν. 879/1979 (άρθρο 7 παρ. 7) και μεταφέρθηκε αυτούσια στον «Αθλητικό Νόμο» Ν. 2725/1999. Πιθανόν μέσα στην πορεία των 4 δεκαετιών οι πλούσιοι και ισχυροί που στην πράξη κατηύθυναν τις τύχες περισσοτέρων της μιας Π.Α.Ε. να βαρέθηκαν να κρύβονται και να θέλουν «να βγουν στο φως της μέρας».
Μετά απ’ όσα έγιναν και με βάση τα όσα περί πολυ-ιδιοκτησίας έχουν ακουστεί η Κυβέρνηση πρέπει να κάνει δύο πράγματα άμεσα:
- Το πρώτο αφορά την τάχιστη «εκπαραθύρωση» (με την συναίνεση των FIFA & UEFA) της Διοίκησης της Ε.Π.Ο. Αυτοί που επιχείρησαν το «νομικό» πραξικόπημα πρέπει να σταματήσουν να βρίσκονται στον χώρο του ποδοσφαίρου.
- Το δεύτερο αφορά την τήρηση του Νόμου, η οποία επιτυγχάνεται μόνο με την άτεγκτη εφαρμογή του.
Για το πρώτο δεν χρειάζεται κανένας σχολιασμός. Όσο για το δεύτερο υπό κανονικές συνθήκες εμπίπτει στις υποχρεώσεις του Κρατικού Μηχανισμού (άρα και της εκάστοτε Κυβέρνησης). Υπό κανονικές συνθήκες ΔΕΝ θα έπρεπε αυτό να είναι θέμα διαπραγμάτευσης. Άλλα, όπως είπαμε ζούμε στην Ελλάδα▪ μια χώρα που όλα είναι δυνατά και όπου επιπλέον η εφαρμογή του Νόμου ξεσηκώνει αντιδράσεις. Οπότε φανταστείτε τι έχει να γίνει (αν και) όταν θα επιχειρηθεί να εφαρμοστεί η νομοθεσία για την πολυ-ιδιοκτησία των Π.Α.Ε.
Μένει να δούμε αν ο κύριος Αυγενάκης έχει το σθένος να φτάσει «μέχρι τέλους». Αν ο Κοντονής «γκρέμισε την παράγκα» (με τον τρόπο και τους συμμάχους που επέλεξε), ο Αυγενάκης μπορεί να «μείνει στην Ιστορία» σαν ο Υφυπουργός που απαίτησε να εφαρμοστεί ο Νόμος. Θα το τολμήσει;
01 Αυγούστου 2019
«πανταχού παρόντες».
