Η διοίκηση μιας επιχείρησης δεν είναι καθόλου διαφορετική από την διοίκηση μιας ομάδας ανθρώπων. Για την ακρίβεια είναι ακριβώς το ίδιο πράγμα, κάτι που σημαίνει πως η αποτυχία είναι πιθανότερη την ίδια στιγμή που η επιτυχία (η συνεχής και όχι η πρόσκαιρη) είναι αρκετά δύσκολη. Ακόμη δυσκολότερη είναι η προσπάθεια να μην χρεωθεί την αποτυχία (παρ’ ότι πιστώνεται όλες τις επιτυχίες) ο ίδιος ο διοικητής. Γιατί, σε κάθε περίπτωση το πρώτο μέλημα είναι να μη στεναχωρηθεί και εξαιτίας της στεναχώριας του αυτής τα βροντήξει και φύγει.
Τέτοια είναι η κατάσταση εδώ και σχεδόν 8 χρόνια στην ποδοσφαιρική Α.Ε.Κ. στην οποία επέστρεψε διοικητικά για 3η φορά ο Μελισσανίδης. Για τον οποίο οι φίλοι(;) και υποστηρικτές του λένε ότι «ξέρει από μπάλα» (οπότε και επιλέγει σωστά). Στη ζωή και πάντα με βάση τόσο το επιδιωκόμενο όσο και το τελικό αποτέλεσμα υπάρχει το «σωστό» και το «λάθος». Ωστόσο, το πράγμα δεν είναι τόσο απλό μιας και υπάρχουν και οι συνδυασμοί τους. Μπορεί για παράδειγμα να κάνεις το «σωστό» αλλά για τους «λάθος» λόγους που είναι ακριβώς το ίδιο σαν να μην έχεις πίστη στην επιλογή σου.
Ο Μελισσανίδης στην Α.Ε.Κ. έχει την αποκλειστική ευθύνη για τις επιλογές των ατόμων που την στελεχώνουν (γιατί κανένα διευθυντικό στέλεχος -λέμε τώρα- δεν κάνει κάτι αν δεν το έχει εγκρίνει αυτός). Οπότε και η αποτυχία είναι όλη δική του. Αυτό που έχει γίνει προφανές τα τελευταία 8 χρόνια στην Α.Ε.Κ. είναι πως ο Μελισσανίδης ΔΕΝ έχει καμία στρατηγική. Έχει κάνει όλα αυτά τα χρόνια τις πιο ετερόκλητες -ειδικά στους προπονητές- επιλογές. Επιλογές τις οποίες όταν θεώρησε ότι «στράβωσε το πράγμα» δεν υπερασπίστηκε (γιατί τον βόλευε να χρεωθούν αυτοί την δική του αποτυχία). Ωστόσο, η συμπεριφορά του κάθε φορά που έφτανε (και φτάνει) σ’ αδιέξοδο θύμιζε (και θυμίζει) μικρό παιδί που παίζει ακόμα με τα τουβλάκια του.
Σαν μικρό παιδί που παίζει με τα τουβλάκια του το πρώτο πράγμα που κάνει όταν φτάνει σ’ αδιέξοδο είναι να ψάξει να βρει την «διάδοχη κατάσταση» σ’ αυτούς που πριν είχε απολύσει. Όπως το παιδάκι φτιάχνει νέες κατασκευές με τα υπάρχοντα (παλιά) τουβλάκια έτσι και ο «Διοικητικός Ηγέτης» φτιάχνει νέες ομάδες με παλιά και δοκιμασμένα(;) πρόσωπα.
Αυτός είναι ο λόγος που ο Κωστένογλου θήτευσε ως προπονητής 3 φορές και ο Χιμένεθ (μετά την νέα επιστροφή του) 4. Αυτός είναι ο λόγος που ο Κωστένογλου επιστρέφει τούτη τη φορά για τις Ακαδημίες (και έτσι θα είναι άμεσα διαθέσιμος όταν θ’ απολυθεί εκ νέου ο Χιμένεθ). Και όπως κάθε «Διοικητικός Ηγέτης» που σέβεται τον εαυτό του και θέλει να δώσει στον προπονητή που επέλεξε λίγο κύρος τον υπέγραψε για 1,5 χρόνο (έτσι ώστε οι παίκτες να μην τον θεωρήσουν «υπηρεσιακό»). Επιπλέον, τον Κωστένογλου τον έφερε τυπικά για τις Ακαδημίες αν και όλοι γνωρίζουν ότι θα είναι αυτός που θα κάνει τα «ρεπό» του Μανόλο και θα τον αντικαταστήσει (όταν θα έρθει η ώρα της απόλυσης του) ως «υπηρεσιακός».
Για πολλά μπορούμε να παραπονούμαστε σε σχέση με τον «Τίγρη», ωστόσο πρέπει να του αναγνωρίσουμε πως τούτη τη φορά είναι καλά προετοιμασμένος. Ένα ακόμη καλό που πρέπει να του πιστώσουμε είναι πως με τους περισσότερους από τους πρώην προπονητές της ομάδας έχει κρατήσει καλές (σχετικά) σχέσεις μ’ αποτέλεσμα αυτοί να δηλώνουν «στρατιώτες της ομάδας». Βέβαια, από άποψη μισθού θα έπρεπε να δηλώνουν περισσότερο «αξιωματικοί» παρά «στρατιώτες». Τώρα, αν σε όσους έχουν διαβάσει Ιστορία όλο αυτό το πήγαινε-έλα παραπέμπει στις περίφημες τις δεκαετίες του ’20 και του ’30 (όταν τα στρατιωτικά «κινήματα» ήταν συχνά) «ανακλήσεις από την αποστρατεία» αποστράτων Αξιωματικών εγώ δεν έχω να σχολιάσω κάτι. Τις περισσότερες φορές αυτές οι ανακλήσεις είχαν αμφιλεγόμενα αποτελέσματα καθώς εκτός της εκ νέου διατάραξης των ισορροπιών που είχαν στο ενδιάμεσο διαμορφωθεί ο ανακληθείς επανερχόταν με προαγωγή λαμβάνοντας και αναδρομικά τους αντίστοιχους μισθούς που λόγω της αποστρατείας είχε χάσει.
Στην περίπτωση της Α.Ε.Κ. προαγωγή για κάποιον που είχε υπηρετήσει ως προπονητής δεν νοείται▪ πόσο μάλλον και η αναδρομική λήψη των μισθών που αυτός έχασε. Ωστόσο, για τους ανακληθέντες η «ανάκληση στην ενέργεια» είναι από μια άποψη μια ηθική ικανοποίηση. Γιατί, μόνο αν τρως κουτόχορτο δεν βλέπεις πως η επιστροφή ενός προπονητή σημαίνει την αναγνώριση από μέρους του «Διοικητικού Ηγέτη» του λάθους του που τον απομάκρυνε και ταυτόχρονα την πίστη του πως μόνος εκείνος είναι ικανός να βγάλει την ομάδα από το αδιέξοδο (προκειμένου να μπορέσει εκ νέου να τη ρίξει στα βράχια, αφού τον έχει προηγουμένως απολύσει).
Όπως σημειώθηκε παραπάνω η επιλογή ακόμα και αν είναι «σωστή» για τους «λάθος» λόγους είναι το ίδιο λάθος. Αυτή, όμως, η παράμετρος αφορά την διοικητική διάρθρωση του ποδοσφαιρικού τμήματος και τους παίκτες και μ’ αυτή θ’ ασχοληθώ σ’ επόμενο κείμενο.
28 Δεκέμβρη 2020
«πανταχού παρών 1».
