Αρχικά ας ξεκινήσουμε με τις παρεξηγήσεις.
Παρεξήγηση 1η: Μόνο τα αεροπλάνα και αυτά με εξαίρεση την απογείωση και την προσγείωση «πάνε με αυτόματο πιλότο».
Κανονικά με τόσες καταστροφές που έχουν συμβεί η μόνη παρεξήγηση που θα έπρεπε ν’ αποφεύγεται είναι αυτή. Κάθε γονιός, κάθε επιχειρηματίας έχει νιώσει την απογοήτευση αφού «έχει βάλει το νερό στ’ αυλάκι» μετά από λίγο να καλείται να συμμαζέψει ένα (μικρό ή μεγάλο χάος και να ξεκινήσει από την αρχή. Είναι τότε που αναρωτιέται: «Μα, καλά, όλα εγώ πρέπει να τα κάνω;» χωρίς να περιμένει καμιά απάντηση. Οι επιχειρηματίες που βιώνουν συνεχώς αυτή την απογοήτευση είναι ειδικά οι ιδιοκτήτες ομάδων και μάλιστα ποδοσφαιρικών. Ακόμη, όμως, και αν δεν υπήρχε κανένα τέτοιο παράδειγμα από τον χώρο του Επαγγελματικού Ποδοσφαίρου το καταστροφικό διάστημα ειδικά των πρώτων 7 μηνών της διακυβέρνησης ΣΥ.ΡΙΖ.Α. θα έπρεπε να είναι από μόνο του αρκετό για να πειστεί και να βάλει μυαλό οποιοσδήποτε.
Ο λόγος για μια τέτοια αποτυχία (να γίνονται πάντα τα πράγματα όπως πρέπει) είναι αφενός ο χαμηλός (ή καθόλου) ανταγωνισμός και αφετέρου η εγγενής (υπάρχει μέσα μας) τάση των στελεχών-εργαζομένων να μην ακολουθούν τις διαδικασίες για μεγάλο χρονικό διάστημα παρά μόνο για όσο θεωρούν απαραίτητο. Συνήθως το διάστημα αυτό είναι λίγο περισσότερο απ’ όσο χρειάζονται να τις μάθουν και πάντα υπό την προϋπόθεση ότι «έχουν κάποιον πάνω από το κεφάλι τους» να τους ελέγχει. Συνεπώς, μετά από κάποιο χρονικό διάστημα οι καταστροφές είναι τόσο αναμενόμενες όσο τα στελέχη-εργαζόμενοι χάνουν το κίνητρο τους να επαγρυπνούν και να εφαρμόζουν τις διαδικασίες (οι οποίες είναι τόσο αποτελεσματικές όσο αυτοί που τις εφαρμόζουν).
Παρεξήγηση 2η: Όλες οι επιχειρήσεις ενός επιχειρηματία είναι ΕΝΑ. Αν κάποια έχει προβλήματα είναι υποχρεωμένος να χρησιμοποιήσει τα λεφτά από τις υπόλοιπες να τη σώσει.
Ένας επιχειρηματίας μπορεί ν’ ασχοληθεί με πολλά και διαφορετικά πράγματα επιθυμώντας να επιτύχει σ’ όλα απλά και μόνο γιατί του αρέσουν οι προκλήσεις. Θα έπρεπε να είναι προφανές πως ακόμη και αν τα κέρδη όλων των επιχειρήσεων του καταλήγουν στην ίδια τσέπη (τη δική του) αυτό δε σημαίνει ότι η μια επιχείρηση υπάρχει για λογαριασμό των άλλων (εκτός ακραίων περιπτώσεων). Αυτό ισχύει ακόμη και στην περίπτωση που όλες του οι επιχειρήσεις σχηματίζουν όμιλο. Ζητήματα αρχίζουν να δημιουργούνται όταν δύο επιχειρήσεις δραστηριοποιούνται στον ίδιο Κλάδα (Επαγγελματικό Ποδόσφαιρο) ακόμη και σε διαφορετικές χώρες. Τότε δημιουργείται μεταξύ τους ένας ιδιότυπος ανταγωνισμός. Είναι, τότε, λογικό και αναμενόμενο η προσοχή του επιχειρηματία να πέσει σ’ αυτή που έχει τη μεγαλύτερη ανάγκη της συνδρομής του. Αυτή είναι εκείνη η επιχείρηση που δραστηριοποιείται στην δυσκολότερη και απαιτητικότερη αγορά∙ στην οποία είναι δύσκολο όχι το ν’ αποκτήσεις μερίδιο, αλλά να το κρατήσεις. Προφανώς, κάτι τέτοιο προκαλεί εκνευρισμό στα στελέχη-εργαζόμενους των άλλων επιχειρήσεων τα οποία νιώθουν παραμελημένα από τον επιχειρηματία τόσο περισσότερο όσο παλιότερες είναι οι επιχειρήσεις που εργάζονται απ’ αυτή που έχει τη μεγαλύτερη προσοχή και φροντίδα του αφεντικού τους.
Είναι τότε που ο συνδυασμός της πίκρας-απογοήτευσης από τη μιά και του εφησυχασμού ότι η επιχείρηση είναι στον «αυτόματο πιλότο» τους οδηγεί να μην κάνουν σωστά την δουλειά τους και έτσι φέρνει την καταστροφή. Αυτή είναι η περίπτωση των Νότινγχαμ Φόρεστ και του «γνήσιου Γαύρου» όπου ειδικά οι οπαδοί των Πειραιωτών νιώθουν παραμελημένοι και προδομένοι. Ωστόσο, επειδή αναγνωρίζουν πολύ καλά την εξάρτηση που έχουν από τον επιχειρηματία αποφεύγουν (όσο μπορούν) τις προσωπικές επιθέσεις εναντίον του για να μην τον νευριάσουν και τους αφήσει ξεκρέμαστους. Στην πράξη, όμως, γνωρίζουν ότι ο εκάστοτε επιχειρηματίας-ιδιοκτήτης της ομάδας τους την διατηρεί στην κατοχή του τόσο όσο αυτή του χρειάζεται για τις υπόλοιπες δουλειές του σε συνάρτηση πάντα με το πόσο εύκολα μπορεί να την πουλήσει στον επόμενο. Γιατί, υπάρχουν και περιπτώσεις όπως του «γνήσιου Γαύρου» που ο ιδιοκτήτης θέλει από καιρό να πουλήσει αλλά ΔΕΝ βρίσκει πρόθυμο αγοραστή.
Παρεξήγηση 3η: Οι «εργοστασιακές ρυθμίσεις».
Δεν υπάρχει καλύτερο πράγμα από το ν’ αγαπάς το αντικείμενο από το οποίο βιοπορίζεσαι και να συναισθάνεσαι τις απαιτήσεις που απορρέουν από τη συγκεκριμένη εργασιακή σχέση. Δεν υπάρχει τίποτα καλύτερο από το να αγαπάς και να τηρείς τις παραδόσεις της επιχείρησης στην οποία εργάζεσαι. Ωστόσο, όσο περνά ο χρόνος η αληθινή σημασία των παραδόσεων χάνεται και τη θέση της παίρνει μια επιφανειακή τυπολατρία της οποίας μοναδικός λόγος ύπαρξης είναι να δείχνει πως η παράδοση είναι ακόμα ζωντανή. Στην πράξη αυτό είναι μια απάτη, η οποία στον βαθμό που γίνεται και από τα στελέχη-εργαζόμενους πιστευτή καταντά αυταπάτη. Τα αυταπατημένα στελέχη και ο περίγυρος τους κάνουν συχνά λόγο για τις «εργοστασιακές ρυθμίσεις» λες και πρόκειται για κάποια συσκευή στην οποία η επανεκκίνηση ανακαλεί τις αρχικές ρυθμίσεις ως σημείο εκκίνησης.
Όμως, δυστυχώς ή ευτυχώς έχουμε να κάνουμε με ανθρώπους που αλλάζουν συχνά και είναι αναμενόμενο αυτοί που είναι σήμερα να μην έχουν καμία ενσυναίσθηση για το τι σημαίνει να παίζεις στον «γνήσιο Γαύρο». Ακόμη και ο ίδιος άνθρωπος σε διαφορετικές ηλικίες αντιλαμβάνεται (και αντιδρά) διαφορετικά στο ίδιο ερέθισμα, οπότε τι να περιμένουμε από ανθρώπους που έρχονται και φεύγουν συνεχώς; Επιπλέον, δεν πρέπει να λησμονούμε ότι μετά από ένα μεγάλο στραπάτσο που έχει προκαλέσει μεγάλη απογοήτευση και ξεσηκώσει μεγάλο σάλο η εικόνα που έχουν τα υψηλόβαθμα στελέχη μιας ομάδας και οι οπαδοί της για τις «εργοστασιακές ρυθμίσεις» (το μέταλλο του πρωταθλητή και άλλες λαλακίες) είναι τόσο φορτισμένη όσο μεγαλύτερο το στραπάτσο. Ώστε τελικά, καταλήγουν να έχουν στο μυαλό τους κάτι πολύ διαφορετικό απ’ αυτό που όλοι οι άλλοι αντιλαμβάνονται∙ κάτι που υπάρχει μόνο στο δικό τους μυαλό και που γι’ αυτό τον λόγο ΔΕΝ μπορούν να το μεταδώσουν σε κανένα άλλο.
Το σχέδιο.
Η ομάδα του «γνήσιου Γαύρου» έπεσε την προηγούμενη εβδομάδα σε μια παγίδα που η ίδια μεθοδικά στήνει χρόνια στον ίδιο της τον εαυτό. Η παγίδα αυτή είναι τα στατιστικά. Για τους «γνήσιους Γαύρους» μετρούν πάρα πολύ τα στατιστικά. Βέβαια, επειδή οι αριθμοί γοητεύουν μεν αλλά υπάρχει ο κίνδυνος επειδή αυτοί ευημερούν οι οπαδοί να δυστυχούν έχουν προσθέσει και την παράμετρο του «καλού ποδοσφαίρου» το οποίο υποτίθεται ότι μετρά την ικανοποίηση του οπαδού γι’ αυτό που βλέπει. Το «καλό ποδόσφαιρο» μετράται με τον αριθμό των εισιτηρίων που πουλά η ομάδα. Μια από τις παραμέτρους του μεγάλου φετινού τους στραπάτσου είναι το γεγονός πως για μια σειρά λόγων η ομάδα τους έπαιζε ασταμάτητα για 3 σεζόν. Μια ακόμη είναι ότι ο προπονητής τους «άδειασε» και όπως αποδείχτηκε δεν είχε τίποτα άλλο να τους προσφέρει.
Εκεί ακριβώς ξεκινά και το πρόβλημα. Γιατί, πως να διώξεις τον πιο επιτυχημένο στατιστικά προπονητή σου; Ακόμη και αν ο προπονητής σου έχει δώσει δείγματα ότι πλέον ΔΕΝ μπορεί. Γι’ αυτό απαιτείται ένα μεγάλο στραπάτσο. Τόσο μεγάλο ώστε να σου δώσει το δικαίωμα (να σε νομιμοποιήσει) να «πάρεις σκούπα» και ν’ αρχίσεις να ξηλώνεις (ξεπουλάς) παίκτες. Βέβαια, για κάθε παίκτη που πουλάς πρέπει να φέρεις άλλον ένα ο οποίος και να γνωρίζει τις «εργοστασιακές ρυθμίσεις» της ομάδας. Αλλά αυτό είναι ένα άλλο τελείως διαφορετικό πράγμα.
Από αυτή την οπτική (δηλαδή, της απόλυσης του πιο επιτυχημένου στατιστικά προπονητή) είναι σαν να φαίνεται πως αυτό ήταν προσχεδιασμένο και από τις δύο πλευρές. Ακόμη και αν φαινόταν πως δεν υπήρχε καμία τέτοια σκέψη αφού είχαν μόλις ανανεώσει τη συνεργασία τους υπογράφοντας νέο συμβόλαιο. Ωστόσο, η επανεκκίνηση μετά από το συγκεκριμένο στραπάτσο και η δημιουργία ομάδας που να παίζει «καλό ποδόσφαιρο» ενδέχεται να πάρει χρόνο. Χρόνος ο οποίος αναλόγως του ανταγωνισμού μπορεί και να μην υπάρχει. Στην καλύτερη για τον Βαγγέλα περίπτωση δεν θα χρειαστεί να ασχοληθεί ξανά με τους Πειραιώτες μέχρι το τέλος του Πρωταθλήματος εστιάζοντας την προσοχή τους στην Νότινγχαμ Φόρεστ και την αίγλη της PREMIER LEAGUE.
Το μεγάλο σχέδιο.
Κανένας δεν μπορεί να εξελιχθεί σε «μεγάλο επιχειρηματία» αν δεν έχει μεγάλα σχέδια τα οποία ελάχιστοι μπορούν αρχικά να κατανοήσουν και, φυσικά, μόνον αυτός μπορεί να εκτελέσει. Όλοι οι άλλοι είναι απλά για να εκτελούν εντολές τις οποίες τις περισσότερες φορές δεν μπορούν να εκτελέσουν σωστά. Είναι, τότε, που ο «μεγάλος επιχειρηματίας» είναι αναγκασμένος να τα κάνει όλα μόνος του. Το δυστύχημα γι’ αυτόν είναι πως ελάχιστοι (ή και κανείς) εκτός από τους γλείφτες του ΔΕΝ βλέπουν αυτό που βλέπει ο ίδιος. Σαν τον «γυμνό Βασιλιά» του παραμυθιού που μόνον αυτός και οι γλείφτες του έβλεπαν τα αόρατα ρούχα. Το μεγάλο σχέδιο, λοιπόν, του Βαγγέλα είναι ο «γνήσιος Γαύρος» ν’ αποτελέσει φυτώριο παικτών και προπονητών οι οποίοι μόλις ανθίσουν θα μεταπωλούνται σε μεγάλες Ευρωπαϊκές ομάδες. Απόδειξη αυτού του κρυφού μέχρι τώρα σχεδίου είναι η πρόσληψη του νέου προπονητή. Ενός προπονητή που προέρχεται από δύο θητείες στην Κύπρο και μια στην Αγγλική Χάντερσφιλντ η οποία αγωνίστηκε εναντίον της Νότινγχαμ Φόρεστ στον φετινό τελικό ανόδου στην PREMIER LEAGUE. Και κάπου εδώ ξεκινά το πολύ μεγάλο σχέδιο του Βαγγέλα, το οποίο στην ουσία είναι η συνέχεια όσων μόλις σας αποκαλύψαμε.
Το πολύ μεγάλο σχέδιο.
Για να πετύχει το πολύ μεγάλο σχέδιο του Βαγγέλα πρέπει αφενός η ομάδα υπό τον νέο Ισπανό προπονητή να παίρνει τα αποτελέσματα που πρέπει και αφετέρου οι Γαύροι να κάνουν υπομονή μέχρις ότου η ομάδα να στρώσει (να τη μάθει ο προπονητής και να τον μάθει και εκείνη ενσωματώνοντας και τους νέους παίκτες). Το πρόγραμμα (και ο χρόνος) είναι εναντίον τους γιατί μέχρι και τα τέλη του χρόνου δεν θα υπάρχει ο χρόνος για να δουλέψει την ομάδα ο νέος προπονητής όπως πρέπει. Ωστόσο, και με την προϋπόθεση πως όλα θα πάνε όπως τα ονειρεύεται ο Βαγγέλας δεν θα πάρει πολύ χρόνο μέχρι το πολύ μεγάλο σχέδιο να καρποφορήσει. Ο καρπός του οποίου θα είναι (κρατηθείτε) η μετανάστευση του «γνήσιου Γαύρου» στην Αγγλία και η συμμετοχή της στην PREMIER LEAGUE (το μόνο Πρωτάθλημα που του αξίζει άλλωστε).
Η ευκαιρία για την τουριστική ανάδειξη του Πειραιά.
Οι Αρχαίοι πρόγονοι μας είχαν ένα ρητό για κάθε περίσταση. Από το «Η αρχή είναι το ήμισυ του παντός.» (αν είναι έτσι την κάτσανε), στο «Ενός κακού μύρια έπονται.» (φαντάσου τι τους περιμένει ακόμα) για να καταλήξουν στο «Ουδέν κακόν αμιγές καλού.». ειδικά το τελευταίο μπορεί να ισχύει τόσο για την ομάδα (δημιουργία μιας νέας καλύτερης) όσο και για την πόλη της τον Πειραιά. Το κακό με τον Πειραιά είναι πως αναπτύχθηκε ως το λιμάνι της Αθήνας και γι’ αυτό τον λόγο βρίσκεται στη σκιά της. Όπως κάθε λιμάνι είναι αφετηρία και τέρμα για τους ταξιδιώτες οι οποίοι το προσπερνούν αδιαφορώντας για όσα έχει να τους προσφέρει. Ελάχιστοι επισκέπτονται τα μουσεία του (Αρχαιολογικό και Ναυτικό) και περιδιαβαίνουν τους αρχαιολογικούς χώρους του. Αυτό ΔΕΝ μπορούσε να περάσει απαρατήρητο από τον Δημοτικό Σύμβουλο Βαγγέλη Μαρινάκη ο οποίος μπορεί πλέον να κάνει κάτι για να βοηθήσει την πόλη που τόσο αγαπά. Εκμεταλλευόμενος το μεγάλο στραπάτσο της ποδοσφαιρικής ομάδας της πόλης μπορεί να την μετατρέψει σε τουριστικό προορισμό και μάλιστα στον τομέα του καταδυτικού τουρισμού. Το μόνο που έχει να κάνει είναι να τρέξει στις αντίστοιχες υπηρεσίες και του χρόνου η τοποθεσία του ναυαγίου της ομάδας του Μαρτίνς θα είναι το 12ο ναυάγιο στο οποίο θα μπορούν να καταδυθούν τουρίστες (για τα υπόλοιπα 11 βλέπε εδώ).
Μη μου πείτε πως μια τέτοια προοπτική όσο τραγική αφετηρία και αν έχει δεν είναι θετική για την πόλη του Πειραιά την οποία οι ταξιδιώτες προσπερνούν δίχως να της δίνουν σημασία (εδώ που τα λέμε και οι κάτοικοι της το ίδιο κάνουν);
Ελπίζουμε τα παραπάνω (τα οποία έχουν εφαρμογή και σε άλλες ομάδες) να γίνουν απ’ όλους κατανοητά και να μη χρειαστεί να επανέλθουμε σχετικά. Επιπλέον, πιστεύουμε πως μετά την αποκάλυψη του τρόπου με τον οποίο ο Βαγγέλας τους σκοπεύει να εκμεταλλευτεί για το καλό της πόλης το στραπάτσο της ομάδας του να εξαφανιστούν οι αντιρρήσεις και οι αμφιβολίες για την «δημιουργική καταστροφή» του Καπιταλισμού (δηλαδή, για την «πρόοδο» που προκύπτει μέσω και εξαιτίας της καταστροφής προηγούμενων μορφών οικονομικής δραστηριότητας) και όσα αυτή μπορεί να προσφέρει στο κοινό καλό (καταδυτικός τουρισμός στον Πειραιά).
Υ.Γ. 1. Μια ακόμη οικολογική αυτή τη φορά συνέπεια του ναυαγίου της ομάδας του Μαρτίνς είναι πως αυτό με το πέρασμα του χρόνου θα μετατραπεί σε ύφαλο τον οποίο θ’ αποικήσουν οι θαλάσσιοι οργανισμοί. Και όπως ξέρουμε οι ύφαλοι λειτουργού ως φράγμα προστατευτικά για τις ακτές. Δε το λες λίγο αυτό. Έτσι δεν είναι;
Υ.Γ. 2. Παρά τα όσα παραπάνω γράψαμε για τους «μεγάλους επιχειρηματίες» το γεγονός ότι ειδικά στις ποδοσφαιρικές τους ομάδες πριν ξοδέψουν θέλουν πρώτα να έχουν εξασφαλίσει Έσοδα από την Ευρώπη είναι αυτό που προκαλεί περισσότερο τους οπαδούς. Τους οπαδούς, οι οποίοι βλέποντας όλα αυτά θεωρούν ότι πως μόνον αυτοί «πονάνε» (για) την ομάδα. Όπως και να το κάνουμε αυτό από μόνο του είναι ένα «σημείο τριβής» στη σχέση τους με τον ιδιοκτήτη.
Από την άλλη σαν επιχειρηματική πρακτική είναι και κοντόθωρη και αναποτελεσματική με αποτέλεσμα να μας (σας) κάνει ν’ αναρωτιόμαστε αν έγιναν «μεγάλοι επιχειρηματίες» εξαιτίας των ικανοτήτων ή των διασυνδέσεων τους.
03 Αυγούστου 2022
«πουθενάδες».
