Οι καταγγελίες για «διαιτητικές σφαγές» είναι το αγαπημένο θέμα όλων των ομάδων που προσπαθούν έτσι ν’ αποδείξουν σ’ όλους τους άλλους πως όχι μόνο δεν είναι ευνοημένες αλλά αντίθετα αδικημένες. Το συγκεκριμένο πεδίο αντιπαράθεσης είναι το αγαπημένο των «γνήσιων Γαύρων» τόσο σε ποδόσφαιρο όσο και σε μπάσκετ. Στο μπάσκετ, άλλωστε, το έκαναν «σημαία» για ν’ αποχωρήσουν από το Πρωτάθλημα για δύο χρόνια μέχρι να εξοστρακίσουν τον Βασιλακόπουλο προκειμένου να ελέγξουν την Ε.Ο.Κ. και άρα την διαιτησία.
Στον αγώνα τους αυτό χρησιμοποίησαν σαν επιχείρημα την υποτίθεται καλύτερη διαιτησία της Ευρωλίγκα σε σχέση με την Α1 και τις Ευρωπαϊκές Διοργανώσεις της FIBA. Παρά το γεγονός, όμως, ότι η διαιτησία στας Ευρώπας ήταν πολύ καλύτερη δεν έλειπαν ακόμη και τότε τα παράπονα για σε βάρος τους «σφαγές». Τώρα, που εκείνοι μέσω του Λιόλιου κάνουν κουμάντο στην Α1 δεν έχουν παράπονο για την διαιτησία εντός των τειχών, αλλά αυτό δε σημαίνει πως στην Ευρωλίγκα δεν τους «σφάζουν» (βλέπε εδώ). Με τον τρόπο αυτό ΔΕΝ χρειάζεται να ψάξουν τον λόγο για τον οποίο η ομαδάρα τους ξεμένει από δυνάμεις μετά το 30’.
Από την άλλη το «ερυθρόλευκο» ποδοσφαιρικό τμήμα βρίσκεται στην ακριβώς αντίθετη κατάσταση: δεν ελέγχουν την Ε.Π.Ο. και αυτό τους στοιχίζει. Τον έλεγχο που απώλεσαν καταφέρνουν να ισοσκελίσουν (και έτσι να κερδίσουν κάτι απ’ όσα είχαν συνηθίσει) μέσω τω συνεχών παραπόνων και της σχεδιασμένης πίεσης που άσκησαν. Το τελευταίο διάστημα οι «γνήσιοι Γαύροι» σκούζουν περισσότερο απ’ ότι τα προηγούμενα χρόνια της «εξυγίανσης» τόσο για να καλύψουν τις ευθύνες για την φετινή κατάντια τους όσο και επειδή προετοιμάζονται για την επόμενη εκλογική αναμέτρηση στην Ε.Π.Ο.
Έτσι κάνουν την τρίχα τριχιά (βλέπε εδώ). Το μόνο σημείο της «ερυθρόλευκης» επιχειρηματολογίας στο οποίο μπορούμε όλοι να συμφωνήσουμε είναι πως το Πρωτάθλημα της Β’ Εθνικής αλλοιώνεται από τη συμμετοχή των «Β’ ομάδων» των «BIG 4» των οποίων η σύνθεση αλλάζει αγώνα τον αγώνα δίνοντας σε κάποιους «τυχερούς» αντιπάλους πλεονέκτημα που δεν έχουν οι άλλοι όταν παίζουν μαζί τους.
Από κει και πέρα δεν χρειάζεται τίποτα περισσότερο από το κίνητρο ανακατάληψης της Ε.Π.Ο. για να ξεκινήσει ένα γαϊτανάκι παραλογισμού που θυμίζει παιδικούς καυγάδες. Θυμάστε, τότε που λέγαμε με όσο γινόταν «ψαρωτικό ύφος» στο άλλο παιδί που μαλώναμε: «Θα το πω στον μπαμπά μου και θα δεις…».
Αρχικά πρέπει να υπάρξει μια ανακοίνωση την οποία η «άλλη πλευρά» οφείλει να διακωμωδήσει μέσω της υποβάθμισης της και της υπενθύμισης του παρελθόντος (βλέπε εδώ). Ευτυχώς που τα «ποδοσφαιρικά εγκλήματα» είναι -όπως οι φόνοι στις Η.Π.Α.- απαράγραπτα. Απλά εστιάζουμε στην τελευταία 25ετία για να έχουμε και ένα μέτρο σύγκρισης του τότε με το τώρα.
Ωστόσο, μια ανακοίνωση δεν φτάνει. Γιατί η ανακοίνωση είναι κάτι σαν τα «ασφαλιστικά μέτρα»▪ δεν έχουν αξία αν δεν ακολουθήσει η «κύρια αγωγή». Η οποία στην περίπτωση μας είναι μια επιστολή στην UEFA (βλέπε εδώ). Βέβαια, η «άλλη πλευρά» δεν θ’ αφήσει τίποτα αναπάντητο. Θα κάνει «φύλλο και φτερό» την «επιστολή» και θ’ αναδείξει τα ψέματα και τις ανακρίβειες (βλέπε εδώ). Και επειδή μια «επιστολή» μπορεί (και πρέπει) ν’ απαντηθεί με μια άλλη «επιστολή» πάρτε μια να ‘χετε (βλέπε εδώ).
Αυτό το «θέατρο της παράνοιας» είναι μια κάποια απασχόληση για τις γιορτινές μέρες που έχουμε λίγο παραπάνω ελεύθερο χρόνο για σκότωμα. Δεδομένου, όμως πως και οι δύο πλευρές απευθύνουν τα εκατέρωθεν παράπονα τους στον ίδιο «μπαμπά», το μόνο ενδιαφέρον είναι να δούμε αυτός τι θέση θα πάρει. Αν και υποψιάζομαι πως δεν θα πάρει καμία θέση γιατί ακόμη και οι ξένοι γνωρίζουν (στην γλώσσα τους εννοείται») πως «Όποιος ανακατεύεται με τα πίτουρα τον τρώνε οι κότες.». έτσι και αλλιώς καμία από τις δύο πλευρές δεν περιμένει κάτι ουσιαστικό από τον χαρτοπόλεμο. Έτσι, δεν είναι;
27 Δεκέμβρη 2022
«πουθενάς 1».
