Δυστυχώς για εκείνον, έπρεπε κατά περιόδους να υπογράφει κάτι ανεκδιήγητες Υπουργικές Αποφάσεις με τις οποίες εκτός των άλλων απαγόρευε την μετακίνηση οπαδών σε εκτός έδρας παιχνίδια των ομάδων τους. Οι τέτοιου είδους αποφάσεις αποτελούν μια διπλή ανοησία. Από την μια η «μετακίνηση» των οπαδών σ’ εκτός έδρας αγώνα αποδεικνύεται μόνον αν στις εξέδρες του γηπέδου βρίσκονται θεατές με τα «διακριτικά» της ομάδας τους. Αν επιλέξουν να φορέσουν κασκόλ ή καπελάκι στα χρώματα και με το έμβλημα της ομάδας τους τότε η ομάδα παραβίασε την Υπουργική Απόφαση. Αν όχι, τότε όλα είναι «μέλι-γάλα». Επιπλέον για να υπάρχει παραβίαση της Υ.Α. θα πρέπει όσοι φορούν «διακριτικά» της ομάδας τους να βρίσκονται εντός του γηπέδου (με εισιτήριο) και όχι στους γύρω λόφους, στα γύρω σπίτια και τις οικοδομές, ακόμη και αν κάνουν σαματά που κανείς δεν μπορεί να παραγνωρίσει.
Οι τέτοιες Υ.Α. δεν αποτελούσαν πρόβλημα όσο όλοι υποκρίνονταν είτε ότι εφαρμόζονται είτε δεν τιμωρούνταν όσοι τις παραβίαζαν. Άλλωστε, υπήρχε και μια σημαντική παράμετρος. Όλες οι «μεγάλες» ομάδες διαθέτουν σχεδόν σ’ όλη τη Χώρα «συνδέσμους οπαδών». Συνεπώς για τα μέλη των «συνδέσμων» της Α.Ε.Κ. στην Λειβαδιά και το Αγρίνιο ΔΕΝ μπορεί επί της ουσίας να ισχύσει η απαγόρευση μετακίνησης εντός της πόλης τους. Πόσα, όμως, είναι τα μέλη των τοπικών συνδέσμων που έχουν το δικαίωμα να δούν την ομάδα τους; Ακόμα και αν θεωρήσουμε ότι η απαγόρευση επεκτείνεται και σ’ αυτούς με ποιο δικαίωμα το Κράτος αντιμετωπίζει «με δύο μέτρα και δύο σταθμά» πολίτες της ίδιας πόλης; Η υποκρισία φτάνει στο απόγειο της αν συνυπολογίσουμε ότι απόδειξη της παραβίασης της «απαγόρευσης μετακίνησης οπαδών» αποτελεί το αν οι θεατές φέρουν διακριτικά και εμβλήματα της φιλοξενούμενης ομάδας.
Τις προάλλες διαβάσαμε ότι ο Υφυπουργός σχεδίαζε να καλέσει την Α.Ε.Κ. για παραβίαση της Υ.Α. σχετικά με την απαγόρευση μετακίνησης οπαδών της στο Αγρίνιο (βλέπε εδώ). Προφανώς σκόπευε να επιβάλλει πρόστιμο (πάνω από 25.000 Ευρώ). Ωστόσο, αυτή του η πρόθεση έχει το οικονομικό αλλά προφανώς και το πολιτικό σκέλος της. Το οικονομικό ειδικά στην περίοδο που διανύουμε ΔΕΝ είναι ευκαταφρόνητο. Από την άλλη το πολιτικό σκέλος θα μπορούσε να συνίσταται στην όσο γίνεται αρτιότερη προετοιμασία της καθόδου του Βασιλειάδη στις Εθνικές Εκλογές στον Πειραιά. Το ύψος του προστίμου (αν τελικά αυτό επιβληθεί) δεν πρόκειται να προβληματίσει (ιδιαίτερα) την Π.Α.Ε. και τον «Διοικητικό Ηγέτη» της. Όχι επειδή είναι μικρό. Αλλά γιατί η επιβολή του θα δώσει την ευκαιρία στην Π.Α.Ε. να δημιουργήσει κλίμα πολεμικής σε βάρος της Α.Ε.Κ. «συσπειρώνοντας» έτσι τον κόσμο. Άλλωστε στο πρόσφατο παρελθόν η πολιτική ηγεσία του Υφυπουργείου Αθλητισμού έχει με πολλούς και διάφορους (γνωστούς και άγνωστους στο κοινό) τρόπους εξυπηρετήσει την Α.Ε.Κ. και αυτό είναι κάτι που δεν μπορεί κανείς να το παραγνωρίσει.
Στην περίπτωση που τελικά ο Βασιλειάδης θα προχωρούσε στην επιβολή του, οι «πουθενάδες» θα είμασταν αλληλέγγυοι της Π.Α.Ε. αν αποφάσιζε ν’ αντιδράσει νομικά σε βάρος της Υ.Α. διεκδικώντας την ακύρωση της ως επί της ουσίας αντισυνταγματική. Μια τέτοιου είδους νομική νίκη θα τέλειωνε μια για πάντα την συγκεκριμένη παράλογη πρακτική. Ακόμη, όμως, και αν η Α.Ε.Κ. έχανε αυτό δεν θα σήμαινε τίποτα περισσότερο απ’ ότι έδωσε έναν «δίκαιο αγώνα». Στο κάτω-κάτω ΔΕΝ δίνουμε μόνον τους αγώνες που από πριν ξέρουμε ότι θα κερδίσουμε, παρά αγωνιζόμαστε για το Δίκαιο και τα «πιστεύω» μας όπως τ’ αντιλαμβανόμαστε. Άλλωστε η πραγματικότητα (όπως και οι επιχειρήσεις) είναι μια μόνιμη «σύγκρουση συμφερόντων».
Φαίνεται, όμως, πως είτε κάποιοι βιάστηκαν να διαρρεύσουν την πρόθεση του Υφυπουργού είτε κάποιος τον «έφερε στα συγκαλά του» μιας και αν προχωρούσε στην επιβολή του προστίμου θ’ άνοιγε μια συνεχή «φάμπρικα» αντεγκλήσεων με τους «τέσσερις μεγάλους». Δυστυχώς, όμως, για εκείνον αν ισχύει πράγματι η νεότερη πληροφορία (βλέπε εδώ) φαίνεται πως θα τα κάνει χειρότερα (κάτι στο οποίο ειδικεύονται οι ΣΥ.ΡΙΖ.Αίοι). σκοπεύει, λέει, να επιτρέψει τις «μεμονωμένες» μετακινήσεις (συνεχίζοντας, προφανώς, ν’ απαγορεύει τις «ομαδικές»)! Ίσως να ήταν ευκολότερο και καλύτερο να επιτρέψει η Κυβέρνηση το μεμονωμένο camping παρά αυτό που σκέφτηκε ο Υφυπουργός Αθλητισμού. Εξηγούμαστε.
Όπως θα καταλάβατε από τα παραπάνω θεωρούμε την «απελευθέρωση» των «μεμονωμένων μετακινήσεων» ως φάρσα και μάλιστα κακόγουστη εξ’ αιτίας της πρακτικής αδυναμίας να ορίσουμε τι σημαίνει «μεμονωμένη μετακίνηση».
Π.χ. αν:
- Μαζευτούν 5 ΑΕΚτζήδες και μπουν σ’ ένα αυτοκίνητο για να πάνε στην Λειβαδιά να δουν την ομάδα τους είναι «μεμονωμένη μετακίνηση» ή θα πρέπει να πάει καθένας τους με διαφορετικό όχημα;
- Μαζευτούν 50 και πάνε με το Κ.Τ.Ε.Λ. αυτή είναι «μεμονωμένη» ή «ομαδική» μετακίνηση;
- Οι 50 αντί να πάνε με το Κ.Τ.Ε.Λ. (ή το τραίνο) μισθώσουν πούλμαν η μετακίνηση θεωρείται «ομαδική» (δεδομένου ότι καθένας τους έχει πληρώσει το κόμιστρο που του αναλογεί όπως όταν παίρνει το Κ.Τ.Ε.Λ.);
Αν, λοιπόν, ο Βασιλειάδης θέλει να το φανεί «καλός» στους οπαδούς και τις ομάδες προκειμένου να το εισπράξει και στην κάλπη γιατί δεν «καταργεί» την απαγόρευση μετακίνησης οπαδών; Είναι το μόνο λογικό. Γιατί αν όντως (όπως διέρρευσε) σκέφτεται να «επιτρέπει» τις «μεμονωμένες μετακινήσεις» με «ευθύνη των ομάδων», τότε θα πρόκειται για μια από τις μεγαλύτερες ηλιθιότητες που έχει σκαρφιστεί νους ΣΥ.ΡΙΖ.Αίου.
Κλείνοντας πρέπει να σημειώσουμε κάτι όσον αφορά την εφαρμογή στην πράξη μιας Υ.Α. Κάθε Υ.Α. αντλεί την νομιμοποίηση της από την εξουσία που στ’ όνομα και για λογαριασμό του «Κυρίαρχου Λαού» έχει εκχωρηθεί στον Υπουργό. Ακόμα και στην περίπτωση του Κρέοντα ο οποίος θα μπορούσε να ισχυριστεί ότι είχε «Θεόθεν» την Βασιλική Εξουσία είναι προφανές πως υπάρχει κάτι ακόμη ανώτερο από την δοτή Βασιλική/Υπουργική Εξουσία. Στην περίπτωση του Κρέοντα ήταν ο Ηθικός Νόμος. Στην περίπτωση του Βασιλειάδη (και κάθε όμοιου του) είναι η (Κοινή) Λογική, σύμφωνα με την οποία μόνον:
«Σε περίπτωση πoλέμoυ, επιστράτευσης εξαιτίας εξωτερικών κινδύνων ή άμεσης απειλής της εθνικής ασφάλειας, καθώς και αν εκδηλωθεί ένoπλo κίνημα για την ανατρoπή τoυ δημoκρατικoύ πoλιτεύματoς, η Boυλή, με απόφασή της, πoυ λαμβάνεται ύστερα από πρόταση της Kυβέρνησης,» (Άρθρο 48 παρ. 1 του Συντάγματος).
μπορούν να περισταλούν τ’ ατομικά και συλλογικά δικαιώματα που προβλέπει και προστατεύει το Σύνταγμα. Δικαιώματα όπως αυτό που υποτίθεται ότι κατοχυρώνεται στην παράγραφο 4 του Άρθρου 5 του Συντάγματος. Ωστόσο, ο Βασιλειάδης -όπως και οι προκάτοχοι του- είναι τυπικά καλυμμένοι καθώς η συγκεκριμένη παράγραφος απαγορεύει «τα ατομικά διοικητικά μέτρα», δηλαδή μια «ατομική» απαγόρευση και όχι μια «γενική». Μια «γενική» την οποία επιτρέπει:
«…σε εξαιρετικές περιπτώσεις ανάγκης και μόνο για την πρόληψη αξιόποινων πράξεων, όπως νόμος ορίζει.».
Βέβαια, οι πολιτικά και πνευματικά ανόητοι («πτωχοί τω πνεύματι» κατά τα Ευαγγέλια) που πίστεψαν (κάποιοι τον πιστεύουν ή υποκρίνονται ότι τον πιστεύουν ακόμη) τον Τσίπρα νόμιζαν ότι όντως ο ΣΥ.ΡΙΖ.Α. είναι κάθε λέξη του Συντάγματος (οπότε αυτό θα εφαρμοζόταν στο «πνεύμα» του και όχι στο «γράμμα» του). Έτσι η επιβολή απαγόρευσης μετακίνησης Ελλήνων πολιτών εντός της Χώρας τους σε μη πολεμική περίοδο ΔΕΝ θα εφαρμοζόταν ακόμη και αν προβλεπόταν εφ’ όσον αντίκειται στο «πνεύμα» του Συντάγματος. Επιπλέον μια τέτοια απαγόρευση αποτελεί επί της ουσίας αποδοχή από την Κυβέρνηση της ανικανότητας της ν’ αστυνομεύσει μια αθλητική συνάντηση.
Ίσως πάλι στο Αγρίνιο (όπως και στις περισσότερες επαρχιακές πόλεις) να μην βρίσκονται πρόχειρες τόσες «κλούβες» όσες χρησιμοποιήθηκαν στην τελευταία επίσκεψη του Τσίπρα στην Θεσσαλονίκη (βλέπε εδώ) προκειμένου να μην υπάρξουν απρόοπτα μπροστά στις κάμερες.
17 Γενάρη 2018
παρατηρητήριο.
