Aetofolia

Έτσι το Αριστερο-Λαϊκιστικό κυβερνητικό υβρίδιο προ του χρηματοδοτικού αδιεξόδου στο οποίο έχει περιέλθει το Ε.Δ.Ο.Ε.Α.Π. αποφάσισε την επαναφορά ενός «φόρου υπέρ τρίτων». Δεν είναι βέβαια στο ίδιο ποσοστό με το Αγγελιόσημο αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι με τον τρόπο αυτό δεν συγκεντρώνονται πολλά λεφτά. Έτσι σκέφτηκε να επιβάλλει φόρο (τον ονομάζει «τέλος») 2% στις διαφημίσεις στο διαδίκτυο. Επιπλέον τα κανάλια και οι ραδιοφωνικοί σταθμοί (στη διαφήμιση των οποίων στο παρελθόν επιβαλλόταν το Αγγελιόσημο) οφείλουν να πληρώνουν στο Ε.Δ.Ο.Ε.Α.Π. το 2% επί του Τζίρου τους. Είτε το 2% το αποκαλέσουμε «φόρο» είτε «εισφορά» εφ’ όσον υπολογίζεται (επιβάλλεται) στον Τζίρο αυτό σημαίνει ότι πληρώνεται από τον διαφημιζόμενο, δηλαδή από το προϊόν ή την υπηρεσία που διαφημίζεται.

Εξ’ αιτίας της επιβολής του 2% δόθηκε στο κυβερνητικό μόρφωμα η ευκαιρία να ρυθμίσει εκ νέου το ζήτημα της επιβολής του «τηλεοπτικού φόρου» ύψους 20% που επιβλήθηκε εκ νέου λίγο καιρό μετά την κατάργηση του. Όπως θυμάστε από το προηγούμενο σχετικό κείμενο μας (βλέπε εδώ) υπάρχουν κάποιοι οι οποίοι θεωρούν ότι ο φόρος αυτός (ο τηλεοπτικός) πληρώνεται (επιβαρύνει) τους καναλάρχες. Όπως αποδείξαμε στο προηγούμενο κείμενο μας ο φόρος αυτός επιβαρύνει αποκλειστικά τους διαφημιζόμενους και όχι τους ιδιοκτήτες των καναλιών. Αυτοί απλώς τον αποδίδουν στο Δημόσιο, όπως αποδίδουν και τον Φ.Π.Α. (όποτε τα Έσοδα είναι μεγαλύτερα από τα Έξοδα τους).

Στη συγκεκριμένη περίπτωση είναι από τις λίγες φορές που η σημερινή Κυβέρνηση σκέφτηκε ορθολογικά. Σκέφτηκαν πως εφ’ όσον η χρηματοδότηση του Ε.Δ.Ο.Ε.Α.Π. θα υπολογιζόταν στον Τζίρο των Μέσων αυτός θα έπρεπε να ενισχυθεί όσο γινόταν περισσότερο. Αποφάσισαν έτσι να μειώσουν τον «Τηλεοπτικό Φόρο» από το 20% στο 5%. Στην πράξη κάθε διαφημιζόμενος έχει ένα συγκεκριμένο ποσό το οποίο θα διαθέσει για την διαφήμιση. Με το ποσό αυτό θα πληρώσει όλο το κόστος της διαφήμισης είτε σ’ αυτό περιλαμβάνεται Αγγελιόσημο είτε όχι.

Συνεπώς, η επιβολή του «Τηλεοπτικού Φόρου» ο οποίος καταλήγει στο Κρατικό Ταμείο μειώνει τον Τζίρο του Μέσου πάνω στον οποίο υπολογίζεται η χρηματοδότηση του Ε.Δ.Ο.Ε.Α.Π. Άρα μεγαλύτερα έσοδα για την εφορία, μικρότερα όμως για το Ε.Δ.Ο.Ε.Α.Π., το οποίο έτσι θα χρειαζόταν Κρατική οικονομική ενίσχυση για να τα βγάλει πέρα. Στην ουσία πρόκειται για μια μεταφορά πόρων από το Κράτος στο Ε.Δ.Ο.Ε.Α.Π.

Στην πράξη μετά την μείωση του «Τηλεοπτικού Φόρου» ο διαφημιζόμενος θα μπορεί ν’ αγοράζει περισσότερο τηλεοπτικό χρόνο (θα παίζεται η διαφήμιση του περισσότερες φορές) με τα ίδια λεφτά. Από την άλλη η μείωση του «Τηλεοπτικού Φόρου» δεν θα οδηγήσει σ’ αύξηση της διαφήμισης. Αυτό θα συμβεί μόλις αρχίσει η οικονομική ανάκαμψη ή (που είναι το ίδιο πράγμα) η «αγορά» την προεξοφλήσει. Όλα τα παραπάνω θα γίνουν καλύτερα κατανοητά μέσω ενός παραδείγματος.

Έστω ότι έχουμε ένα διαφημιζόμενο που έχει προϋπολογισμό για διαφήμιση 100.000 Ευρώ χωρίς το Φ.Π.Α. Έστω ότι ο διαφημιζόμενος μας δεν χρησιμοποιεί τις υπηρεσίες διαφημιστικού πρακτορείου και συνεπώς δεν επιβαρύνεται με την σχετική προμήθεια.

Με τον «Τηλεοπτικό Φόρο» στο 20% έχουμε:

Με τον «Τηλεοπτικό Φόρο» στο 5% έχουμε:

Η διαφορά Τζίρου μεταξύ των δύο περιπτώσεων δίνεται στον επόμενο πίνακα:

Τέλος η διαφορά στην εισφορά επί του Τζίρου υπέρ του Ε.Δ.Ο.Ε.Α.Π. δίνεται από τον παρακάτω πίνακα:

Προφανώς ο αυξημένος Τζίρος είναι περισσότερο πιθανό να φέρει Κέρδη (φορολογικά), από τα οποία το Κράτος θα εισπράξει τον ανάλογο Φόρο Εισοδήματος καθώς και το ισόποσο του ως προκαταβολή της επόμενης Χρήσης.

Υποθέτοντας (χάρη ευκολίας) ότι ο παραπάνω Τζίρος αποτελεί ταυτόχρονα και τα κέρδη του Μέσου, τότε το Μέσο θα πληρώσει για Φ.Ε. και προκαταβολή τα παρακάτω ποσά:

Εφ’ όσον δεχτήκαμε ότι ο Τζίρος είναι ταυτόχρονα και τα Κέρδη του Μέσου, τότε τα διανεμόμενα στους μετόχους Κέρδη θα είναι η διαφορά τους. Άρα:

Τέλος στον τελευταίο πίνακα δίνεται ανάλυση της διανομής των απωλειών του Κράτους λόγω της μείωσης του Τηλεοπτικού Φόρου από 20% σε 5%.

Τα όσα εκτέθηκαν παραπάνω με βάση το απλό παράδειγμα μας είναι απίθανο ότι θα κάνουν όσους μέχρι τώρα θεωρούν την συγκεκριμένη διαρρύθμιση ως «δωράκι» στους καναλάρχες. Τελικά όλα είναι ζήτημα ερμηνείας. Πάντως αν θέλουμε να υπάρχει επιχειρηματικότητα και μέσω αυτής απασχόληση, θα πρέπει τα Κέρδη του επιχειρηματία να είναι ως ποσοστό μεγαλύτερα απ’ αυτά που θ’ αποκόμιζε αν τόκιζε τα λεφτά του στην τράπεζα ή αν τα τοποθετούσε σε μετοχές και ομόλογα. Αν θεωρήσουμε ότι μια ελάχιστα ικανοποιητική απόδοση αυτού του είδους θα ήταν το 5% και μια ικανοποιητική το 10%, τότε τα παραπάνω Κέρδη (μετά την μείωση του Τηλεοπτικού Φόρου) του παραδείγματος μας (τα οποία ισούνται με την απώλεια του Κράτους) είναι της τάξης του 11,25% επί των διανεμομένων μετά τον Φ.Ε. στην δεύτερη περίπτωση.

Ωστόσο, αυτή η αύξηση στα Κέρδη μεταξύ των δύο περιπτώσεων του παραδείγματος μας ΔΕΝ θα επαναληφθεί. Ο λόγος είναι ότι προκλήθηκε ακριβώς λόγω της μείωσης του Τηλεοπτικού Φόρου. Για να υπάρξει την επόμενη Χρήση ανάλογη αύξηση στα Κέρδη θα πρέπει ν’ αυξηθεί ο Τζίρος. Κάτι που σημαίνει περισσότερες διαφημίσεις, οι οποίες θ’ αυξηθούν μόνον όταν οι διαφημιζόμενοι μπορούν να ελπίζουν σ’ αύξηση του δικού τους Τζίρου. Δηλαδή, τελικά μόνον όταν αναθερμανθεί η Οικονομία και μάλιστα με ετήσιους ρυθμούς άνω του 2,50% (οπότε και η «ανάπτυξη» θα είναι «αυτοτροφοδοτούμενη»).

Τελικά, και όσον αφορά το συγκεκριμένο ζήτημα πρέπει όλοι μας να κάτσουμε να σκεφτούμε αν οι δουλειές των εργαζομένων στα Μέσα αξίζουν την μείωση του Τηλεοπτικού Φόρου η οποία θα επηρεάσει θετικά την οικονομική βιωσιμότητα τους. Γιατί πρέπει κάποιος να είναι προκλητικά αφελής για να μην καταλαβαίνει πως καθώς οι επιχειρηματίες/ιδιοκτήτες των Μέσων είναι προφυλαγμένοι πίσω από το σχήμα της Α.Ε. (και του νομικού πλαισίου που διέπει την λειτουργία της) ΔΕΝ έχουν τίποτα οι ίδιοι να χάσουν (ειδικά από την προσωπική τους περιουσία, εκτός αν την έχουν βάλει εγγύηση) αν τα Μέσα ΔΕΝ βγάζουν τα έξοδα τους. Τ’ αφήνουν να ψυχορραγούν όπως αποδεικνύει και η χρονίζουσα περίπτωση του MEGA. Τότε συνδικάτα, κόμματα και Κυβέρνηση τρέχουν και παρακαλάνε του ιδιοκτήτες και ψάχνουν να βρουν μια λύση που να τους βολεύει προκειμένου να μην χάσει την δουλειά του τόσος κόσμος και χρεωθούν το πολιτικό κόστος. Τελικά το «δωράκι» της Κυβένησης είναι προς τους καναλάρχες ή προς τους εργαζόμενους των Μέσων;

Κλείνοντας το ζήτημα πρέπει να πούμε ότι η επιβάρυνση των ιστοσελίδων εξ’ αιτίας της επιβολής του 2% ΔΕΝ θα είναι σημαντική, ακριβώς λόγω του ύψους της. Για παράδειγμα σε διαφημιστική δαπάνη 10.000 Ευρώ η επιβάρυνση είναι 200. Αν ο διαφημιζόμενος είναι σε θέση να πληρώσει τις 10.000 είναι σε θέση να πληρώσει και τα 200 παραπάνω Ευρώ. Το πραγματικό ζήτημα έχει να κάνει με τα εργασιακά (συντεχνιακά) δικαιώματα των εργαζομένων σ’ αυτά. Είναι μια χρονίζουσα κατάσταση η οποία πρέπει να επιλυθεί σύντομα και οριστικά προς το συμφέρον όλων.  

Επιπλέον η εμπάθεια όσων αυτό προσδιορίζονται ως «Αριστεροί» έναντι των ιδιοκτητών των Μ.Μ.Ε. ΔΕΝ έχει κανένα ουσιαστικό νόημα. Το γεγονός ότι οι ιδιοκτήτες των Μ.Μ.Ε. έχουν και άλλες επιχειρηματικές δραστηριότητες δεν σημαίνει ότι η ίδια η επιχείρηση Μ.Μ.Ε. ΔΕΝ πρέπει όχι μόνο να βγάζει τα έξοδα της αλλά και να έχει και κέρδος. Κάθε επιχειρηματίας από τον μικρότερο ως τον μεγαλύτερο αποσκοπεί σε περιθώριο κέρδους (ποσοστό) τουλάχιστον 10% (ή κοντά σ’ αυτό). Θα ήταν παράλογο να εγκαλούμε του ιδιοκτήτες Μ.Μ.Ε. για τον ίδιο λόγο. Άλλωστε η ύπαρξη ζημιογόνων επιχειρήσεων είναι μια από τις απαραίτητες προϋποθέσεις διαπλοκής. Άσε που κανείς ΔΕΝ κερδίζει από την ύπαρξη τέτοιων επιχειρήσεων. Τέλος πρέπει να έχουμε υπ’ όψη μας πως στο νομικό πλαίσιο που διέπει μια Α.Ε. ο ιδιοκτήτης μιας προβληματικής επιχείρησης Μ.Μ.Ε. ελάχιστα έχει να χάσει από την χρεοκοπία της. Οι μόνοι χαμένοι είναι οι εργαζόμενοι της και άρα η Κοινωνία συνολικά.

Παρατήρηση: Όπως είδαμε και στο υπεραπλουστευμένο παράδειγμα μας τα επιπλέον κέρδη (που θα πραγματοποιηθούν για μια και μόνο φορά) εξ’ αιτίας της μείωσης του Τηλεοπτικού Φόρου είναι της τάξης του 11,25%. Σε μια κανονική Χρήση στη οποία θα υπήρχαν και Έξοδα, τα Κέρδη (αν υπήρχαν) θα ήταν σημαντικά μικότερα.

25 Νοέμβρη 2017
παρατηρητήριο.