Κάπως έτσι είναι η κατάσταση στις ομάδες κάθε χρόνο τέτοια εποχή (αλλά και τον Γενάρη). Είναι τότε που έχοντας δει τις αδυναμίες τους επιχειρούν να τις θεραπεύσουν με νέες αγορές, ενώ την ίδια στιγμή προσπαθούν ν’ απαλλαγούν από τους παίκτες για τους οποίους ξόδεψαν πολλά αλλά αυτοί δεν ανταποκρίθηκαν στις προσδοκίες. Η επιτυχία σε τέτοιες περιπτώσεις είναι σε κάθε μεταγραφική περίοδο να μη χρειάζεσαι πολλές προσθήκες και να μην πρέπει να ξεφορτωθείς πολλά «παλτά» γιατί όπως είναι γνωστό ακόμη και τα συναινετικά διαζύγια κοστίζουν ακριβά.
Φέτος η Α.Ε.Κ. έχει την ευκαιρία εν’ όψη και της επιστροφής στο νέο της γήπεδο (θα είναι μέσα στο 2023;) να φτιαχτεί σχεδόν από την αρχή. Αυτό σημαίνει πολλές και ποιοτικές προσθήκες όπως και πολλές αποδεσμεύσεις. Όσο υπηρετείται σωστά και με προσήλωση στις ανάγκες της ομάδας το πρώτο σκέλος το μήνυμα που λαμβάνουν οι οπαδοί είναι θετικό. Ωστόσο, η ανάγκη για πολλές αποδεσμεύσεις εκτός της (οικονομικής) δυσκολίας για όσες περιπτώσεις έχουν «βαριά συμβόλαια» αποτελεί ταυτόχρονα και απόδειξη/ομολογία της μεγάλης διοικητικής (και όχι μόνο) αποτυχίας των προηγούμενων ετών.
Το ζήτημα στο τέλος της Καλοκαιρινής μεταγραφικής περιόδου είναι προς τα που θα κλείνει η πλάστιγγα. Αν, δηλαδή, η Α.Ε.Κ. θα έχει ενισχυθεί σημαντικά στις θέσεις που από χρόνια «πονά» και ταυτόχρονα έχει απαλλαγεί ει δυνατόν απ’ όλα τα «παλτά».
Υ.Γ. Αν υποψιαστώ ότι υπάρχει προπονητής που βρήκε θέση/ρόλο στον Μάνταλο, του χρόνου θ’ αγοράσω διαρκείας (για ποιο γήπεδο μη με ρωτάτε).
15 Αυγούστου 2022
«πουθενάς 1».
