Όμως, το πρόβλημα της στελέχωσης και της αποτελεσματικής λειτουργίας του Κρατικού Μηχανισμού δεν είναι νέο. Ίσα-ίσα είναι Αρχαίο. Για την αντιμετώπιση του μάλιστα έχουν δοκιμαστεί από τους Αρχαίους μας προγόνους διάφορες λύσεις. Μια από τις πρώτες ήταν η «ενοικίαση φόρων». «Ενοικίαση φόρων» είναι η ανάθεση είσπραξης των φόρων σε ιδιώτη μετά από διαγωνισμό. Στη συνέχεια το Κράτος προεισέπραττε ένα μικρότερο του συνολικού ποσό με την διαφορά ν’ αποτελεί το κέρδος του ιδιώτη φοροεισπράκτορα. Στη σημερινή εποχή το αντίστοιχο είναι η προείσπραξη των εσόδων από τα διόδια.
Όταν οι Αθηναίοι επείγονταν να κατασκευάσουν τον στόλο που ναυμάχησε στη Σαλαμίνα δεν τον παρήγγειλαν σε κάποιο δημόσιο ναυπηγείο. Ωστόσο, τον πλήρωσαν με λεφτά του Δημόσιου Ταμείου. Αυτό που έκαναν ήταν ν’ αναθέσουν σε καθέναν από τους πλούσιους πολίτες της Αθήνας την κατασκευή με δικά τους έξοδα ενός πλοίου το οποίο θα έπρεπε να πληροί συγκεκριμένες προδιαγραφές. Μόνον όταν το πλοίο θα ήταν όπως έπρεπε ο πλούσιος πολίτης που είχε χρεωθεί την κατασκευή του θα εισέπραττε ένα προκαθορισμένο ποσό. Αν είχε ξοδέψει λιγότερα θα είχε κέρδος, αν είχε ξοδέψει περισσότερα θα είχε χασούρα. Σε κάθε περίπτωση το Αθηναϊκό Κράτος θα είχε πληρώσει το ίδιο ποσό.
Σήμερα, υπάρχουν πιο προωθημένα σχήματα. Σήμερα έχουμε την Σ.Δ.Ι.Τ. (Σύμπραξη Δημόσιου-Ιδιωτικού Τομέα). Ένα τέτοιο σχήμα μπορεί ν’ αποδειχτεί το ιδανικό «όχημα» για μια σειρά από συμπράξεις-συνεργασίες με ευρύ περιεχόμενο, αρκεί να είναι κάποιος «ανοιχτόμυαλος». Έτσι εκτός από συμπράξεις κατασκευαστικού χαρακτήρα η λογική της Σ.Δ.Ι.Τ. μπορεί να επεκταθεί και στην εκχώρηση στον Ιδιωτικό Τομέα καθαρά Κρατικών Λειτουργιών όπως π.χ. η κατεδάφιση ενός αυθαιρέτου. Στο κάτω-κάτω το ζήτημα είναι να γίνει η δουλειά και όχι ποιος θα την κάνει. Σύμφωνα με πληροφορίες μας η Σ.Δ.Ι.Τ. θα είχε επεκταθεί και σ’ άλλους τομείς όπως την αλά κάρτ απονομή της Δικαιοσύνης αν δεν υπήρχαν αξεπέραστα ως τώρα προβλήματα.
Αν για παράδειγμα ένας ιδιώτης επενδυτής αντιμετωπίζει κάποιες νομικές δυσκολίες η Κυβέρνηση μέσω της Σ.Δ.Ι.Τ. θα του εκχωρούσε το δικαίωμα να δικάσει ο ίδιος την διαφορά και να βγάλει άμεσα απόφαση σε α’ & β’ βαθμό. Ο μόνος λόγος που δεν προχώρησε ανοικτά (γιατί στο παρασκήνιο παρέχεται όση βοήθεια είναι δυνατή) μια τέτοια λύση είναι η ανικανότητα της Κυβέρνησης ν’ «αλώσει» τα υψηλά κλιμάκια της Θέμιδας.
Είναι ευνόητο ότι ο Αλέξης εκμεταλλευόμενος τις προσταγές του Βλαδίμηρου από τη μια καταργεί το υπάρχον Κράτος εκχωρώντας κάποιες από της Λειτουργίες του στον Ιδιωτικό Τομέα και από την άλλη κάνει τον καλό στους οικονομικά ισχυρούς παρέχοντας τους όποιες διευκολύνσεις μπορεί. Έτσι οι οικονομικά ισχυροί νοιώθουν απέναντι του «υποχρεωμένοι» για την βοήθεια που τους παρέχει μέχρι τουλάχιστον να τους κάνει όλα τα χατίρια και να μην τον έχουν ανάγκη. Ούτως ή άλλως κάπως έτσι τελειώνουν πάντα οι σχέσεις διαπλοκής με τους «επιχειρηματίες».
Υ.Γ. Πρέπει, ωστόσο, να παραδεχτούμε πως η κατάργηση του Κράτους και η οικοδόμηση στην θέση του ενός νέου έχει σχεδόν ολοκληρωθεί στον τομέα της Αστυνομίας η οποία έχει σχεδόν πλήρως «αναμορφωθεί». Όσοι θεωρείτε υπερβολικό τον ισχυρισμό αυτό μπορείτε πολύ απλά ν’ αντιπαραβάλλεται την ταχύτητα με την οποία αντέδρασε η Αστυνομία στην ταυτοποίηση και προσαγωγή όσων σχετίζονται με την «επίθεση» στον Μπουτάρη με την ταχύτητα με την οποία αντιδρά στα «ντου» του Ρουβίκωνα. Όπως, άλλωστε, έχει δηλώσει και ο «Πρωθυπουργός» η πολιτική της Κυβέρνησης έχει «ταξικό πρόσημο» ότι κι αν σημαίνει αυτό στο φτωχό μυαλό του.
15 Ιούνη 2018
παρατηρητής 1.
