Προφανώς, ένας επιχειρηματίας όπως ο Πόντιος στην καταγωγή Ιβάν Σαββίδης άλλοτε είναι Ρώσος και άλλοτε Έλληνας κατά πως το απαιτούν οι δουλειές του. Άλλωστε, η εκ Πόντου καταγωγή του είναι όπως και να το κάνουμε πασπαρτού. Ως Πόντιος δικαιούται να πάρει την Ελληνική ιθαγένεια (την οποία και αρχικά είχε αποκτήσει). Μπορούσε, ωστόσο, να λάβει και την Ρωσική (την οποία απέκτησε αφότου αποκήρυξε την Ελληνική) για να εκλεγεί βουλευτής. Αν χρειαζόταν για τις δουλειές του θ’ αποκτούσε και την Τουρκική. Όταν χρειάστηκε να κάνει δουλειές στην Ελλάδα εξαγόρασε εκ νέου την Ελληνική ιθαγένεια.
Όταν εξαγόρασε την Ελληνική ιθαγένεια για να κάνει δουλειές στην Ελλάδα δεν τον ενοχλούσε (κάθε άλλο μάλιστα) να πλασάρεται σαν Ρώσος και μάλιστα σχεδόν ομοτράπεζος του Πούτιν. Τότε τον συνέφερε, σήμερα όχι και τόσο.
Ωστόσο, στη συγκεκριμένη υπόθεση έχει μεγάλη αξία να εξετάσουμε την καταγωγή και του Μαρινάκη, ο οποίος βρίσκεται πίσω από την ενορχηστρωμένη και κλιμακούμενη επίθεση. Ο Μαρινάκης, λοιπόν, έλκει την καταγωγή του και από τον Αλέξανδρο Υψηλάντη.
Ο Αλ. Υψηλάντης μπορεί να γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη και να ήταν γιός του Ηγεμόνα της Μολδοβλαχίας, αλλά η οικογενειακή του καταγωγή ήταν από τα Ύψηλα της Τραπεζούντας (στον Πόντο δεν ανήκει;). Ακόμη χειρότερα για τον Μαρινάκη εκτός της Ποντιακής καταγωγής ο «γαλαζοαίματος» πρόγονος του έκανε ότι έκαναν όλοι οι ευγενείς νέοι εκείνης της εποχής. Αναζήτησε συγκινήσεις και τιμές στην στρατιωτική καριέρα υπηρετώντας τον Τσάρο Αλέξανδρο Α’.
Συνεπώς, στην περίπτωση της διαμάχης Μαρινάκη-Ιβάν αυτό που μπορούμε να πούμε είναι πως είπε ο γάιδαρος τον πετεινό κεφάλα. Αν θα θέλαμε πάντως εκτός από το αστείο της υπόθεσης να βγάλουμε και ένα χρήσιμο συμπέρασμα, αυτό θα ήταν πως Πόντιος από Πόντιο και Ρώσος από Ρώσο διαφέρουν τόσο όσο η ταξική καταγωγή τους. Όσο πιο υψηλή τόσο το «Ρώσος» μετατρέπεται σε «τίτλο τιμής», ενώ όσο πιο ταπεινή τόσο περισσότερο φέρνει σε βρισιά.
Μόνον από την άποψη αυτή ο χαρακτηρισμός «Ρώσος» για τον Ιβάν Σαββίδη μπορεί να θεωρηθεί ρατσιστικός. Εκτός και αν μετά την πτώση της Σοβιετικής Ένωσης και την τότε ληστρική συμπεριφορά αυτών που σήμερα συστήνονται ως «Ρώσοι επιχειρηματίες» το «Ρώσος» έγινε συνώνυμο της «μαφίας» (κατά το «Ρωσική μαφία») όπως την ίδια περίοδο ξέπεσε το επίθετο «Ρουμάνος» ή/και «Μολδαβός». Αν, όμως, το πάμε έτσι τότε ΔΕΝ θα μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε σχεδόν κανέναν εθνικό προσδιορισμό. Ούτε «Ιταλός», ούτε «Σικελός», «Κορσικανός» ή «Μαρσεγέζος» θα μπορούμε να πούμε χωρίς να ξυπνήσουμε κάποιες κακές μνήμες.
Όπως το βλέπω το ζήτημα ΔΕΝ είναι η χρήση μιας λέξης (ακόμα και με ρατσιστικό τρόπο), αλλά το πόσα και ποια θυσιάζει κάποιος για ν’ αποκτήσει κάτι. Γιατί στην περίπτωση του Σαββίδη εκείνος δεν είχε κανένα πρόβλημα να θυσιάσει την Ελληνική ιθαγένεια για να λάβει την Ρωσική και έτσι να εκλεγεί βουλευτής. Στη συνέχεια, δε, δεν θυσίασε και τίποτα το σημαντικό για να την εξαγοράσει έτσι ώστε να κάνει δουλειές στη Χώρα μας.
Αυτό που είναι σημαντικότερο και πρέπει να μας απασχολεί είναι η ευκολία με την οποία εμφανίζονται τόσοι «πρόθυμοι ηλίθιοι» να υπερασπιστούν το ένα ή το άλλο επιχειρηματικό συμφέρον, ακόμα και όταν αυτό λειτουργεί για λογαριασμό μιας ξένης δύναμης.
07 Μάρτη 2020
«πανταχού παρών 1».
