Όμως, από τη μια κανένας από τους τρεις ηγέτες δεν έχει πολύ χρόνο μπροστά του και από την άλλη οι χώρες τους δεν είναι τόσο δυνατές για να μοιράσουν μεταξύ τους τον πλανήτη σε «σφαίρες επιρροής». Γιατί, ο Σι Τζινπίνγκ δεν θα είναι ο ηγέτης της Κίνας σ’ έναν χρόνο από τώρα, ο Τράμπ μετά το στραπάτσο των «ενδιάμεσων εκλογών» δεν είναι ο απόλυτος κυρίαρχος των Η.Π.Α. και ο Πούτιν ακόμη κι αν παραμείνει στην εξουσία μετά την αποχώρηση των άλλων δύο ηγείται μιας χώρας οικονομικά και δημογραφικά τουλάχιστον προβληματικής.
Εκτός, όμως, από την πραγματική κατάσταση των χωρών τους (οι οποίες θέλουν να θεωρούνται «υπερδυνάμεις») υπάρχουν δύο ερωτήματα που η απάντηση τους ακυρώνει στην πράξη κάθε μεταξύ τους διαπραγμάτευση για το μοίρασμα του πλανήτη. Το πρώτο είναι πρακτικό και έχει να κάνει με το ποιος και πως θα επιβάλει στην πράξη την εφαρμογή της διανομής του πλανήτη σε «σφαίρες επιρροής». Ακόμα περισσότερο όταν στην διανομή αυτή δεν συμμετείχε η Ε.Ε.
Το δεύτερο ερώτημα είναι ηθικής φύσης και αφορά αν οι «υπερδυνάμεις» έχουν το δικαίωμα να παίρνουν τέτοιες αποφάσεις. Δυστυχώς, ακόμη και σήμερα μετά από 2 Π.Π. και πλήθος περιφερειακών πολέμων υπάρχουν άνθρωποι (κάποιοι δηλώνουν «στρατηγικοί αναλυτές») που υποστηρίζουν το δικαίωμα των «υπερδυνάμεων» ν’ αποφασίζουν για την τύχη όλων των υπολοίπων.
Το πλέον πρόσφατο παράδειγμα αυτής της πολιτικής είναι η απαίτηση της Ρωσίας η Ουκρανία να τής παραδώσει ολόκληρο το Ντονμπάς, η Ουκρανία να μη μπει στο Ν.Α.Τ.Ο., η Φινλανδία να βγει από το Ν.Α.Τ.Ο. και η Γαλλία με την Μ. Βρετανία να μην επεκτείνουν τις πυρηνικές τους εγγυήσεις («ομπρέλες») στις χώρες της Αν. Ευρώπης. Τέλος, το Ν.Α.Τ.Ο. να δεσμευτεί νομικά ότι δεν θα επεκταθεί ανατολικά. Δεν είναι ότι αυτές οι απαιτήσεις είναι υπερβολικές ακόμα και αν η Ρωσία ήταν η παλιά Σ. Ένωση. Δεν είναι πως παραβιάζουν το δικαίωμα της αυτοδιάθεσης των χωρών, ν’ αποφασίζουν σε ποιες συμμαχίες θα συμμετέχουν. Δεν είναι καν ότι η Ρωσία δεν έχει την δύναμη να επιβάλλει έναν τέτοιο διακανονισμό και γι’ αυτό ζητά να τον επιβάλλουν οι Η.Π.Α. σε πείσμα της Ε.Ε. λες και χωρίς την στρατιωτική και οικονομική βοήθεια τους η Ευρώπη θα πάψει να υπάρχει (αυτό ίσχυε τα πρώτα χρόνια μετά το τέλος του Β’ Π.Π.).
Το πρόβλημα είναι πως ζητώντας την έξοδο της Φινλανδίας από το Ν.Α.Τ.Ο. και την ίδια ώρα Γαλλία και Μ. Βρετανία ν’ ανακαλέσουν και στη συνέχεια να μην επεκτείνουν τις «πυρηνικές ομπρέλες» τους στις χώρες της Αν. Ευρώπης αποδέχεται στη πράξη δύο πράγματα:
- ότι δεν είναι σε θέση (ότι κι αν προπαγανδίζει) να πολεμήσει Γαλλία και Μ.Βρετανία και
- ότι σχεδιάζει να εισβάλει στα κράτη της Βαλτικής και ενδεχομένως και στην Φινλανδία (εκτός και αν η απαίτηση για έξοδο της από το Ν.Α.Τ.Ο. αφορά την αναγνώριση ότι η Ρωσία δεν έχει τον στρατό που απαιτείται για να φυλά τα νέα της σύνορα με το Ν.Α.Τ.Ο.).
Ακόμα και μετά την αντικειμενική αδυναμία της Ρωσίας να κερδίσει στο πεδίο της μάχης την Ουκρανία (μια αδυναμία που αποδεικνύει αναδρομικά πως χωρίς την βοήθεια της Μ. Βρετανίας και των Η.Π.Α. η Σ. Ένωση δεν θα νικούσε την Γερμανία) κάποιοι θεωρούν ότι ο Πούτιν συνεχίζει να είναι ένας από τους «μεγάλους παίκτες». Δεδομένου της διεθνούς απομόνωσης του καταλήγουν στο συμπέρασμα πως η σύνοδος του APEC στην Κίνα ήταν μια «προσωπική νίκη» γι’ αυτόν μόνο και μόνο επειδή επανήλθε στο διεθνές προσκήνιο. Ωστόσο, ακόμη και αυτή η εκτίμηση είναι λανθασμένη.
Ο Πούτιν πολύ θα ήθελε ν’ αντιμετωπίζεται από Τράμπ και Σι Τζινπίνγκ (κυρίως απ’ αυτόν) ως φίλος και ισότιμος τους. Ειδικά από τη στιγμή που η Ρωσία χάνοντας την αγορά της Ευρώπης έχει απόλυτη ανάγκη την Κίνα (η οποία μετά από 10 χρόνια διαπραγματεύσεων ακόμη δεν έχει συμφωνήσει για την κατασκευή αγωγού φυσικού αερίου) ο Πούτιν περίμενε (και ακόμα περιμένει) πολύ περισσότερα απ’ όσα πήρε στη σύνοδο του APEC. Συγκρίνοντας την υποδοχή του Τράμπ μ’ εκείνη του Πούτιν, το που τους τοποθέτησαν στην ομαδική φωτογράφιση και πόσο μακριά (σε διπλανή ροτόντα) έβαλαν τον Πούτιν οι Κινέζοι να κάτσει στο επίσημο γεύμα γίνεται εύκολα κατανοητό ότι η Ρωσία για την Κίνα όχι μόνο δεν είναι ισότιμη, αλλά είναι μάλλον υποτελής (βασάλος) χώρα.
Το κακό και για τους τρείς ηγέτες είναι ότι το γενικόλογο κοινό ανακοινωθέν και οι φωτογραφίες δεν αλλάζουν σε τίποτα την άσχημη πραγματικότητα που καλούνται από την Δευτέρα ν’ αντιμετωπίσουν στις χώρες τους.
21 Νοέμβρη 2026
«πουθενάς 1».























































































