Μας πληροφορούν πως ο «Διοικητικός Ηγέτης» θέλει να μιλάει κατευθείαν με τους παίκτες βγάζοντας από τη μέση τους μάνατζερ. Τους ανθρώπους, δηλαδή, που μισθώνουν οι παίκτες προκειμένου να εξασφαλίζουν τα συμφέροντα τους έτσι ώστε να μην υπογράφου καταχρηστικά σε βάρος τους συμβόλαια. Υποτίθεται πως με τον παραμερισμό των μάνατζερ η ομάδα γλυτώνει λεφτά και επιπλοκές. Έλα όμως που δεν έχουν όλοι οι παίκτες την ίδια άποψη!
Επιπλέον ο «Τίγρης» ακολουθεί την παραδοσιακή τακτική να συμφωνεί πρώτα με την ομάδα (όταν αποφασίσει να κινηθεί για παίκτη που ΔΕΝ είναι ελεύθερος) και μετά να «συμφωνεί» με τον παίκτη. Ο τρόπος που συμφωνούν σε τέτοιες περιπτώσεις οι ομάδες με τους παίκτες είναι λίγο-πολύ ο πειθαναγκασμός με «πιέσεις» (μ’ όποιο περιεχόμενο δίνει κανείς). Το ζήτημα είναι η ομάδα που θέλει να πουλήσει και η ομάδα που θέλει ν’ αγοράσει να συμφωνήσουν μεταξύ τους, όπως τις προηγούμενες δεκαετίες παζάρευαν δύο οικογένειες τον γάμο των παιδιών τους. Μόνο που στην συγκεκριμένη περίπτωση παρακάμπτεται η «προξενήτρα», η οποία κατά περίπτωση αντιπροσώπευε τα συμφέροντα είτε της μιάς είτε της άλλης πλευράς δουλεύοντας φυσικά και για το δικό της συμφέρον.
Έτσι όπως έχει εξελιχθεί η υπόθεση Κάιπερς η πρώτη αντίδραση της πλειοψηφίας των οπαδών της Α.Ε.Κ. είναι να προσπαθήσουν να μειώσουν τον παίκτη. Βέβαια, αν ο Κάιπερς (και οποιοσδήποτε άλλος) ΔΕΝ είναι «άξιος» να φορέσει την φανέλα της ομάδας και συνεπώς ν’ αρνηθεί πρόταση της (ειδικά σε σχέση με το που έπαιζε πριν) σημαίνει ότι την ευθύνη τόσο για την πρόταση στον συγκεκριμένο παίκτη όσο και για το κάζο της απαξιωτικής άρνησης το έχει ο «Διοικητικός Ηγέτης» και όχι ο παίκτης που αρνήθηκε.
Το δεύτερο σημείο είναι για εμάς το πλέον ουσιαστικό και αφορά το δικαίωμα του παίκτη ν’ αρνηθεί μια συμφωνία των δύο ομάδων που αφορά τον ίδιο και έγινε εν’ αγνοία του. Το ζήτημα είναι ποιος είναι ο πρωταγωνιστής. Είναι οι Διοικήσεις/Ιδιοκτησίες ή οι παίκτες; Ο παίκτης που αρνείται μια συμφωνία μεταξύ είναι «ήρωας» ή «κωλόπαιδο»; Όσοι κακολογιάζουν τον Κάιπερς αν είναι Γαύροι κακολογιάζουν τον Ντέμη ενώ αν είναι ΑΕΚτζήδες τον αποθεώνουν. Γιατί μ’ όσα ξέρουμε για την μεταγραφή του Ντέμη αυτός αρνήθηκε να υπακούσει στην «εντολή» της Διοίκησης/Ιδιοκτησίας του Απόλλωνα να πάει στον Πειραιά γιατί η ομάδα των Ιεχωβάδων τα είχε βρει με τον Γαύρο στο οικονομικό. Τώρα όλα τα υπόλοιπα σχετικά με τον αριθμό των προτάσεων που είχε τότε ο Απόλλωνας και της μοναδικής πρότασης στον Εργοτέλη για τον Κάιπερς είναι «άλλα λόγια ν’ αγαπιόμαστε».
Το «ωραίο» της υπόθεσης είναι το αριθμητικό, αυτό δηλαδή που αφορά τα χρήματα που του πρόσφερε η Α.Ε.Κ. Τα ερυθρόλευκα μέσα μας «ενημέρωσαν» ότι η Α.Ε.Κ. προσέφερε 30.000 Ευρώ στον παίκτη (όσα παίρνει και στον Εργοτέλη), ενώ η Α.Ε.Κ. διέρρευσε ότι του δίνει πολύ περισσότερα (300.000 Ευρώ) συνολικά απ’ όσα θα έπαιρνε μένοντας στον Εργοτέλη για το ίδιο χρονικό διάστημα. Από την άλλη γνωρίζουμε πλέον ότι η Α.Ε.Κ. του προσέφερε 4ετές με κλιμακωτές αποδοχές συμβόλαιο.
Επειδή εμείς αρεσκόμαστε στα νούμερα ας δούμε αν μπορούν να συμβιβαστούν οι δύο όψεις. Ας θεωρήσουμε αυθαίρετα ότι το συμβόλαιο είναι μεν 4ετές αλλά όχι κλιμακωτό. Κάνοντας την διαίρεση (300.000:4) βρίσκουμε ότι ο Κάιπερς κάθε χρόνο θα έπαιρνε 75.000 Ευρώ. Συνεπώς, πρέπει να συμβιβάσουμε τα 30 με τα 75.000 Ευρώ. Συμβιβάζονται;
Συμβιβάζονται. Αν τα 30.000 είναι τα σίγουρα και τα υπόλοιπα 45.000 αφορούν πριμ επίτευξης στόχων οι οποίοι θεωρητικά είναι στις δυνατότητες του. Από κει και πέρα είναι άλλο ζήτημα αν κάθε ποδοσφαιριστής -και ειδικά ο συγκεκριμένος- θέλει να νοιώθει σιγουριά για τα λεφτά που πρόκειται να εισπράξει ή αν θέλει να αφεθεί στις διαβεβαιώσεις του εκάστοτε «Διοικητικού Ηγέτη» κάθε ομάδας.
Εν κατακλείδι, το ζήτημα είναι κάθε παίκτης να πηγαίνει στην ομάδα που θεωρεί ότι τον συμφέρει περισσότερο, ανεξάρτητα αν θα δικαιωθεί από το αποτέλεσμα. Κανείς, άλλωστε, δεν ξέρει από πριν αν η επιλογή του θ’ αποδειχθεί σωστή όπως και ομάδες δεν γνωρίζουν αν ο παίκτης «θα πιάσει» ή αν θ’ αποδειχθεί «παλτό». Από κει και πέρα και ειδικά όσον αφορά την Α.Ε.Κ. το ζήτημα για εμάς είναι όσοι ασχολούνται με τα μεταγραφικά να καταλάβουν ότι η εμμονή στον τρόπο λειτουργίας του παρελθόντος δεν αποδίδει πλέον παρά σε λίγες περιπτώσεις, ενώ μπορεί να προκαλέσει μεγάλα χουνέρια.
Υ.Γ. Ειλικρινά ελπίζουμε η Ρεν ν’ αποτελέσει το ιδανικό σκαλοπάτι για μια ακόμη μεγαλύτερη ομάδα. Όχι για τίποτα άλλο, αλλά γιατί εκτός από πολύ καλός παίκτης είναι και πολύ καλό παιδί και το αξίζει.
30 Μάη 2018
παρατηρητήριο.
