Το βασικότερο μέσο συντήρησης του μεγαλείου είναι τα λεφτά. Αμέσως μετά έρχεται το πλήθος των ανθρώπων στους οποίους μπορείς να υπολογίζεις για τον πόλεμο. Αν αυτοί είναι λίγοι ή χρειάζονται αλλού τότε πρέπει να δώσεις λεφτά για ν’ αγοράσεις όσους σου χρειάζονται. Ακόμα, όμως, κι αν βρεις τους καλύτερους μισθοφόρους, αυτοί δεν είναι ότι καλύτερο. Πάντως, αυτή είναι η «συνταγή» και ισχύει για όλες τις περιπτώσεις.
Στον αθλητισμό και ειδικά στα ομαδικά αθλήματα οι «μισθοφόροι» αντιστοιχούν στους παίκτες της ομάδας που δεν προέρχονται από τα «σπλάχνα» της και την «πονούν» περισσότερο. Μόνο, όμως, τα λεφτά δεν φτάνουν για να φέρουν το επιθυμητό αποτέλεσμα. Χρειάζεται και το «σωστό κλίμα» μέσα στην ομάδα, το οποίο και θα δίνει κίνητρο για να παίζει αυτή πάντα δυνατά.
Χθες ήταν η επέτειος της Άλωσης της Πόλης. Προχθές, 28 Μάη η ομάδα Χάντμπολ της Α.Ε.Κ. έπαιζε τον τέταρτο Τελικό του Πρωταθλήματος και με νίκη πήγαινε τη σειρά στον πέμπτο και τελευταίο Τελικό στην έδρα των Γαύρων. Τούτη τη φορά δεν κατάφερε όχι μόνο να νικήσει, αλλά ούτε καν να χάσει με μικρή διαφορά▪ αφού μια διαφορά 7 τερμάτων για τις δυο καλύτερες ομάδες του Πρωταθλήματος είναι μεγάλη.
Προσωπικά διαφωνώ με σχόλια όπως αυτό που μιλούν για ξεφτιλισμένους (ή «μάγκες» αναλόγως του αποτελέσματος) παίκτες και προπονητή. Δεν διαφωνώ, όμως, όταν ο χαρακτηρισμός αυτός απευθύνεται στην Διοίκηση, η οποία άλλωστε και προσλαμβάνει τους παίκτες και τον προπονητή έχοντας ακέραια την ευθύνη των επιλογών αυτών. Επιλογών, οι οποίες σχεδόν πάντα καθορίζονται από την οικονομική της δυνατότητα.
Από την άλλη συμφωνώ απόλυτα με τον χαρακτηρισμό της προχθεσινής μέρας ως «μαύρης» για το τμήμα εξ’ αιτίας της σκόπιμης εισβολής στον αγωνιστικό χώρο και της διακοπής 7’ πριν λήξει ο αγώνας (βλέπε εδώ). Γιατί στο σημείο αυτό βρίσκεται όλο το πρόβλημα. Στο γεγονός ότι η συμμετοχή σ’ ένα Πρωτάθλημα γίνεται πρώτα απ’ όλα για τους αθλητές και μετά για τους οπαδούς-θεατές. Οι οποίοι οπαδοί-θεατές όσο και αν αγαπάνε τον σύλλογο ΔΕΝ είναι μεγαλύτερο μέγεθος απ’ αυτόν. Η συμπεριφορά όσων βρέθηκαν στο Ο.Α.Κ.Α. προχθές ήταν προσβλητική για την «Μάνα Α.Ε.Κ.».
Όπως προσβλητική για τις Διοικήσεις Αλεξίου είναι η διαπίστωση από το πανό που οι Γαύροι ανέβασαν στον τρίτο Τελικό και στο οποίο κορόιδευαν το Σωματείο ότι τα μισά του τμήματα είναι στην Α2. Κάποια στιγμή όσοι πηγαίνουν στα παιχνίδια των ημι-επαγγελματικών μας τμημάτων πρέπει ν’ αναμετρηθούν με τις ευθύνες τους για την μη αντίδραση τόσα χρόνια στην σκόπιμη «σμίκρυνση» της Ερασιτεχνικής. Εκτός, αν δεν αντιδρούν από φόβο μη νευριάσουν τον «Διοικητικό Ηγέτη» του οποίου ανδρείκελο είναι ο σημερινός ψευτο-Πρόεδρος της «Μάνας Α.Ε.Κ.».
Κλείνοντας πρέπει να γίνει μια αναφορά στο «σωστό κλίμα» που εκτός από τα λεφτά πρέπει να υπάρχει σε μια ομάδα. Ακόμη και αν ο χρηματοδότης του τμήματος Χάντμπολ ξόδευε όσα ο Γαύρος για το τμήμα και πάλι θα έπρεπε να κάνει το «κάτι παραπάνω». Στην περίπτωση μας αυτό σημαίνει να φανατίζει τους παίκτες απαιτώντας απ’ αυτούς ειδικά σε συγκεκριμένα παιχνίδια να παίζουν «σαν να μην υπάρχει αύριο». Να παίζουν σαν να δίνουν συνεχώς εξετάσεις για ν’ αποδείξουν ότι αξίζουν να παίζουν στην ομάδα. Όσο αυτό ΔΕΝ γίνεται η επικράτηση επί του Γαύρου μόνο συγκυριακή μπορεί να είναι, με το «ταβάνι» της ομάδας να είναι η επικράτηση επί του «Γαύρου του Βορρά» και του πάλαι ποτέ δυνατού Διομήδη Άργους. Όλα τα υπόλοιπα είναι για να ξεκαβλώνουν οι οπαδοί στο διαδίκτυο και τα Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης.
30 Μάη 2019
«πανταχού παρών 1».
