Για παράδειγμα έχουμε την αποχώρηση (λόγω μη ανανέωσης) του εδώ και καιρό τραυματία Γιόχανσον, ο οποίος δεν μπήκε καν στον κόπο να συζητήσει με την Π.Α.Ε. Έφυγε όπως λέμε τρέχοντας. Από την άλλη υπήρξαν και παίκτες τους οποίους η Π.Α.Ε. τους «τελείωσε» γιατί δεν δέχτηκαν την πρόταση που τους έκανε (Ανέστης). Υπάρχουν παίκτες που η Π.Α.Ε. θα βγάλει προς πώληση (δηλαδή, δεν θα πει «όχι» σε τυχόν προσφορά) όπως π.χ. ο Γαλανόπουλος. Τέλος υπάρχουν παίκτες που αν και αποδεικνύουν συνεχώς την αξία τους και την σημασία τους η Π.Α.Ε. τους μεταχειρίζεται με διαφορετικό τρόπο τον καθένα.
Για παράδειγμα η Π.Α.Ε. (δείχνει σύμφωνα με τα δημοσιεύματα να) συμπεριφέρεται διαφορετικά σε Βράνιες και Χριστοδουλόπουλο. Ο πρώτος αν και παραπτωματίας συγχωρέθηκε και φαίνεται να κερδίζει ένα πολύ καλό συμβόλαιο. Την ίδια στιγμή από τον δεύτερο ζητείται να συναινέσει στην επέκταση του συμβολαίου του με όσα λεφτά αναφέρονται εκεί και μετά θα δει ο «Διοικητικός Ηγέτης» αν και πόση αύξηση θα του δώσει. Το γεγονός ότι ο Χριστοδουλόπουλος έχει τόσες φορές ξελασπώσει την ομάδα, δεν έχει δημιουργήσει πρόβλημα και επιπλέον είναι από ηλικιακής άποψης κοντά στη δύση της καριέρας του (σε σχέση με τον Βράνιες για παράδειγμα) και για τους λόγους αυτούς χρήζει διαφορετικής αντιμετώπισης φαίνεται να μην συνεκτιμάται. Άλλωστε η επέκταση του συμβολαίου είναι λενα ξεχωριστό (νέο) συμβόλαιο, γι' αυτό και απαιτεί την συναίνεση και των δύο πλευρών.
Υποτίθεται ότι η Α.Ε.Κ. τηρεί αυτή τη στάση για να μην χαλάσει/ανατρέψει τις όποιες ισορροπίες. Μόνο που όλα τα δάχτυλα (χεριών και ποδιών) δεν είναι ίδια. Μήπως ΔΕΝ είναι τελικά θέμα μόνο χρημάτων; Γιατί στο κάτω-κάτω για την δημιουργία μιας μεγάλης ομάδας η οποία να κάνει και «ευπρεπείς» πορείες στην Ευρώπη απαιτούνται λεφτά. Λεφτά που πρώτα θα δώσεις και μετά θα πάρεις πίσω από την αύξηση των εσόδων σε περίπτωση επιτυχίας. Η μόνη περίπτωση να μην χρειάζονται πολλά λεφτά είναι να έχεις παραγωγή παικτών από τις ακαδημίες οι οποίοι να είναι σε θέση να στελεχώσουν την πρώτη ομάδα. Κάτι τέτοιο όμως δεν συμβαίνει στην Α.Ε.Κ. η οποία δεν διαθέτει ούτε τόσους ούτε τόσο έτοιμους παίκτες στις μικρότερες ηλικίες, οι οποίοι να είναι έτοιμοι να προωθηθούν στην ανδρική ομάδα και να την βοηθήσουν.
Έτσι καθώς το Πρωτάθλημα βαίνει στην ολοκλήρωση του και ο σχεδιασμός της επόμενης περιόδου επίκειται, οι «πουθενάδες» όλο και περισσότερο σκεφτόμαστε ότι μπορεί να υπάρχει και άλλος λόγος που η Α.Ε.Κ. σαν άλλος Κρόνος «τρώει τα παιδιά της».
Γιατί αν:
- ο Γιόχανσον «έφυγε τρέχοντας» χωρίς να συζητήσει σχετικά με την ανανέωση του συμβολαίου του,
- ο Ανέστης εξαφανίστηκε από την ομάδα όταν δεν δέχτηκε την πρόταση της Α.Ε.Κ.,
- ο Αραβίδης «εκπαραθυρώνεται» επειδή στην αρχή της περιόδου ΔΕΝ δέχεται να φύγει με μεταγραφή εκεί που ήθελε η Α.Ε.Κ.,
- την ίδια ώρα που η Π.Α.Ε. ζητεί από τον Χριστοδουλόπουλο να δεχτεί την επέκταση που είχε υπογράψει σε διαφορετικές συνθήκες και δεν του δίνει αύξηση,
σκεφτόμαστε μήπως εκτός του οικονομικού το ζήτημα είναι και ψυχολογικό. Αν, δηλαδή, ο «Διοικητικός Ηγέτης» ΔΕΝ θέλει να υπάρχει άτομο στην ομάδα με μεγαλύτερη δημοφιλία από την δική του. Μήπως, τελικά, η απομάκρυνση τόσων τέτοιων παικτών είναι κυρίως θέμα ματαιοδοξίας.
Γιατί και οι τέσσερις παραπάνω παίκτες έχουν αποθεωθεί από τα οπαδικά μέσα, ενώ και οι προτάσεις ανανέωσης από την Π.Α.Ε. έγιναν στο χρονικό σημείο που η δημοφιλία τους ήταν στα ύψη (κάτι που από διαπραγματευτικής άποψης είναι λάθος). Ο Αραβίδης ήταν «ο αγαπημένος της εξέδρας»▪ ομοίως και ο Χριστοδολόπουλος. Και οι δυό τους ήταν (και ο Λάζαρος συνεχίζει για λίγο ακόμα να είναι) οι φυσικοί αρχηγοί της ομάδας.
Μήπως ο Μελισσανίδης ΔΕΝ ανέχεται κανέναν άλλο να είναι «πρώτη μούρη» στην ομάδα; Μήπως τελικά το αν η Α.Ε.Κ. είναι του χρόνου καλύτερη από φέτος είναι περισσότερο ζήτημα τύχης και καπρίτσιου και λιγότερο σχεδιασμού;
Υ.Γ. Κάποιοι υποστηρίζουν ότι πλέον η Α.Ε.Κ. έχει Διοίκηση η οποία δεν ανέχεται να της κάνουν κόλπα οι παίκτες. Προφανώς είχε Διοίκηση και μάλιστα την ίδια και στην Γ’ και την Β’ Εθνική όταν κάθε χρονιά έφερνε τους παίκτες με τη σέσουλα. Προφανώς είχε Διοίκηση και μάλιστα την ίδια με τη σημερινή όταν στην Β’ Εθνική από τους 10 παίκτες που έφερε οι 6 είχαν προβλήματα υγείας με αποκορύφωμα την περίπτωση Φαγιέ που υπέγραψε έχοντας Ηπατίτιδα–Β. Προφανώς η Α.Ε.Κ. είχε Διοίκηση και μάλιστα την ίδια που στην Β’ Εθνική υπέγραφε συμβόλαια συνεργασίας πριν βγούν τ’ αποτελέσματα των ιατρικών εξετάσεων. Προφανώς η Α.Ε.Κ. είχε Διοίκηση και μάλιστα την ίδια όταν στην πρώτη χρονιά στην Α’ Εθνική (αλλά και στην Β’ όταν δημιουργήθηκε η Π.Α.Ε.) έγινε λάθος παρακράτηση στον φόρο των συμβολαίων (και άρα οι παίκτες πλήρωσαν μέρος της εφορίας) μ’ αποτέλεσμα μεταξύ άλλων την αποχώρηση μετά καταγγελίας για το συγκεκριμένο ζήτημα του Μπουονανότε.
Μέχρι στιγμής η Διοίκησξη/Ιδιοκτησία αγόραζε φθηνά επιλέγοντας να ποντάρει σε «λαχεία». Σε κάθε «παίχτη-λαχείο» αντιστοιχούν τουλάχιστον άλλοι δύο που πληρώθηκαν αδίκως μεγάλα ποσά. Σε πολλές περιπτώσεις με λιγότερα λεφτά άλλες ομάδες έκαναν καλύτερες επιλογές. Πλέον η Διοίκης/Ιδιοκτησία πρέπει να σταματήσει να ποντάρει στους «παίκτες-λαχεία» και να κάνει άλλου είδους προγραμματισμό ακόμα και με τα λεφτά που διαθέτει μέχρι τώρα.
Τέλος θα πρέπει η Διοίκηση/Ιδιοκτησία ν’ αποφεύγει ατάκες όπως αυτή που υποτίθεται ότι είπε ο Μελισσανίδης στον Χριστοδουλόπουλο. Γιατί αν η Α.Ε.Κ. «έσωσε» την καριέρα του Λάζαρου δίνοντας του μια ευκαιρία, αυτό το έκανε γιατί υπολόγιζε σ’ αυτό που ο Λάζαρος ήταν ικανός ν’ αποδώσει. Επιπλέον την στιγμή που η Α.Ε.Κ. πήρε τον Χριστοδουλόπουλο παρά το «βαρύ» της όνομα δεν μππορούσε με τα λεφτά που διέθετε να βρεί κάποιον καλύτερο. Αφήνουμε στην άκρη πως κάθε «μεγάλη» ομάδα χρειάζεται να διαθέτει τουλάχιστον δύο Έλληνες παίκτες με παρελθόν προκειμένουυ αυτοί ν’ ναλάβουν τον ρόλο του «αρχηγού» μέσα στην ομάδα και ν’ αποτελέσουν το επίκεντρο γύρω από το οποίο θα συσπειρώνονται οι υπόλοιποι Έλληνες και ξένοι παίκτες.
26 Απρίλη 2018
παρατηρητήριο.
