Η Έλενα Ακρίτα είναι υποστηρίκτρια του Στέφανου Κασσελάκη. Ωστόσο, όταν στο παρελθόν είχε τεθεί θεωρητικό ζήτημα να παραιτηθεί από την έδρα Επικρατείας που κατέχει είχε σπεύσει να ξεκαθαρίσει πως δεν θα το έκανε γιατί εκεί την είχε θέσει ο Αλέξης (που της είχε τάξει και υπουργικό θώκο με αντικείμενο τα «δικαιώματα»). Ως κόρη πολιτικού αλλά και ως έξυπνη γυναίκα έχει μάθε ν’ αποφεύγει τις κακοτοπιές γι’ αυτό και όταν αποφάσισε να υποβάλλει μια θεατρινίστικη παραίτηση δεν την υπέβαλλε στον Πρόεδρο της Βουλής (οπότε και θα έχανε την έδρα) αλλά στον Πρόεδρο της Κοινοβουλευτικής Ομάδας του ΣΥ.ΡΙΖ.Α. Νίκο Παππά που δεν την έκανε δεκτή (βλέπε εδώ).
Η Έλενα δεν νοιώθει άσχημα για τα όποια πλούτη της. Από τη άλλη πολύ συχνά βρίσκεται σε θέση άμυνας και έτσι όταν αισθάνεται ότι αδίκως κατηγορείται γίνεται εριστική και ξεφεύγει. Αυτό συνέβη και με μια ανάρτηση της με την οποία υποτίθεται ότι προσπαθούσε να «βάλει τα πράγματα στη θέση τους» (βλέπε εδώ). Όμως, στην προσπάθεια της αυτή υπέπεσε σε δύο λάθη. Το πρώτο ήταν ότι χρησιμοποίησε μια φράση την οποία νόμιζε (λανθασμένα) πως είχε πει ο Λένιν (τώρα γιατί κάποιοι νομίζουν πως ο Λένιν ποτέ του δεν είπε λαλακίες αυτό είναι ζήτημα ψυχολογικής διερεύνησης). Το δεύτερο ήταν η χρήση της ίδιας της φράσης εξαιτίας των όσων υπονοεί.
Η φράση: «Μη φοβάσαι τον χορτασμένο, το γιο της πλύστρας να φοβάσαι» είναι προβληματική απ’ όπου και να την πιάσεις. Αρχικά γιατί να φοβάσαι κάποιον από τους δύο. Αλλά και αν υποθέσουμε πως πρέπει να φοβάσαι περισσότερο τον πεινασμένο (γιατί αυτός έχει μεγαλύτερο κίνητρο να σου πάρει τα υπάρχοντα σου) δεν γίνεται να μην αναρωτηθείς πως ήταν ο χορτασμένος πριν χορτάσει (αν έχει χορτάσει) την πείνα του. Μήπως πριν καταστεί χορτάτος ήταν κι’ αυτός «γιός της πλύστρας»; Και τελικά μήπως φταίει η πλύστρα που έκανε γιό ή που επέλεξε να είναι πλύστρα;
Οι παραπάνω απορίες σε κάποιους φαίνονται αφελείς (αστείες) και σε κάθε περίπτωση ανάξιες λόγου. Ωστόσο, αυτό που είναι άξιο λόγου είναι ν’ αναρωτηθούμε πως έκαναν τα λεφτά τους οι πλούσιοι (ανεξάρτητα του επαγγέλματος των μανάδων τους) και χόρτασαν την σωματική πείνα τους αλλά όχι εκείνη για το χρήμα.
Δεν πιστεύω πως υπάρχει κανείς που να έχει διαβάσει τις ιστορίες των Ωνάση και Νιάρχου και να νομίζει πως τα έκαναν «με τον σταυρό στο χέρι». Λίγο λαθρεμπόριο (αρκεί να μη σε πιάσουν), λίγο ρίσκο, οπωσδήποτε κρατικές δουλειές τις οποίες κάθε τόσο ανανεώνεις και φτιάχνεις την πρώτη συρμαγιά. Η συνέχεια είναι γνωστή: το χρήμα φέρνει (νέο) χρήμα και αγοράζει τους πολιτικούς οι οποίοι προσφέρουν νέα κρατικά συμβόλαια.
Προφανώς όλοι οι πλούσιοι δεν είναι εξίσου πλούσιοι ούτε εξίσου πολιτικά ισχυροί. Επιπλέον, δεν έκαναν με τον ίδιο τρόπο τα λεφτά τους. Κάποιοι τα κληρονομούν και ελάχιστα ενδιαφέρονται για το πως τα έκαναν αυτοί που τους τ’ άφησαν. Κάποιοι άλλοι τα έκαναν από την εργασία τους. στην περίπτωση αυτή ανήκει και η Ακρίτα. Λίγο η δουλειά της ως δημοσιογράφος και πολύ περισσότερο ως σεναριογράφος της απέφεραν πολλά λεφτά. Το μόνο που χρειαζόταν ήταν η σωστή διαχείριση τους κάτι καθόλου εύκολο. Το μόνο σίγουρο είναι πως οι εποχές έχουν αλλάξει και σήμερα η Έλενα δεν θα έβγαζε ούτε το 1/10 όσων έβγαλε στο παρελθόν.
Ο γέγονε, γέγονε. Το παρελθόν δεν αλλάζει, οπότε δεν έχει νόημα να σκιαμαχούμε γι’ αυτό. Το ηθικό δίδαγμα από τους Πολάκηδες, τους Κασσελάκηδες και τις Ακρίτες είναι πως δεν τους χρειάζεται η Κοινωνία ούτε για να κυβερνηθεί ούτε πολύ περισσότερο για να γίνει καλύτερη. Η μόνη τους χρήση είναι το «παράδειγμα προς αποφυγή» όταν δεν γελάμε μ’ αυτούς. Δυστυχώς, όμως, ποτέ δεν θ’ απαλλαγούμε απ’ αυτούς γιατί όπως και «ο κώνωψ ο ανωφελής» έχουν μια κάποια χρησιμότητα.
21 Σεπτέμβρη 2024
«πουθενάς 1».
