Η πρόβλεψη των καταστροφών μπορεί να προσφέρει μεγάλα κέρδη σ’ αυτόν που θα κατάφερνε να την κάνει. Φανταστείτε κάποιος να μπορούσε να προβλέψει πότε θα πλημμυρίσει μια πόλη. Θα ήταν σε θέση να καλύψει τις ανάγκες σε εξοπλισμό πρώτης ανάγκης. Δεδομένου, ότι είναι δύσκολο να προβλέψει κάποιος νωρίς μια φυσική καταστροφή ο μόνος τρόπος είναι να προβλέψεις την συχνότητα μιας φυσικής καταστροφής με βάση τα στατιστικά στοιχεία του παρελθόντος τα οποία εμπλουτίζονται από τα δεδομένα των υπολογιστικών μοντέλων.
Ήταν τα στατιστικά γεννήσεων και θανάτων μιας ενορίας στη Σκωτία που στη συνέχεια μετατράπηκε στο «Ταμείο Χηρών Υπουργών/Κληρικών της Σκωτίας». Την επεξεργασία τους ανέλαβαν οι κληρικοί και μαθηματικοί Ρόμπερτ Γουάλλας και Αλεξάντερ Γουέμπστερ. Έχοντας στην διάθεση τους τα παραπάνω στοιχεία ήταν σε θέση να προσδιορίσουν το προσδόκιμο ζωής και να προβλέπουν τον ρυθμό γεννήσεων και θανάτων. Έτσι, υπολόγιζαν τις ανάγκες σε χρήμα για τις συντάξεις χηρείας των Υπουργών και των Κληρικών της Σκωτίας. Φυσικά, αυτές οι προβλέψεις ήταν έγκυρες στον βαθμό που δεν συνέβαιναν έκτακτα γεγονότα τα οποία τις ανέτρεπαν.
Τα σημερινά κράτη προκειμένου να συντάξουν τους προϋπολογισμούς τους υπολογίζουν με βάση τα μέχρι τώρα στατιστικά δεδομένα και τα υπολογιστικά μοντέλα το ποσοστό όσων αρρωστήσουν και εισαχθούν στα νοσοκομεία για θεραπεία από κάθε ασθένεια. Προσπαθούν να προϋπολογίσουν πόσοι θα γεννηθούν, πόσοι θα πεθάνουν και από ποια αιτία. Έτσι υπολογίζουν την απώλεια εσόδων (εξαιτίας των θανάτων και της μείωσης της κατανάλωσης αλλά και της απώλειας φόρων) αλλά και την αύξηση των εξόδων (οι θεραπείες για τον καρκίνο επιβαρύνουν πολύ τα ασφαλιστικά ταμεία).
Την ίδια δουλειά με τα κράτη κάνουν και οι ασφαλιστικές εταιρείες προκειμένου να υπολογίσουν τις τιμές τιμολόγησης των υπηρεσιών. Αν και στην περίπτωση των ασφαλιστικών εταιρειών τα πράγματα είναι ακόμη χειρότερα. Γιατί, οι ασφαλιστικές ασφαλίζονται στις αντασφαλιστικές εταιρείες. Αυτές με τη σειρά τους προκειμένου να τις ασφαλίσουν προσφέρουν στο κοινό (και τις επιχειρήσεις) παράγωγα μέσω των οποίων οι «επενδυτές» στοιχηματίζουν στην αύξηση ή την μείωση των θανάτων και των καταστροφών, δηλαδή των γεγονότων τα οποία καθορίζουν αν οι ασφαλιστικές θα έχουν κέρδη ή ζημιές.
Για κλείσιμο μοιράζομαι μαζί σας μια κλασική ιστορία από την περίοδο που τα στοιχήματα είχαν γίνει όχι μόνο μόδα αλλά πάθος στην Μ. Βρετανία. Ήταν τότε που στοιχημάτιζαν για τα πάντα ακόμη και για το αποτέλεσμα ενός τσακωμού. Έτσι, απαγορευόταν να δώσουν βοήθεια σε κάποιον τραυματία προκειμένου να μην επηρεάσουν το αποτέλεσμα (ζωή ή θάνατος) του στοιχηματισμού.
Τελικά, απ’ ότι φαίνεται μόνο οι συντάκτες του www.in.gr είναι τόσο αφελείς όσο οι αναγνώστες τους. Εκτός και αν το υποκρίνονται γιατί έτσι απαιτεί η «πολιτική ορθότητα».
25 Ιούλη 2026
«πουθενάς 1».
