Γιατί, στο κάτω-κάτω όλοι χάνουν κάποιες μάχες. Είναι, όμως, άλλο να χάνεις έχοντας κάνει ότι μπορούσες και άλλο επειδή είσαι ανεπαρκής. Το τελευταίο διάστημα είμαστε μάρτυρες ενός «επικοινωνιακού πολέμου» μεταξύ του Ιβάν και του Βαγγέλη. Ο συγκεκριμένος «επικοινωνιακός πόλεμος» ως τέτοιος έχει ως εκατέρωθεν στόχευση την ηθική εξόντωση του αντιπάλου. Αυτό, όμως, κάθε άλλο σημαίνει ότι δεν έχει χειροπιαστές απώλειες. Προσωπικά μιλώντας, παραδέχομαι πως περίμενα κάτι πολύ καλύτερο από το επιτελείο του Ιβάν. Δυστυχώς, διαψεύστηκα παταγωδώς. Όπως και ο ΣΥ.ΡΙΖ.Α. έτσι και οι «Γαύροι του Βορρά» νόμιζαν πως θα μπορούσαν εσαεί να επικαλούνται το «ηθικό πλεονέκτημα» τους, δηλαδή το εγκληματικό παρελθόν των «γνήσιων Γαύρων» (κυρίως επί Σωκράτη). Αν είχαν μείνει εκεί ίσως να μην ξεφτιλίζονταν τόσο.
Αλλά, δεν έμειναν στην επίκληση από τη μια των αμαρτιών των Γαύρων και από την άλλη του δικού τους άσπιλου παρελθόντος. Ήθελαν να κάνουν όπως οι «γνήσιοι Γαύροι» κουμάντο. Γι’ αυτό χρησιμοποίησαν όχι μόνο τις ίδιες μεθόδους αλλά και πρόσωπα που πριν δούλευαν για τον «εχθρό». Έγινα, δηλαδή, όμοιοι μ’ αυτούς που επικαλούμενοι το παρελθόν τους νομίζουν ότι κατακεραυνώνουν. Και ενώ το έκαναν έπαθαν vertigo και έχασαν την επαφή με την πραγματικότητα. Επιπλέον, όπως αποδεικνύεται από τις υποθέσεις που θα σχολιάσω παρακάτω βρίσκονται μονίμως εξαιτίας της ανικανότητας των στελεχών τους και της αμετροέπειας του να παίζουν εναντίον του Βαγγέλη μονίμως «εκτός έδρας». Και η μεν ανικανότητα των στελεχών μπορεί μέσω της απόλυσης τους και της πρόσληψης άλλων (όταν το πάρεις χαμπάρι) να θεραπευθεί▪ η αμετροέπεια όμως (η αίσθηση ότι είσαι απρόσιτος και γι’ αυτό ασφαλής) θέλει πολλά στραπάτσα για ν’ αλλάξει.
Η υπόθεση του πατρός Γκαγκάτση.
Το πρώτο μεγάλο στραπάτσο στο οποίο ο «γνήσιος Γαύρος» υπέβαλλε τις υπόλοιπες ομάδες αφορούσε την διατήρηση στη θέση του Διευθύνοντος Συμβούλου της SUPER LEAGUE του πατρός Γκαγκάτση μετά την καταδίκη του από πολιτικό δικαστήριο. Σε μια απονενοημένη και εντελώς παράλογη για το ζήτημα αυτό εκδήλωση συμπαράστασης στο δράμα του πατρός Γκαγκάτση 13 Π.Α.Ε. ψήφισαν υπέρ του όταν ο «γνήσιος Γαύρος» έθεσε ζήτημα απομάκρυνσης του.
Ως αποτέλεσμα εκείνης της άρνησης τους να συμμορφωθούν με τον νόμο ήρθε αυτή η καταδίκη από την Επιτροπή Δεοντολογίας. Η καταδίκη αφορά από την μια τον πατέρα Γκαγκάτση και από την άλλη τόσο τα «Νομικά Πρόσωπα» (Π.Α.Ε.) που ψήφισαν υπέρ του όσο και τους εκπροσώπους τους («Φυσικά Πρόσωπα»). Δεδομένου ότι στους εκπροσώπους των ομάδων υπάρχουν και δικηγόροι (οι οποίοι γνώριζαν πως με την ψήφο τους παρανομούσαν) είναι ξεκάθαρο πως εξυπηρετούσαν κάποια σκοπιμότητα αποφασίζοντας έτσι. Ελπίζω, τουλάχιστον, τα πρόστιμα ν’ άξιζαν τον κόπο.
Η (με το στανιό) προσφυγή στο CAS.
Στον έρωτα και στο πόλεμο κάθε μορφής (επιχειρηματικό, γνήσιο ή οικονομικό) κρίσιμη σημασία έχει η «πρωτοβουλία κινήσεων», δηλαδή όχι μόνο ο έλεγχος των εξελίξεων αλλά και ο καθορισμός τους. Για να επιτευχθεί η «πρωτοβουλία κινήσεων» πρέπει αφ’ ενός να είσαι απόλυτα προετοιμασμένος και αφ’ ετέρου να πείσεις τους υπόλοιπους γι’ αυτό. Η «πρωτοβουλία κινήσεων» επιτυγχάνεται περισσότερο με έργα και λιγότερο με λόγια. Αυτός που εστιάζει στα λόγια έναντι των έργων είναι απλά «φαφλατάς».
Η υπόθεση της πολυ-ιδιοκτησίας Ξάνθης και «Γαύρου του Βορρά» είναι μια κλασική περίπτωση που η «πρωτοβουλία κινήσεων» καθορίζει όχι μόνο το αποτέλεσμα, αλλά και τις (σπασμωδικές) αντιδράσεις της άλλης πλευράς. Από την αρχή της (καταγγελία στην Ε.Ε.Α.) ως σήμερα (προσφυγή στο CAS) ο «γνήσιος Γαύρος» έχει καταφέρει όχι μόνο να γράψει το «σενάριο», αλλά και να «σκηνοθετήσει» τα πάντα.
Από τη στιγμή που έγινε δεκτή η παράσταση του σε όλα τα στάδια της διαδικασίας και μετεβλήθη σε «διάδικο» ο «γνήσιος Γαύρος» είναι αυτός που βαρά τον ταμπουρά για να χορέψει το Θεσσαλονικιώτικο αντίγραφο του. Όσο στην Θεσσαλονίκη μάδαγαν την μαργαρίτα για ν’ αποφασίσουν πότε θα προσφύγουν στο CAS (διαρρέοντας, ωστόσο, ότι η προσφυγή ήταν δεδομένη) και διαχειρίζονταν επικοινωνιακά τον χρόνο μέχρι την εκπνοή της προθεσμίας, η ομάδα του Πειραιά τους έβγαλε από το αδιέξοδο.
Εφ’ όσον ο «γνήσιος Γαύρος» ως διάδικος προσέφυγε αυτός στο CAS (βλέπε εδώ), το αδερφάκι του του Βορρά ΔΕΝ είχε καμία άλλη επιλογή από το να προσφύγει και αυτό. Με τον τρόπο αυτό ο Βαγγέλης διατηρεί την «πρωτοβουλία κινήσεων» έναντι του Ιβάν αρνούμενος σ’ αυτόν το «δικαίωμα» να μην κυνηγήσει την δικαίωση του.
Ο Βρυώνης και ο εκβιαστικός «Γαύρος του Βορρά» (πρώην Π.Α.Ο.Κ.).
Είναι απόλυτα λογικό και αναμενόμενο όταν οι δικαστικές αποφάσεις δεν είναι αυτές που θα ήθελες να τα βάζεις με τους δικαστές και τους προϊσταμένους τους ξεδιπλώνοντας κάθε πιθανό σενάριο «διαπλοκής». Από αυτή την νομοτέλεια δεν θα μπορούσε να εξαιρεθεί ο Εφέτης Γεράσιμος Βρυώνης ο οποίος έκρινε σε δεύτερο βαθμό την υπόθεση πολυ-ιδιοκτησίας της Ξάνθης και του πρώην Π.Α.Ο.Κ.
Από το σημείο να κατηγορείς κάποιον μέχρι να προβαίνεις σε ενέργειες που δεν προβλέπονται υπάρχει μια διαφορά. Το «έγκλημα» του Βρυώνη δεν ήταν ότι δεν αθώωσε την ομάδα του Ιβάν. Το μεγάλο του «έγκλημα» ήταν ότι ανέδειξε τον «γνήσιο Γαύρο» ως «διάδικο» επιτρέποντας του έτσι να κανονίζει τις εξελίξεις. Μετά την απόφαση του Βρυώνη και με δεδομένο ότι σε άλλη του απόφαση την ίδια μέρα είχε απορρίψει άλλη παρέμβαση ο «Γαύρος του Βορρά» μας ενημέρωσε πως θα τον καταγγείλει στον Άρειο Πάγο ζητώντας από το Ανώτατο Δικαστήριο να του εξηγήσει «γιατί» διαφέρουν οι δύο αποφάσεις.
Προφανώς, μέσα στην απογοήτευση του κάποιος και την θολούρα που τη συνοδεύει να θέλει να μάθει όλος ο κόσμος για το κακό που του έκαναν. Οπότε από μια άποψη η καταγγελία του Βρυώνη στον Α.Π. εξυπηρετεί αυτό τον σκοπό. Ωστόσο, είναι (ήταν) η ενδεδειγμένη κίνηση;
Υποθέτοντας ότι ο πρώην Π.Α.Ο.Κ. όντως αδικήθηκε και πως ο Βρυώνης έκανε το «χατήρι» του Βαγγέλη, συμπεραίνουμε ότι είναι προς το συμφέρον όλων των υπολοίπων η απομάκρυνση του. Οπότε, γιατί δεν στρέφεται εναντίον του καταγγέλλοντας τον στον εργοδότη του (Ε.Π.Ο.) όπως υποδεικνύουν οι «γνήσιοι Γαύροι» (βλέπε εδώ); Άλλωστε, είναι ο μόνος προβλεπόμενος τρόπος αντίδρασης από το Καταστατικό της Ε.Π.Ο.
Η απάντηση είναι πως πιθανότατα θέλει να στείλει ένα μήνυμα προς όποιους επιλέξει η «δική τους Ε.Π.Ο.» (όσο ακόμη την ελέγχουν) στο μέλλον για «αθλητικούς δικαστές». Βέβαια, τα γιουσουφάκια τους θα μπορούσαν ν’ απαντήσουν ότι μια τέτοια αντίδραση (καταγγελία του Βρυώνη στην Ε.Π.Ο.) θα μπορούσε να θεωρηθεί «εκδικητική» και πως το μόνο που θέλουν είναι η δικαίωση τους για το (σκόπιμο;) λάθος του. Το ζήτημα είναι ποιος τους πιστεύει.
Από όλα τα παραπάνω είναι ξεκάθαρο το πρόβλημα ανικανότητας που υπάρχει στα στελέχη του Ιβάν. Ένα πρόβλημα που θα συνεχίσει να υφίσταται όσο δεν γίνεται κάτι για να διορθωθεί ανεξάρτητα του πλήθους των αποκαλύψεων για την αλλαγή στάσης και γνώμης του Αλέξη Κούγια στο παρελθόν. Ακόμη και αν ο Κούγιας δειχθεί αναξιόπιστος, αυτό δεν κάνει όσους έχουν χειριστεί μέχρι σήμερα τις υποθέσεις της ομάδας της Θεσσαλονίκης αξιόπιστους και ικανούς.
04 Μάη 2020
«πανταχού παρών 1».
