Είναι απολύτως λογικό πως όταν υπάρχει ένα πρόβλημα και δεν κάνεις κάτι ουσιαστικό για να το λύσεις, τότε το πρόβλημα παραμένει. Ωστόσο, εμείς εδώ στην Ελλάδα έχουμε «απογειώσει» σε δυσθεώρητα ύψη την υποκρισία. Είμαστε σε θέση να ψηφίσουμε στη Βουλή και να τυπώσουμε στο χαρτί τα καλύτερα φάρμακα (μέτρα) για να λύσουμε ένα πρόβλημα, αλλά στη συνέχεια να μην τα εφαρμόσουμε πρακτικά ποτέ. Ακόμα χειρότερα σαν οι νομοθέτες μας να ήταν χρυσόψαρα μπορούν να νομοθετήσουν εκ νέου αυτά που ήδη ισχύουν υποσχόμενοι πως αυτή τη φορά θα τα εφαρμόσουν.
Αυτή ακριβώς είναι η υπόθεση με τα «Μέτρα κατά της βίας», μέρος των οποίων είναι η σύσταση επιτροπών και η επαναλειτουργία ήδη υπαρχουσών. Η «βία στα γήπεδα» δεν είναι απολύτως «αθλητικό» φαινόμενο μιας και οι συμμετέχοντες δεν είναι μόνο οπαδοί, αλλά εμπλέκονται και σε άλλες δραστηριότητες που εμπίπτουν στον Ποινικό Κώδικα. Για παράδειγμα στο περιστατικό με τον νεκρό αστυνομικό στο Κλειστό του Ρέντη ένας ο δράστης ήταν οριακά ενήλικος ενώ ο αδερφός του ανήλικος. Έτσι, Συμβούλια όπως αυτό θεωρητικά μπορούν να προσφέρουν στην αντιμετώπιση (και) του προβλήματος της «αθλητικής βίας». Ωστόσο, το ζήτημα δεν είναι η σύσταση των Επιτροπών και των Συμβουλίων αλλά ο τρόπος στελέχωσης τους (η επιλογή των μελών τους) και της χρηματοδότησης τους και στη συνέχεια η εφαρμογή από την Κυβέρνηση και τα όργανα της των αποφάσεων τους.
Η Κυβέρνηση πιστή στις αφελείς πεποιθήσεις της σχετικά με την πρόληψη της βίας πιστεύει ότι ένα Κεντρικό Συμβούλιο και μια σειρά τοπικών (Δημοτικών) Συμβουλίων για την νεανική βία (δηλαδή, των ανηλίκων) μπορούν να κάνουν την διαφορά. Αυταπατάται. Τα Συμβούλια δεν θα καταφέρουν τίποτα αφού για ν’ αντιμετωπιστεί η νεανική βία πρέπει να υπάρξουν κυβερνητικές επεμβάσεις στην μουσική που οι νέοι ακούν, στην ποινική μεταχείριση καθενός «τραγουδιστή» που ποζάρει με όπλα κ.ο.κ. Επιπλέον, δεν είναι όλοι οι νέοι ίδιοι. Αναλόγως, της εθνικής τους καταγωγής κουβαλούν αντίστοιχες πεποιθήσεις σχετικά με τη θέση της γυναίκας, την οικογένεια, την τιμή και την βία. Από την άποψη αυτή δεν είναι τυχαία η σύνθεση των μαφιόζικων ομάδων που αλληλοσκοτώνονται για τον έλεγχο περιοχών και τομέων λαθρεμπορίου.
Τα προηγούμενα όσο αποκαρδιωτικά και αν φαίνονται, ωστόσο πρέπει να λέγονται και να γράφονται για να μην έχουμε αυταπάτες σχετικά με την αποτελεσματικότητα των μέτρων. Από την άλλη οι Επιτροπές και τα Συμβούλια ακόμη και αν λειτουργήσουν όπως έχουν σχεδιαστεί χρειάζονται έναν «εκτελεστικό βραχίονα» που θα μετατρέψει σε πράξη τα μέτρα που εισηγούνται. Εκεί μπαίνει στην εξίσωση η πολιτική βούληση της Κυβέρνησης, η οποία είναι ένας ερμαφρόδιτος θεσμός μιας και ταυτόχρονα νομοθετεί και εκτελεί/εφαρμόζει.
Τα 4 μέτρα της Κυβέρνησης για την αντιμετώπιση της «γηπεδικής βίας» δεν είναι «νέα». Και τα 4 έχουν εξαγγελθεί ξανά (βλέπε εδώ).
Το 1ο μέτρο είναι η αναβάθμιση της υφιστάμενης Διαρκούς Επιτροπής Αντιμετώπισης Βίας. Με το νέο νόμο η Δ.Ε.Α.Β. θα επιβάλλει πρόστιμα μέχρι 1 εκ. και θα εισηγείται στην Ε.Ε.Α. την επιβολή προστίμων μέχρι 5 εκ. Ευρώ. Επιπλέον θα μπορεί να επιβάλλει διοικητικές ποινές (κεκλεισμένων των θυρών) και μείωση 50% της χρηματοδότησης από το στοίχημα αν οι Α.Α.Ε. έχουν το προηγούμενο έτος καταδικαστεί κατ’ επανάληψη για παραβατικές συμπεριφορές είτε των ίδιων είτε των οπαδών τους.
Το 2ο μέτρο είναι η σύσταση 11μελούς Εθνικής Επιτροπής Συντονισμού στο πλαίσιο της εφαρμογής του άρθρου 4 της Σύμβασης Σεν Ντενί του Συμβουλίου της Ευρώπης.
Το 3ο μέτρο είναι η χρήση «ηλεκτρονικού εισιτηρίου». Ο σημερινός ορισμός του «ηλεκτρονικού εισιτηρίου» είναι κάποιος διαφορετικός απ’ αυτόν που ήδη γνωρίζαμε και ίσως αυτό το μέτρο να είναι το σημαντικότερο όλων. Η διάθεση εισιτηρίων αποκλειστικά από τις ομάδες (ηλεκτρονικά) και όχι σε έντυπη μορφή (μπλόκ εισιτηρίων) και από τους «οργανωμένους» (τα οποία τους παραχωρούν οι Α.Α.Ε.) στερούν από τους τελευταίους μια πηγή εσόδων για τη συντήρηση τους.
Το 4ο μέτρο είναι τα «ηλεκτρονικά συστήματα εποπτείας», δηλαδή οι κάμερες οι οποίες ήδη είναι εγκατεστημένες (ή θα έπρεπε να είναι) στα γήπεδα και λειτουργούν (ή θα έπρεπε να λειτουργούν).
Και για τα 4 προτεινόμενα μέτρα απαραίτητη προϋπόθεση για την επιτυχία τους είναι η πολιτική βούληση για την εφαρμογή τους. Ειδικά για τα πρόστιμα και τις ποινικές κυρώσεις όσων συμβαίνουν στα γήπεδα ή όσων οδηγούν σε επεισόδια (δηλώσεις, ανακοινώσεις) το ζητούμενο είναι η εφαρμογή του μέτρου σε κάθε τέτοιο περιστατικό είτε αφορά τον Πρόεδρο/Ιδιοκτήτη του Λεβαδειακού, είτε αυτού των «4 μεγάλων».
Πάντως, ότι και να σχολιάζουμε εμείς υπάρχουν κάποιοι όπως ο Αντώνης Πανούτσος που το κάνουν καλύτερα (βλέπε εδώ). Και αν ο Πανούτσος είναι δημοσιογράφος και έτσι έχει μια έμμεση σχέση με το αθλητικό κομμάτι υπάρχουν και ποδοσφαιριστές όπως ο Νίκος Μάλλιαρης που εδώ και χρόνια επιμένουν πεισματικά να βλέπουν το ποδόσφαιρο και ως κοινωνική εκδήλωση (εκτός από οικονομική δραστηριότητα) και μιλούν/αρθρογραφούν συνεχώς μπας και αλλάξει κάτι προς το καλύτερο. Το ερώτημα είναι: «είμαστε έτοιμοι να τους ακούσουμε;».
26 Γενάρη 2024
«πουθενάδες».
