Η αβεβαιότητα για την «επόμενη μέρα» και το άγχος της επιβίωσης (καθένας για τον εαυτό του) χωρίς εκτός ελαχίστων εξαιρέσεων να μπορεί βάσιμα να υπολογίζει στην βοήθεια των υπολοίπων είναι παράγοντες που δυσκολεύουν κάθε προσπάθεια σωτηρίας. Αυτά, όμως, τα βιώνουν όσοι βρίσκονται κοντά στο ντόμινο που καταρρέει. Όλοι οι υπόλοιποι αντιμετωπίζουμε με μεγαλύτερη ή μικρότερη έκπληξη (αναλόγως της πληροφόρησης μας) την κατάρρευση. Στον βαθμό που τ’ αποτελέσματα της επηρεάζουν άμεσα ή έμμεσα την ζωή μας συμπάσχουμε μ’ όσους υποφέρουν εξ’ αιτίας της αγωνιώντας για το μέλλον.
Προφανώς, για κάθε κατάρρευση υπάρχουν ευθύνες. Ευθύνες τόσο μεγαλύτερες όσο ψηλότερα στην ιεραρχία ανεβαίνουμε. Στις περισσότερες περιπτώσεις των εταιρικών καταρρεύσεων οι ευθύνες αφορούν τον ίδιο τον επιχειρηματία ο οποίος έλαβε λανθασμένες αποφάσεις, ακόμα και αν τυπικά δεν τις έλαβε (και εκτέλεσε) ο ίδιος. Δυστυχώς ή ευτυχώς ο κυρίως υπεύθυνος είναι αυτός που έχοντας «κάνει τα κουμάντα του» και «τις καβάντζες του» αντιμετωπίζει τις μικρότερες σε σχέση με τους υπόλοιπους συνέπειες. Βεβαίως και έχουν υπάρξει (και θα υπάρξουν) περιπτώσεις που ο επιχειρηματίας «χάνεται» μαζί με τις επιχειρήσεις του, συνήθως όμως τη «γλυτώνει».
Μια επιχειρηματική «κατάρρευση τύπου ντόμινο» συμβαίνει μόνον όταν μεταξύ τους υπάρχει μια διασύνδεση εξ’ αιτίας της οποίας η μια ενδέχεται να συμπαρασύρει την άλλη. Μέσω της διασύνδεσης αυτής τα προβλήματα της μιας προσβάλλουν και τις υπόλοιπες που συνδέονται/συναλλάσσονται με την «προβληματική». Έτσι, τελικά, όταν το πρόβλημα εκδηλωθεί όλες οι συναλλασσόμενες επιχειρήσεις «πληρώνουν τον λογαριασμό» της «προβληματικής» εξ’ αιτίας της οποίας πλέον κινδυνεύουν. Είναι όπως όταν σε μια μετάγγιση χρησιμοποιηθεί μολυσμένο αίμα. Τότε ο μεταγγιζόμενος διακινδυνεύει την ύπαρξη του τόσο εξ’ αιτίας της μόλυνσης που του μεταδόθηκε όσο και επειδή κάποιοι απέτυχαν (σκόπιμα;) να εντοπίσουν τον κίνδυνο λαμβάνοντας τ’ απαραίτητα μέτρα.
Αφήνοντας στην άκρη τις σκιαμαχίες για το αν έγινε έφοδος στα γραφεία της AEGEAN μετά από αίτημα δικαστικής συνδρομής από τις Η.Π.Α. (βλέπε εδώ) πρέπει να δούμε την ουσία. Η ουσία είναι πως με ευθύνη του Μελισσανίδη η Α.Ε.Κ. έχει εμπλακεί στην δικαστική διαμάχη που έχει ήδη ξεκινήσει στην Αμερική. Εκεί στις 12 Σεπτέμβρη κατατέθηκε αυτή η μήνυση. Το ενδιαφέρον για την Α.Ε.Κ. είναι αυτό το σημείο. Σε κάθε περίπτωση έχουμε μπλέξει. Το πόσο, το πότε και το πως θα ξεμπλέξουμε θα το δείξει το μέλλον. Δεδομένου ότι μιλάμε για το Αμερικανικό δικανικό σύστημα μόνο ένας βλάκας θα υποτιμούσε τέτοιου είδους μπλέξιμο (βλέπε εδώ παρουσίαση της μήνυσης στα Ελληνικά).
Ακόμη χειρότερα εξ’ αιτίας όλων αυτών η Α.Ε.Κ. γίνεται στόχος σχολιασμού από τα ερυθρόλευκα «γιουσουφάκια». Σχόλια όπως αυτά που κατά καιρούς γράφει ο Γαβαθιώτης. Η ευθύνη για την ζημιά που υφίσταται τ’ όνομα της Α.Ε.Κ. απ’ όλα αυτά είναι αποκλειστικά του «Διοικητικού Ηγέτη». Στην παρούσα φάση το μόνο που μπορούμε να ευχόμαστε είναι τα μπλεξίματα να περιοριστούν μόνο στον ίδιο και τους συνεργάτες του (οι οποίοι είναι οι μηνυόμενοι) και να μην επεκταθούν στην Π.Α.Ε. και το γήπεδο. Γιατί σε μια τέτοια περίπτωση οι ευθύνες του έναντι του Σωματείου θα είναι τεράστιες και δεν θα ξεπλένονται με τίποτα.
Τέλος υπάρχει και η προσωπική διάσταση, η οποία στη φάση αυτή αφορά περισσότερο τους τέσσερις κατηγορούμενους. Είναι λογικό να νοιώθουν πικραμένοι, ίσως δε και αδικημένοι από την εξέλιξη των πραγμάτων. Μένει να δούμε την δικαστική εξέλιξη της μήνυσης, η οποία θα εκδικαστεί στην Ν. Υόρκη το επόμενο διάστημα. Σε κάθε περίπτωση η απονομή της δικαιοσύνης στις Η.Π.Α. δεν παίρνει τον ίδιο χρόνο με την Ελλάδα οπότε (σχετικά) σύντομα θα γνωρίζουμε την απόφαση. Μη ξεχνάμε πως στην υπόθεση ενδέχεται να εμπλακούν και άλλοι όπως π.χ. το Χρηματιστήριο της Ν. Υόρκης και έτσι η υπόθεση αυτή να έχει και άλλα επεισόδια.
Υ.Γ. Η δημοσιογραφική κάλυψη τέτοιων ειδήσεων είναι στις μέρες μας απολύτως τραγική. Το μοναδικό κριτήριο είναι ποιον αφορά η είδηση και αναλόγως του εργοδότη/ιδιοκτήτη το κάθε Μ.Μ.Εξαπάτησης αναδεικνύει ή «θάβει» την είδηση. Να τους χαιρόμαστε εκατέρωθεν τέτοιους δημοσιογράφους που έχουμε.
25 Σεπτέμβρη 2019
«πανταχού παρόντες».
