Από τότε μιας και η «Άμεση Δημοκρατία» κατέστη αδιανόητη (αφού πλέον οι «ελεύθεροι πολίτες» αυξήθηκαν τόσο που δεν μπορούσαν να μετέχουν όλοι) υπήρξε η ανάγκη για «ενδιάμεσους» τους γνωστούς μας Βουλευτές. Οι τελευταίοι κατέληξαν «επαγγελματίες» που τυπικά εκπροσωπούν τους πολίτες-ψηφοφόρους τους, αλλά στην ουσία για λόγους βιοπορισμού (αφού οι Βουλευτές πληρώνονται από το Δημόσιο Ταμείο) διαγκωνίζονται προκειμένου να κρατούν υπό τον έλεγχο τους τούς ψηφοφόρους (κάνοντας τους «ρουσφέτια»).
Στις αρχές της Κοινοβουλευτικής Ιστορίας κάθε Έθνους οι Βουλευτές είχαν μεγαλύτερη διαπραγματευτική δύναμη απ’ ότι σήμερα. Σήμερα, η καριέρα τους εξαρτάται σχεδόν αποκλειστικά από τις διαθέσεις του Αρχηγού του κόμματος▪ οπότε είτε υποτάσσονται στις ορέξεις/διαταγές του είτε αποχωρούν στην καλύτερη από το κόμμα (ενώ στη χειρότερη ιδιωτεύουν). Στη «σύγχρονη Δημοκρατία» το κέντρο βάρους έχει μετατοπιστεί από τα χέρια του «Λαού» στα χέρια του εκάστοτε Πρωθυπουργού.
Τυπικά, υπάρχουν 3 διαχωρισμένες μεταξύ τους Εξουσίες: η Νομοθετική (Βουλευτές), η Εκτελεστική (Κυβέρνηση) και η Δικαστική (Δικαστές). Ωστόσο, στην πράξη ο διαχωρισμός δεν υφίσταται. Αν την Νομοθετική Εξουσία απαρτίζει το σύνολο των Βουλευτών, την Κυβέρνηση απαρτίζει μέρος των Βουλευτών της πλειοψηφούσας παράταξης. Η οποία ως Εκτελεστική Εξουσία εφαρμόζει τους νόμους που οι Βουλευτές της ψηφίζουν οι οποίοι κάποιες φορές αφορούν την οργάνωση και λειτουργία της Δικαστικής. Επιπλέον η Κυβέρνηση μέσω του Υπουργείου Δικαιοσύνης αποφασίζει για τις προαγωγές των Δικαστικών και διορίζει τους Προϊσταμένους τους σε κάθε βαθμό απονομής Δικαιοσύνης. Όλα τα προηγούμενα σκιαγραφούν μια άνευ προηγουμένου διαπλοκή στη «σύγχρονη Δημοκρατία»▪ μια διαπλοκή που καθιστά απόλυτο κυρίαρχο ενός Κράτους τον εκάστοτε Πρωθυπουργό και το περιβάλλον του.
Παραδοσιακά, όλες οι Κυβερνήσεις έχουν σε κάποιο βαθμό χρεωθεί σκανδαλώδεις αποφάσεις και συμπεριφορές. Καμιά τους δεν ήταν «αθώα του αίματος». Δυστυχώς, τα τελευταία χρόνια οι σκανδαλώδεις συμπεριφορές και αποφάσεις πληθαίνουν. Η παρούσα Κυβέρνηση δεν αποτελεί εξαίρεση. Η υπόθεση των υποκλοπών όπου συνεργάσιμοι δικαστικοί λειτουργοί έδωσαν εντολή «νόμιμων παρακολουθήσεων» με βάση τον χαρακτηρισμό από την Κυβέρνηση προσώπων «ως επικίνδυνων για τη Δημόσια Ασφάλεια» είναι οι «χρήσιμοι ηλίθιοι» της. Ωστόσο, η πιο σκανδαλώδης απόφαση της αφορά τον «γάμο» των ομοφυλόφιλων και την δυνατότητα τους ν’ αγοράσουν (μέσω παρένθετης εγκυμοσύνης) ή να υιοθετήσουν ένα παιδί σαν να είναι ένα κατοικίδιο.
Το συγκεκριμένο ζήτημα έχει 2 όψεις: η μια αφορά την Κυβέρνηση και την λειτουργία του Πολιτεύματος και η άλλη τη συγκεκριμένη αλλαγή του Οικογενειακού Δικαίου. Και οι 2 όψεις είναι εξόχως σημαντικές. Ξεκινώ με την λειτουργία τόσο της Κυβέρνησης όσο και του Πολιτεύματος.
Σχετικά με τη λειτουργία της Κυβέρνησης και του Πολιτεύματος.
Παραπάνω έγινε λόγος για την διαπλοκή μεταξύ των 3 τυπικά ξεχωριστών Εξουσιών. Η Νομοθετική υποτάσσεται στην Εκτελεστική μιας και το Υπουργικό Συμβούλιο αποτελείται από Βουλευτές. Η θέση του Υπουργού είναι μεταξύ των Βουλευτών επίζηλη εξαιτίας της δύναμης για «ρουσφέτια». Από την άλλη τους Υπουργούς διορίζει ο Πρωθυπουργός (δηλαδή, ο Αρχηγός του πλειοψηφούντος στις Εκλογές κόμματος). Συνεπώς, αν οι Υπουργοί θέλουν να κρατήσουν τη θέση τους πρέπει να υποτάσσονται συνεχώς στον Πρωθυπουργό και το περιβάλλον του. Το κακό με τον Πρωθυπουργό είναι πως αφ’ εαυτού αποτελεί (όπως και ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας μόνο που δεν έχει ουσιαστικές αρμοδιότητες) «μονομελές όργανο».
Η ρύθμιση για τους ομοφυλόφιλους που φέρνει η Ν.Δ. όσο και αν γίνεται προσπάθεια να πλασαριστεί ως «προοδευτική» και εκπλήρωση μιας «Ευρωπαϊκής υποχρέωσης» στρέφεται κατά ενός από τους βασικούς αξιακούς πυλώνες του κόμματος. Γι’ αυτό και πολλοί από τους Βουλευτές της αντέδρασαν ανοιχτά. Στο σημείο αυτό πρέπει να γίνει διάκριση ανάμεσα στους Βουλευτές που δεν κατέχουν υπουργικό θώκο (και κάποιοι απ’ αυτούς γνωρίζουν ότι δεν θα υπουργοποιηθούν) και αυτούς που είναι Υπουργοί. Οι πρώτοι μπορούν να δηλώσουν ότι θα καταψηφίσουν τη ρύθμιση ελπίζοντας να καρπωθούν στην κάλπη τον σταυρό των ψηφοφόρων του κόμματος που διαφωνούν με την ρύθμιση (αν τελικά αυτοί ξαναψηφίσουν την Ν.Δ.). Οι δεύτεροι θα το έκαναν μόνο στην περίπτωση που δεν θα έχαναν μετά την καρέκλα του Υπουργού και τα «τυχερά» της.
Η Κυβέρνηση γνωρίζει πως για το συγκεκριμένο νομοσχέδιο θα βρεθούν αρκετοί «χρήσιμοι ηλίθιοι» σε άλλα κόμματα για να περάσει. Ανοιχτά ή κρυπτόμενοι ομοφυλόφιλοι Βουλευτές που θα καλύψουν την θετική τους ψήφο πίσω από έναν αρρωστημένο «δικαιωματισμό» (σ’ αυτό θα επανέλθω παρακάτω). Ωστόσο, μια αρνητική ψήφος Υπουργού θα ήταν ήττα για τον Πρωθυπουργό και δυσφήμιση για την Κυβέρνηση▪ οπότε τέθηκε ζήτημα «Υπουργικής πειθαρχίας» η οποία μεταφράζεται σε παραίτηση.
Σε μια κίνηση «μεγαλοψυχίας» ο Πρωθυπουργός υπενθύμισε στην κοινοβουλευτική ομάδα της Ν.Δ. την επιλογή της «αποχής», του «παρών» ή του «λευκού». Μια απίστευτα βολική επιλογή για να περάσει μια ρύθμιση, μιας και οι «απέχοντες» και οι «παρόντες» προσμετρώνται μεν στο σύνολο (και την απαρτία) αλλά όχι στο αποτέλεσμα. Για παράδειγμα επί συνόλου 300 ψηφισάντων αν οι 50 δηλώσουν «παρών» ή «λευκό» η ρύθμιση χρειάζεται 126 για να περάσει.
Από την άποψη της λειτουργίας του Πολιτεύματος δεν υπάρχει χειρότερη και πιο μπάσταρδη επιλογή, η οποία λειτουργεί αποδομητικά και καταστροφικά για την ίδια την Δημοκρατία διασύροντας την όποια φήμη της έχει απομείνει. Στο επίπεδο της Κυβέρνησης (Εκτελεστική Εξουσία) τα πράγματα είναι χειρότερα. Γιατί, αν ένας Βουλευτής-Υπουργός προσπαθώντας να ισορροπήσει μεταξύ της ψήφου της συντηρητικής εκλογικής του πελατείας και της θέσης που του δίνει τη δύναμη του ρουσφετιού επιλέξει ν’ απέχει της ψηφοφορίας επικυρώνει στην πράξη την πεποίθηση πως οι σύγχρονες Κυβερνήσεις λειτουργούν ως «συμμορίες» που λυμαίνονται το Δημόσιο Ταμείο. Προφανώς κάθε «συμμορία» έχει τον Αρχηγό της και την ηγετική ομάδα της.
Η τέτοια στάση των Βουλευτών (κυρίως του κυβερνώντος κόμματος) θέτει ζωηρά το ζήτημα της μη «Αντιπροσωπευτικής Δημοκρατίας» αφού οι «αντιπρόσωποι του Λαού» δείχνονται ανίκανοι είτε ν’ αφουγκραστούν τη θέληση του είτε νομοθετούν ενάντια στην πλειοψηφία της Κοινωνίας. Αυτό το τελευταίο είναι το χειρότερο▪ μιας και υποτίθεται ότι στην Δημοκρατία επικρατεί (κυβερνά) η πλειοψηφία. Επιπλέον όλο αυτό το βρόμικο «ανατολίτικο παζάρι» μεταξύ του Πρωθυπουργού και των Βουλευτών του δίνει υλικό για την προπαγάνδα της «Άκρας-Δεξιάς» και της παρέχει ακόμα περισσότερες ψήφους. Μακροπρόθεσμα προετοιμάζει το έδαφος για μια εμφύλια κοινωνική σύγκρουση με απρόβλεπτη κατάληξη.
Τα «δικαιώματα»(;) των ομοφυλόφιλων, η Κοινωνία και η πραγματικότητα.
Τα τελευταία χρόνια υπάρχει μια συντονισμένη προσπάθεια να περάσουν μια σειρά από ρυθμίσεις οι οποίες καταστρέφουν τους κοινωνικούς θεσμούς. Μέρος της προσπάθειας αυτής είναι η εισαγωγή και χρήση νέων λέξεων-όρων που δεν μοιράζονται το περιεχόμενο-νόημα των υπαρχόντων. Σκοπός είναι η αποφόρτιση κάθε συζήτησης, ο αποπροσανατολισμός της Κοινωνίας και τελικά η σχετικοποίηση κάθε νέας αλλαγής. Η λέξη «ομοφυλόφιλος» αντικαθίσταται από τον «ομόφυλο» με σκοπό την αποφόρτιση της από το «κακό» περιεχόμενο της πρώτης. Αν και υποτίθεται πως πλέον δεν ντρέπονται (και άρα δεν κρύβονται) για τον σεξουαλικό τους προσανατολισμό, ωστόσο θέλουν ν’ αλλάξουν τον όρο με τον οποίο προσδιορίζονται. Ούτε λόγος για τον αρχαίο προσδιορισμό τους -την ερώτηση που έκαναν ο ένας στον άλλο-: «που κάνεις πιάτσα» και που στ’ Αρχαία Ελληνικά συγχωνευόμενες οι δύο λέξεις μας δίνουν τη γνωστή «π@@@@@ς». Η λέξη αυτή θεωρείται από τους ομοφυλόφιλους υβριστική, αν και όταν χρησιμοποιείται ως θηλυκό ουσιαστικό για να περιγράψει μια ύπουλη πράξη ή στην αρχική της μορφή για να κακοχαρακτηρίσει τους πολιτικούς ουδόλως τους ενοχλεί.
Η Κοινωνία όπως κάθε άλλος θεσμός τείνει ν’ αναπαράγει τον εαυτό της. Το ίδιο κάνει και η «γραφειοκρατία». Αυτό σημαίνει πως οι αλλαγές στην Κοινωνία γίνονται με σχετική καθυστέρηση. Πρέπει πρώτα να έχει πειστεί για την επικείμενη αλλαγή ένα μεγάλο κομμάτι της. Για παράδειγμα η θεμελιώδης αλλαγή στο Οικογενειακό Δίκαιο επί ΠΑ.ΣΟ.Κ. το 1982 όταν καταργήθηκε η μοιχεία ως ποινικό αδίκημα και δόθηκε η επιλογή του «πολιτικού γάμου» δεν συνάντησε κοινωνική αντίσταση γιατί εφαρμοζόμενη δεν υπέσκαπτε τους πυλώνες της Κοινωνίας και της οικογένειας. Τελικά, οι κοινωνικές αλλαγές γίνονται όταν οι συνθήκες (κυρίως οι οικονομικές) διαμορφώσουν ένα ανάλογο προς τις αλλαγές περιβάλλον.
Ο μηχανισμός των αλλαγών στην Κοινωνία περιγράφεται πάρα πολύν καλά από μια ανακάλυψη Ιαπώνων ζωολόγων (βλέπε εδώ). Οι ζωολόγοι, λοιπόν, παρατήρησαν πως μια αλλαγή σε μια αγέλη πιθήκων επικράτησε μόλις τα άτομα που την υιοθέτησαν ξεπέρασαν έναν «κρίσιμο» αριθμό. Τότε, αυτόματα η αλλαγή υιοθετήθηκε απ’ όλο τον πληθυσμό. Βέβαια, η συγκεκριμένη ιστορία αναφέρει ότι την ίδια αλλαγή υιοθέτησαν αγέλες πιθήκων που βρίσκονταν πιο μακριά αλλά αυτό προσπαθούν να το αποδομήσουν κάνοντας λόγο για μια παράλληλη «τυχαία» σύμπτωση. Πάντως, όσο και να μας φαίνεται άβολο γνωρίζουμε πλέον πως οι ζωντανοί οργανισμοί π.χ. τα δέντρα επικοινωνούν μεταξύ τους εκκρίνοντας ουσίες για να προειδοποιήσουν τα υπόλοιπα όταν δέχονται επίθεση από κάμπιες και είναι τότε που κιτρινίζουν τα φύλλα τους προκειμένου αυτές να μη μπορούν να θραφούν απ’ αυτά. Σε κάθε περίπτωση αυτό που κρατάμε είναι πως όταν ο αριθμός των πιθήκων που υιοθέτησαν τη νέα συμπεριφορά ξεπέρασε ένα κρίσιμο αριθμό, τότε ήταν που αυτή τελικά επικράτησε.
Στην περίπτωση των ομοφυλόφιλων ζευγαριών οι αλλαγές επιχειρείται να γίνουν απότομα και «από πάνω». Επειδή, για το μεγαλύτερο κομμάτι της Κοινωνίας δεν είναι ούτε καλοδεχούμενες ούτε και αυτονόητες η προπαγάνδα «πάει σύννεφο». Κάποιοι κάνουν λόγο για «δικαιώματα» τα οποία θεωρούν αυτονόητα και για να σας πείσουν κάνουν αναφορά στο Σύνταγμα του Γενάρη του 1822 το οποίο ψήφισε η Α’ Εθνοσυνέλευση της Επιδαύρου. Το συγκεκριμένο Σύνταγμα όντως περιέχει «προοδευτικές» (αλλά αυτονόητες για τους Έλληνες που πάλευαν για την Εθνική τους Ελευθερία) ρυθμίσεις για τ’ ατομικά δικαιώματα αλλά πουθενά δεν βρίσκουμε «δικαιώματα» με βάση τον σεξουαλικό προσανατολισμό. Επιπλέον, καμία από τις επιχειρούμενες αλλαγές δεν συνιστά με κανένα τρόπο «ατομικό δικαίωμα» (περισσότερα γι’ αυτό στη συνέχεια).
Ένας πολύ γνωστός ομοφυλόφιλος υποστήριξε πως ο γάμος είναι κοινωνικός θεσμός (άρα όχι κάτι «φυσικό»), ο οποίος ως τέτοιος προφανώς και τροποποιείται. Όσο λογική και να φαίνεται η συγκεκριμένη διατύπωση είναι τελείως λανθασμένη. Ο γάμος είναι μια απολύτως φυσική και επιβεβλημένη από τη Φύση κατάσταση συμβίωσης δύο ατόμων διαφορετικού φύλου (αρσενικού και θηλυκού) του ίδιου είδους τα οποία συμβιώνουν είτε για όλη τους τη ζωή είτε για το χρονικό διάστημα που απαιτείται προκειμένου τα παιδιά τους να γίνουν αυτόνομα μέλη της αγέλης ή ν’ ανοίξουν τα φτερά τους και να φύγουν μακριά. Συνεπώς, ο γάμος είναι μια απολύτως Φυσική κατάσταση για τα είδη που από τη φύση τους μεγαλώνουν τα παιδιά τους. Μπορεί, οι άνθρωποι να έχουμε περιπλέξει με ιδιοκτησιακές και νομικές παραμέτρους τον γάμο αλλά αυτές δεν τον κάνουν έναν ακόμη «κοινωνικό θεσμό». Τελευταίο επιχείρημα της προπαγάνδας είναι πως οι επιδιωκόμενες αλλαγές είναι απαίτηση της Ε.Ε. Αυτό δεν ισχύει, αλλά ακόμη και αν ίσχυε υπάρχουν «οδηγίες» (που η υιοθέτηση τους είναι υποχρεωτική) οι οποίες δεν έχουν ενσωματωθεί στη νομοθεσία μας και σε κάθε περίπτωση δεν χρειάζεται να βιαστούμε για την υιοθέτηση τους.
Οι προπαγανδιστές κάθε είδους (πολιτικοί, δημοσιογράφοι, ομοφυλόφιλοι) ισχυρίζονται ότι πρόκειται για ένα «δικαίωμα» που κακώς δεν έχει η συγκεκριμένη σεξουαλική κατηγορία. Σας λένε πως πρόκειται για μια ανεπίτρεπτη διάκριση που το συγκεκριμένο νομοσχέδιο έρχεται να εξαλείψει. Όλοι τους λένε ψέματα.
Οι ομοφυλόφιλοι έχουν από τη γέννηση τους τα ίδια ατομικά και συλλογικά δικαιώματα καθώς σε βάρος τους δεν γίνεται καμία νομική διάκριση. Ο «γάμος» εκτός από μια Φυσική κατάσταση μεταξύ ατόμων του ίδιου μεν είδους αλλά διαφορετικού φύλου είναι και μια διμερής σύμβαση. Από τη μια μεταξύ του ζευγαριού και από την άλλη μεταξύ του ζευγαριού και της Κοινωνίας. Γιατί τόσο το Κράτος στον «πολιτικό γάμο» όσο και η Εκκλησία στον «θρησκευτικό» εκπροσωπούν την Κοινωνία. Το δικαίωμα των ομοφυλόφιλων στον γάμο και στην απόκτηση παιδιών είναι απολύτως παράλογο και σιχαμερό.
Είναι παράλογο γιατί αν αποκτήσουν δικαίωμα στον (παρά φύσιν) «γάμο» ακόμα και χωρίς δικαίωμα τεκνοθεσίας, αυτό θα συμβεί στη συνέχεια ως κάτι το «φυσικό». Είναι σιχαμερό επειδή το συγκεκριμένο «δικαίωμα» εδράζεται στο σεξουαλικό τους προσανατολισμό, ανοίγοντας τον δρόμο για μια σειρά ανώμαλους στα δικά σας μάτια όπως οι παιδόφιλοι, οι παιδεραστές, οι κτηνοβάτες κ.α. Ήδη στο εξωτερικό στις Η.Π.Α. αλλά και σε «προοδευτικές» Ευρωπαϊκές χώρες παιδόφιλοι και παιδεραστές δίνουν την δική τους επικοινωνιακή μάχη υποστηρίζοντας πως ότι κάνουν το κάνουν από «αγάπη για τα παιδιά». Στο παρελθόν είχαμε (και ενδεχομένως συνεχίζουμε να έχουμε) περιπτώσεις που ενήλικοι άντρες συνευρέθηκαν σεξουαλικά με ανήλικες τις οποίες στη συνέχεια προκειμένου να μην υπάρξει κατακραυγή τις παντρεύτηκαν με τη συναίνεση-συνενοχή των οικογενειών τους. Η παραχώρηση των συγκεκριμένων δικαιωμάτων στους ομοφυλόφιλους ανοίγει την πόρτα και την όρεξη και για τους υπόλοιπους σεξουαλικούς προσανατολισμούς (άσε που οι ομοφυλόφιλοι μπορεί να ανήκουν και σε άλλες σεξουαλικές κατηγορίες οπότε η κατάσταση ξεφεύγει).
Σας λένε πως αν τους δοθεί το δικαίωμα να έχουν παιδιά τα ιδρύματα που φιλοξενούν ορφανά θ’ αδειάσουν. Άρα αυτή η αλλαγή θα έχει θετικό αντίκτυπο οπότε είναι «θεάρεστη» αφού γίνεται με αλτρουιστικά κίνητρα. Μέγα ψέμα. Από τις ιατρικές έρευνες γνωρίζουμε εδώ και καιρό πως ένα ζευγάρι παραμένει μαζί για μια χρονική περίοδο 7 ετών (θυμάστε την ταινία του 1972 7 χρόνια γάμου;), όταν και εξαντλούνται τα «χημικά» του «καύσιμα» (ωκυτοκίνη). Η ωκυτοκίνη σε συνδυασμό με την ντοπαμίνη και την βαζοπρεσίνη είναι οι ουσίες που κρατούν ένα ζευγάρι μαζί (βλέπε εδώ). Ωστόσο, όσον αφορά τη συντροφικότητα οι δεσμοί ενισχύονται με τη γέννηση ενός παιδιού το οποίο μέχρι να γίνει αυτάρκες μέλος της αγέλης (όταν ζούσαμε αγελαία) χρειάζεται την φροντίδα των γονιών του για μια 7ετία. Συνεπώς, ο λόγος για τον οποίο οι ομοφυλόφιλοι θέλουν ν’ αποκτήσουν παιδιά είναι για να ενδυναμώσουν τη σχέση τους με το σύντροφο τους.
Σας λένε πως οικογένεια σημαίνει αγάπη και φροντίδα πράγματα που και αυτοί μπορούν να προσφέρουν όπως οι «κανονικοί» γονείς. Άθλιο ψέμα. Η οικογένεια δεν είναι μόνο αγάπη και φροντίδα. Αν ήταν μόνο αυτό τα παιδιά θα εξομοιώνονταν με κατοικίδια (με τη διαφορά πως τα νόμιμα κατοικίδια είναι τσιπαρισμένα), καθώς αυτά μεγαλώνουν μόνο με αγάπη και φροντίδα (αν και τότε είναι «κακομαθημένα»). Η οικογένεια είναι «ιερή» όχι γιατί ο «γάμος» είναι θρησκευτικό μυστήριο αλλά γιατί είναι μια Φυσική κατάσταση, η οποία ως τέτοια απαιτεί ισορροπία. Ισορροπία σημαίνει να βάζεις δίπλα-δίπλα (ισότιμα από την άποψη της Φύσης) την αρσενική και τη θηλυκή ενέργεια οι οποίες από μόνες τους δεν μπορούν να παράξουν ζωή και το άθροισμα των οποίων είναι μηδέν (δηλαδή ισορροπία). Δύο αρσενικές ή δύο θηλυκές ενέργειες είναι από Φυσικής άποψης ανωμαλία. Στην οικογένεια ο γονιός κάθε φύλου δίνει με τη συμπεριφορά του το υπόδειγμα του πως πρέπει να συμπεριφέρονται οι άντρες και οι γυναίκες, ώστε τελικά το παιδί να παραδειγματίζεται και από τους δύο. Δεδομένου, ότι η οικογένεια από την Αυγή του Χρόνου μέχρι σήμερα υφίσταται τις εξωγενείς αλλαγές που της επιβάλλουν οι οικονομικές συνθήκες η σημερινή φαινομενική αποτυχία της οφείλεται αποκλειστικά στις οικονομικές συνθήκες που επικρατούν σήμερα και όχι σ' αυτή ως θεσμό.
Εκεί, όμως, που σταματά η λογική αρχίζει το γελοίο του αιτήματος τεκνοθεσίας των ομοφυλοφίλων. Το «δικαίωμα» ν’ αποκτήσουν παιδί μέσω «παρένθετης μητέρας» (μια άλλη σύγχρονη μορφή δουλεμπορίου) είναι γελοίο και συνάμα αποκρουστικό μιας και στον πυρήνα του έχει τη λαχτάρα ενός ομοφυλόφιλου ν’ αποκτήσει ένα γενετικό του αντίγραφο. Τι ξεχωριστό έχει άραγε το γονιδίωμα του Κασελάκη για να διαιωνιστεί; Η ομοφυλοφιλία δεν είναι ένα κοινωνικό προϊόν, ούτε είναι το αποτέλεσμα μιας ατομικής επιλογής. Το μόνο «κοινωνικό» σχετικά μ’ αυτή είναι ότι πλέον δεν χρειάζεται οι ομοφυλόφιλοι να κρύβονται όσο στο παρελθόν. Το γεγονός ότι κάποια αγόρια δεν γίνονται άντρες που τραγούδησε ο Τουρνάς (αντίστοιχα και για τα κορίτσια) αφορά πολύ περισσότερο το επίπεδο και την εκδήλωση των ορμονών τους (ακόμα και αν το αγνοούν) παρά μια κοινωνική στάση/επιλογή. Άρα από την άποψη αυτή η απόκτηση ενός παιδιού που θα έχει αγοραστεί από τη μάνα του αναπαράγει στο διηνεκές το ίδιο γενετικό πρόβλημα. Άλλωστε, η Φύση έχει προβλέψει μόνο σεξουαλική αναπαραγωγή και όχι κλωνοποίηση για τα είδη. Η κλωνοποίηση πάντα παράγει προβληματικούς κλώνους γιατί ως διαδικασία είναι α-φύσικη.
Ο θεσμός της «παρένθετης μητέρας» θα έπρεπε μαζί με την τεκνοθεσία από τους ομοφυλόφιλους να είναι «κόκκινο πανί» για τις γυναίκες μιας και τις καθιστά απλές μηχανές αναπαραγωγής (σκρόφες στα Ιταλικά). Νεαρές γυναίκες στη Ρωσία, την Ουκρανία και αλλού πουλάνε αρχικά το κορμί τους και στη συνέχεια τα παιδιά τους για τα λεφτά. Πόσο ηθικό είναι αυτό για μια Κοινωνία που υποτίθεται πως είναι ενάντια στο trafficking (διακίνηση ανθρώπων κάθε χρώματος); Προφανώς, εδώ ισχύει στον μέγιστο βαθμό το «μακριά από εμάς κι όπου θέλει ας είναι.». Το χειρότερο είναι πως με το προτεινόμενο νομοσχέδιο θα νομιμοποιηθούν όλες οι παράνομες υιοθεσίες και αποκτήσεις βιολογικών παιδιών από ομοφυλόφιλους. Έχουμε μια εκ των υστέρων νομιμοποίηση παράνομων πράξεων, κάτι σαν τη νομιμοποίηση αυθαιρέτων. Ξεφτίλα.
Ελλάδα: μια Χώρα που τίποτα δεν έχει μείνει όρθιο.
Των παραπάνω λεχθέντων ποια είναι τα συμπεράσματα στα οποία καταλήγουμε;
Ένα πρώτο συμπέρασμα είναι ότι η προπαγάνδα υπέρ των «δικαιωμάτων» των ομοφυλόφιλων γίνεται σ’ όλα τα επίπεδα είτε από «χρήσιμους ηλιθίους» οι οποίοι προφανώς και πληρώνονται αδρά, είτε από τους ίδιους κρυφούς και φανερούς. Χρησιμοποιούν κάθε λογικοφανές (αλλά παράλογο αν το σκεφτείς καλά) επιχείρημα προκειμένου να σε πείσουν πως αν αντιδράς σε κάτι παράλογο και α-φύσικο είναι γιατί είσαι οπισθοδρομικός.
Ένα δεύτερο συμπέρασμα είναι πως οι Βουλευτές που είτε παραιτούνται, είτε δηλώνουν πως θ’ απέχουν ή αν ψηφίσουν αυτό θα είναι «παρών» ή «λευκό» είναι διπλά επικίνδυνοι για την Κοινωνία σε σχέση με τους ομοφυλόφιλους και τους υποστηρικτές τους. Είναι διπλά επικίνδυνοι γιατί με τη στάση τους βάζουν πάνω απ’ όλα το συμφέρον τους να μείνουν ακόμη μιά μέρα στην Εξουσία (μ’ ότι αυτό συνεπάγεται) υποχωρώντας στον εκβιασμό του Πρωθυπουργού τους. Την ίδια στιγμή με το να μη ψηφίσουν θετικά (τη στιγμή που με τη στάση τους κατεβάζουν την πλειοψηφία για να περάσει το νομοσχέδιο) «κλείνουν το μάτι» στους πιο συντηρητικούς ψηφοφόρους της Ν.Δ. (σ’ όσους την ξαναψηφίσουν). Δεν επιλέγουν καθαρά πλευρά, γι’ αυτό και είναι διπλά επικίνδυνοι.
Ένα τρίτο συμπέρασμα είναι πως φαίνεται να μην υπάρχει τίποτα όρθιο σ’ αυτή τη Χώρα. Η Εκκλησία ως θεσμός είναι απολύτως «κοσμική». Από την υιοθέτηση του Χριστιανισμού ως «κρατικής θρησκείας» της «Ανατολικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας» η Εκκλησία διαπλέκεται άγρια με το Κράτος. Στη Χώρα μας για λόγους που εκφεύγουν του παρόντος κειμένου κατέχει μεγάλες εκτάσεις γης. Όταν το Κράτος της αφαίρεσε εκτάσεις για να εγκαταστήσει τους πρόσφυγες το έκανε αποζημιώνοντας τη με μετοχές της Εθνικής Τράπεζας και όχι μόνο. Αρκετοί υποστηρίζουν πως αν η Εκκλησία αποχωρούσε από την Εθνική (δηλαδή πουλούσε τα μετοχές της) η τράπεζα θα είχε θέμα επιβίωσης. Αν αυτή η άποψη ήταν όντως σωστή, τότε η Εκκλησία θα είχε διαπραγματευτική δύναμη. Ωστόσο, σήμερα δεν τολμά ν’ αντιδράσει στην απόφαση του Πρωθυπουργού.
Ποια, όμως, θα μπορούσε να είναι η αντίδραση της Εκκλησίας; Θεωρώντας ότι η Εκκλησία είναι συνώνυμο της «αγάπης» η αντίδραση της δεν θα στρεφόταν ευθέως κατά των ομοφυλόφιλων και των παιδιών που θα υιοθετήσουν ή θα κλωνοποιήσουν μέσω των «παρένθετων μητερών». Θα μπορούσε, όμως, ν’ αντιδράσει εναντίον των Βουλευτών που θα ψηφίσουν το νομοσχέδιο και ειδικά εναντίον αυτών της Ν.Δ. οι οποίοι συχνά-πυκνά περνούν από τις ενορίες για να ψηφοθηρίσουν. Δεν υπάρχει Βουλευτής της Ν.Δ. που να σέβεται τον εαυτό του και να μην έχει στο βιογραφικό του φωτογραφία-(ες) με Μητροπολίτη-(ες) και τον Αρχιεπίσκοπο. Γιατί δεν τους απειλεί με αφορισμό; Αυτό, είναι άλλωστε και το μόνο όπλο που διαθέτει.
Επίλογος-φόβοι για το μέλλον.
Όποιος εκτρωματικός νόμος και να ψηφιστεί προσεχώς από τη Βουλή δεν θ’ αποτελεί το τέλος μιας διεκδίκησης και την κατοχύρωση ενός «δικαιώματος». Θ’ αποτελεί την απαρχή μιας δυσάρεστης και δύσκολης περιόδου για όλους. Δεν θα είναι μόνο οι προσφυγές κατά του νόμου στο ΣτΕ. Δεν θα είναι μόνο η μεγάλη ενίσχυση της «Άκρας-Δεξιάς» συνολικά. Δεν θα είναι τα περισσότερο ή λιγότερο βίαια επεισόδια που κάποιοι «θερμοκέφαλοι» θα προκαλέσουν. Θα είναι πολύ περισσότερο που από μεγάλη μερίδα του κόσμου δεν θα υπάρχει αντίδραση σ’ αυτά. Θυμάστε πόσο γρήγορα και αποτελεσματικά επενέβη η Αστυνομία στον φόνο του Φύσσα; Πόσες φορές δεν έχει υπονοηθεί πως οι αστυνομικοί (οι οποίοι ψηφίζουν σε μεγάλο ποσοστό «Ακρα-Δεξιά», όπως οι φυλακισμένοι ψηφίζουν ΣΥ.ΡΙΖ.Α.) κάνουν τα «στραβά μάτια» ή ανέχονται τους «Ακρο-Δεξιούς» και τις συμπεριφορές τους;
Είμαστε, αλήθεια, έτοιμοι για μια ταραγμένη (αν και ενδιαφέρουσα ιστορικά) περίοδο που θα μας δια-χωρίσει ψυχολογικά ακόμη περισσότερο; Το μόνο σίγουρο είναι πως το άκαιρο της επιχειρούμενης μεταρρύθμισης του Οικογενειακού Δικαίου θα προκαλέσει άμεσα περισσότερα προβλήματα απ’ όσα θα λύσει.
Υ.Γ. Λίγο πριν ανεβεί το κείμενο που μόλις διαβάσατε διάβασα τα δηλώσεις του Υπουργού Επικρατείας Μάκη Βορίδη στον ΣΚΑΪ (βλέπε εδώ). Ότι γνώμη και να έχει κανείς για τον Υπουργό Επικρατείας δεν μπορεί να μην αναγνωρίσει πως ξέρει πολύ καλά τι λέει για κάθε θέμα. Συνεπώς, οι παρατηρήσεις που έκανε για το επίδικο νομοσχέδιο είναι κεφαλαιώδους σημασίας.
Ο Μάκης Βορίδης δήλωσε ότι:
- «Το πρώτο επιχείρημα λέει ότι προασπίζεται την ισότητα και τα ανθρώπινα δικαιώματα. Δυστυχώς ή ευτυχώς δεν το λέει το Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων καθώς σε δύο περιπτώσεις το 2010 και το 2017 εξέτασε προσφυγές κατά κρατών να χορηγήσουν το δικαίωμα γάμου σε ομόφυλα ζευγάρια και απάντησε ότι πρόκειται για ζήτημα που εναπόκειται στη διακριτική ευχέρεια των κρατών να το ρυθμίσουν και αν δεν το ρυθμίσουν δεν υπάρχει παραβίαση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων».
- «Στο Σύνταγμά μας λέει ότι η οικογένεια είναι θεμέλιο του Έθνους μαζί με τη μητρότητα και είναι υπό την προστασία του κράτους και αυτό επικαλέστηκα υπέρ της απόφασής μου. Για μένα υπάρχει ζήτημα συνταγματικότητας. Για να περάσει ο νόμος κατά τη γνώμη μου χρειαζόμαστε έναν διαφορετικό ορισμό της οικογένειας και αυτό ίσως είναι το μεγαλύτερο ζήτημα και σημαίνει ότι έχει ακόμα δουλειά να γίνει. Σε απάντηση στα συναισθηματικά επιχειρήματα, ο δικός μας αστικός κώδικας, σε αντίθεση με τον κώδικα των ΗΠΑ, θα δείτε ότι δεν υπάρχουν συναισθηματικές εκφράσεις. Ο κώδικας στο πλαίσιο του γάμου καθορίζει μόνο τις υποχρεώσεις των συζύγων».
Με τις δηλώσεις του αυτές ο Υπουργός Επικρατείας αποδομεί πλήρως την Πρωθυπουργική επιλογή για τον γάμο και την τεκνοθεσία των ομοφυλόφιλων, «κονταίνει» εσωκομματικά τον Πρωθυπουργό και δηλώνει «παρών» για την Αρχηγία της Ν.Δ. μετά την επικείμενη ήττα της στις επόμενες Εθνικές Εκλογές. Δυστυχώς, για τον Κυριάκο Μητσοτάκη το συγκεκριμένο νομοσχέδιο εξελίσσεται σε μια πολιτική παγίδα ή καλύτερα σε νια βόλτα σε κινούμενη άμμο. Ότι και να κάνει θα βγει χαμένος. Ακόμα χειρότερα για τον ίδιο είναι ότι εκκρεμεί και η δεύτερη μεγάλη του «μεταρρύθμιση» αυτή για τα ιδιωτικά πανεπιστήμια. Μια «μεταρρύθμιση» που και αυτή θα έχει (κοινωνικό) κόστος αν και αυτό σε εσωκομματικό επίπεδο θα είναι μηδαμινό. Εκτός αν δεν τολμήσει να το περάσει οπότε τότε θα έχει σίγουρα «πάρει την κάτω βόλτα».
27 Γενάρη 2024
«πουθενάς 1».
