Από τη μια το Κράτος είναι υποχρεωμένο μέσω της Αστυνομίας να είναι σε θέση να περιφρουρεί τις αθλητικές συναντήσεις πατάσσοντας την έκνομη (εκτός νόμου) συμπεριφορά όσων θέλουν να τις σαμποτάρουν. Προφανώς και όσα έκαναν οι οπαδοί(;) των γηπεδούχων δεν βοηθούν στην «απελευθέρωση» της ομάδας τους από τον Αλαφούζο. Αλλά το θέμα μας ΔΕΝ είναι αυτοί που έκαναν ότι είχαν σχεδιάσει να κάνουν και το οποίο ήταν λίγο-πολύ γνωστό.
Το θέμα μας είναι τι κάνει η Αστυνομία και η Ηγεσία του Υφυπουργείου Αθλητισμού και γενικότερα το Κράτος. Γιατί τα τελευταία χρόνια και οι τρείς αυτοί φορείς έχουν αποποιηθεί όχι μόνο τις ευθύνες τους, αλλά και την εξουσία τους. Απλά και μόνον για να γίνεται κουβέντα υπενθυμίζω πως με μια από τις τροποποιήσεις του Ν. 2725/1999 οι Π.Α.Ε. & Κ.Α.Ε. (Α.Α.Ε.) είναι υποχρεωμένες να αναγνωρίσουν τους λειτουργούντες «συνδέσμους οργανωμένων» τους φέροντας έτσι την ευθύνη για την συμπεριφορά και την δράση τους. Επιπλέον η τροποποίηση εκείνη επέβαλε ένα ελάχιστο γραφειοκρατικό πλαίσιο στους «συνδέσμους οργανωμένων».
Τελικά, η απάντηση στο ζήτημα της γηπεδικής βίας βρίσκεται στο πότε η εκάστοτε Κυβέρνηση θα σταματήσει μέσω της σκόπιμης ανοχής της να την ενισχύει γιατί την βολεύει πολιτικά. Άλλωστε, υπάρχει μονίμως πρόχειρη η καραμέλα-δικαιολογία ότι για την βία στα γήπεδα (ακόμη και με την παρουσία της Κρατικής Αστυνομίας) φταίνε οι ιδιοκτήτες▪ οι οποίοι ενώ μπορούν (ή σωστότερα θα μπορούσαν) δεν κάνουν τίποτα για να τελειώνουν μ’ αυτή την κατάσταση. Όμως, καλά θα κάνουν οι κυβερνώντες να καταλάβουν ότι όσο για οποιονδήποτε λόγο δεν κάνουν την δουλειά τους, τόσο θα μεγαλώνει ο κίνδυνος όλη αυτή η κατάσταση να εξελιχθεί σε μια μόνιμη αντιπαράθεση που λίγο θα θέλει για να μετεξελιχθεί τυχαία σε εμφύλιο. Και τότε δεν θα μαζεύεται με τίποτα.
18 Μάρτη 2019
«πανταχού παρών 1».
