Οι λέξεις υπάρχουν για ν’ αποδίδουν αυτό που σκεφτόμαστε. Εξ’ αυτού του λόγου αποκτούν μεγάλη συμβολική δύναμη, τέτοια που και μόνο η εκφώνηση μιάς να είναι αρκετή για να ξεκινήσει μια διαμάχη. Όταν ο Ευάγγελος Αβέρωφ την δεκαετία του ΄80 περιέγραφε τη Ν.Δ. ως κόμμα νοικοκυραίων προφανώς εννοούσε τους ήσυχους ανθρώπους που δεν μπλέκουν και κοιτάζουν μόνο τα του οίκου τους. Μετέτρεψε, δηλαδή, τους νοικοκύρηδες σε νοικοκυραίους. Ο νοικοκύρης είναι αυτός που προσπαθεί να είναι σωστός σ’ όλες του τις εκφάνσεις, να ζει ήσυχα και μετρημένα χωρίς να προκαλεί ξοδεύοντας στα πλαίσια των εισοδημάτων του. Είναι αυτός που ενώ δεν του περισσεύουν, δεν του λείπουν κιόλας. Κοντολογίς η νοικοκυροσύνη του είναι μια πολύ ζηλευτή ιδιότητα. Ωστόσο, κανένα από τα χαρακτηριστικά γνωρίσματα του νοικοκύρη δεν προεξοφλεί την αντίδραση (ή την απάθεια) του όταν τα ήθη εξαφθούν και ο αέρας μυρίζει μπαρούτι. Σε κάθε περίπτωση δεν πρέπει να ξεχνάμε πως ένας σωστός νοικοκύρης είναι πάρα πολύ χρήσιμος στην κοινωνία. Άλλωστε, στην Αρχαιότητα ο «οίκος» και η διοίκηση (νομή) του (οικο-νομία-νοικοκυριό) ήταν η πιο σημαντική οικονομική μονάδα.
Ο «νοικοκυραίος» αν και παράγεται από τον νοικοκύρη διαθέτει μεν τα θετικά του χαρακτηριστικά, ωστόσο έχει και ένα πολύ αρνητικό: μένει απαθής σ’ όσα συμβαίνουν στους γύρω του (που δεν ανήκουν, δηλαδή, στο νοικοκυριό του). Έτσι, για τους «Αριστερούς» είναι συνώνυμο του «μικροαστισμού» και συνεπώς της «αντίδρασης» (αντι-επανάστασης). Για τους «Αριστερούς» (ειδικά αυτούς που δίνουν τις διαταγές) δεν έχει σημασία η αιτία που οι «νοικουραίοι» παραμένουν απαθείς. Τους φτάνει και τους περισσεύει ότι δεν αντιδρούν σ’ αυτά που βλέπουν να συμβαίνουν. Ο βασικός λόγος της απάθειας μας είναι ο φόβος μη τυχόν μπλέξουμε ενώ δεν φταίμε. Ακόμη χειρότερα όταν υπάρχουν πλείστα παραδείγματα άλλων που έμπλεξαν χωρίς να φταίνε. Σε «επαναστατικές περιόδους», δε, το μπλέξιμο είναι δεδομένο αν δεν είσαι με την πλευρά του νικητή.
Από την άλλη ο «ρέμπελος» αρχικά σήμαινε τον επαναστάτη, για να πάρει στη συνέχεια ένα πιο αρνητικό περιεχόμενο: αυτό του τεμπέλη, ανεπρόκοπου αυτού που ζει για την επανάσταση και ενδεχομένως ελπίζει να ζήσει μέσω αυτής. Προφανώς, ο ρέμπελος είναι κάτι παραπάνω από λαφυραγωγός. Άλλωστε, οι επαναστάσεις είναι στην ημερήσια διάταξη από την Αρχαιότητα όταν μάλιστα ήταν και συχνότερες με μόνιμο αίτημα τον αναδασμό της γης από την κατοχή της οποίας προερχόταν και η μεγάλη πλειοψηφία του πλούτου. Μετά την εφεύρεση του χάρτινου χρήματος και την Βιομηχανική Επανάσταση οι επαναστάσεις λιγόστεψαν τόσο ως προς την συχνότητα όσο και ως προς την ένταση τους.
Αν με κάποια ελευθεριότητα θεωρήσουμε τον «νοικοκυραίο» ως αυτόν που κοιτά μόνο την δουλειά του και μένει απαθής σ’ ότι συμβαίνει γύρω του και τον «ρέμπελο» ως τον επαγγελματία επαναστάτη τότε καταλήγουμε πως ένας «Αριστερός» τάσσεται αναφανδόν με τον «ρέμπελο». Στο κάτω-κάτω ο ρέμπελος αποζητά την κοινωνική αλλαγή και την δημιουργία μιας νέας καλύτερης κοινωνίας.
Ωστόσο, αν η επανάσταση δεν προετοιμαστεί, διεξαχθεί και διαχειριστεί μετά την επικράτηση της νοικοκυρεμένα δεν πρόκειται να επιτύχει ακόμα και αν καταφέρει αρχικά να επικρατήσει. Ένας επαγγελματίας επαναστάτης (ρέμπελος) είναι ανίκανος χωρίς βοήθεια να πράξει όσα απαιτούνται για την επιτυχία του σκοπού του. Όσο και να μη του αρέσει χρειάζεται κάποιους νοικοκυραίους να τον βοηθήσουν. Στην πράξη όσο απεχθής είναι προ-επαναστατικά ο νοικοκυραίος στους «Αριστερούς», άλλο τόσο αγαπητός τους είναι μετα-επαναστατικά. Γιατί, κάποιος που σπανίως αντιδρά σ’ όσα συμβαίνουν γύρω του κοιτάζοντας την δουλειά του είναι πάντοτε αγαπητός στο καθεστώς. Έτσι, μια επανάσταση που πέτυχε έχει -δηλαδή- γίνει καθεστώς όχι μόνο αγαπά αλλά και χρειάζεται τους νοικοκυραίους που δεν αντιδρούν στις αυθαιρεσίες της κοιτάζοντας μόνο τις δικές τους υποθέσεις.
Η αντίστιξη νοικουραίου-ρέμπελου είναι χρήσιμη μόνο σχηματολογικά. Όταν η λέξη «νοικοκυραίος» χρησιμοποιείται μειωτικά/υποτιμητικά ελλοχεύει ο κίνδυνος ν’ απαξιωθεί η χρησιμότατη ιδιότητα της νοικοκυροσύνης μόνο και μόνο για να τονίσουν κάποιοι «Αριστεροί» την διαφορετικότητα τους. Αν, όμως, χρησιμοποιείται η λέξη «νοικοκυραίοι» ως δηλωτική μερίδας ανθρώπων ως «συντηρητικών» τότε αρχίζουν τα προβλήματα. Γιατί «συντήρηση» δεν είναι μόνο η διατήρηση ενός καθεστώτος και η άρνηση των μεγάλων και δομικών αλλαγών.
«Συντήρηση» είναι επίσης το αναμάσημα των ίδιων επαναστατικών τσιτάτων, η μη επανεξέταση και αναθεώρηση/επικαιροποίηση της επαναστατικής ιδεολογίας και πρακτικής και η κομματική ιδιότητα βασισμένη στην οικογενειακή διαδοχή. Τώρα αν και πως μια «Αριστερή» συντήρηση μπορεί ν’ ανατρέψει μια αντίστοιχη «Δεξιά» που στηρίζεται από τους «νοικοκυραίους» αυτό είναι μια σπαζοκεφαλιά που καθένας μας καλείται ν’ απαντήσει μοναχός του και που δυστυχώς ή ευτυχώς δεν έχει μια οριστική απάντηση.
Αν και εφ’ όσον πρόκειται κάποτε οι Έλληνες επαγγελματίες επαναστάτες να επαναστατήσουν θα χρειαστούν αν όχι την «ενεργητική ουδετερότητα» των «νοικοκυραίων» τουλάχιστον την ανοχή τους και σίγουρα με τον τρόπο που ο εκ Βρετανίας Αντώνης Τζανακόπουλος και οι όμοιοι του πολιτεύονται (βλέπε εδώ) αυτό πολύ δύσκολα θα συμβεί. Το πιθανότερο είναι να τους πάρουν στο κυνήγι.
25 Νοέμβρη 2023
«πουθενάς 1».
