Στη συνέχεια θα σχολιάσουμε τις πιθανές «θεωρίες συνωμοσίας» οι οποίες θα εξηγούσαν τη προς το χειρότερο μεταμόρφωση της Α.Ε.Κ. του Αλμέιδα στα πλέι-οφ. Φυσικά, η πραγματικότητα μπορεί να είναι είτε απλούστερη είτε περιπλοκότερη από κάθε μια από τις θεωρίες. Ενδέχεται να ισχύουν και όλες μαζί μιας και τα συμφέροντα κάποιων εκ των εμπλεκομένων να ήταν κοινά. Εμείς απλά θ’ αναφέρουμε αυτές τις «θεωρίες συνωμοσίας» χωρίς να πιθανολογήσουμε για το πόσο πιθανές είναι. Αυτό είναι κάτι που καθένας μας ανάλογα με τον χαρακτήρα του θα κάνει.
Η πρώτη «θεωρία συνωμοσίας» υπαινίσσεται ότι ο Ματίας Αλμέιδα έκανε ότι μπορούσε με τις επιλογές του και την διαχείριση του ρόστερ ώστε φέρνοντας τα συγκεκριμένα αποτελέσματα ν’ απολυθεί και να πάρει την αποζημίωση του νέου του συμβολαίου. Φυσικά, μια τέτοια προσέγγιση από τη μεριά του προπονητή κάνει κακό στη φήμη του επηρεάζοντας το μέλλον του.
Η δεύτερη «θεωρία συνωμοσίας» υπαινίσσεται ότι κάποιοι από τους παίκτες και ειδικότερα αυτοί με τα ακριβότερα συμβόλαια απέδωσαν πολύ κάτω από τις δυνατότητες τους δείχνοντας με τον τρόπο αυτό την αποδοκιμασία τους στην καθυστερημένη(;) πληρωμή των συμβολαίων τους. Με δεδομένες τις φήμες που τα τελευταία χρόνια ακούγονται για οικονομικές δυσχέρειες της Π.Α.Ε. (η οποία στη λήξη του ημερολογιακού έτους ζητούσε από τους χορηγούς προκαταβολές της χορηγίας που αφορούσε την υπόλοιπη σεζόν, αλλά που εκείνοι ήταν απρόθυμοι να της δώσουν μιας και αφορούσαν την επόμενη χρήση τους) η συγκεκριμένη θεωρία εμφανίζεται ελκυστική.
Η τρίτη «θεωρία συνωμοσίας» είναι ένας συγκερασμός των δύο προηγουμένων.
Το μόνο σίγουρο είναι πως όποια και να ισχύει η ζημιά στη φήμη και την Ιστορία της ομάδας είναι πολύ μεγάλη. Ακόμη και να δεχτούμε πως παίκτες και προπονητής εμφανίστηκαν αδιάφοροι στα πλέι-οφ γιατί η συμπεριφορά της Διοίκησης-Ιδιοκτησίας τους την «είχε σπάσει» δεν αλλάζει προς το καλύτερο η κατάσταση. Δυστυχώς, στις Αθλητικές Ανώνυμες Εταιρείες και τους Συλλόγους η ικανότητα ή η ανικανότητα των Διοικήσεων-Ιδιοκτησιών επηρεάζει τη δυναμικότητα των ομάδων. Από την άλλη τα Έσοδα των Α.Α.Ε. επηρεάζονται από την πορεία των ομάδων και το πόσο ικανοποιημένους άφησαν τους οπαδούς τους.
Για παράδειγμα η σημερινή Διοίκηση-Ιδιοκτησία της Π.Α.Ε. μετά την φετινή πορεία της ομάδας πόσα εισιτήρια διαρκείας ελπίζει να πουλήσει για τη σεζόν 2025-2026; Η πιθανή μείωση των Εσόδων θα επηρεάσει τόσο την δυνατότητα ποιοτικότερης ενίσχυσης της όσο και της εξόφλησης των Χρεών που αφορούν μεταγραφές προηγουμένων σεζόν. Από την άποψη αυτή η Διοίκηση-Ιδιοκτησία είναι ο μεγαλύτερος χαμένος.
Αυτό, όμως, κάθε άλλο σημαίνει πως είναι άμοιρη ευθυνών για τους φετινούς διασυρμούς. Μια πρόχειρη δικαιολογία που η Διοίκηση-Ιδιοκτησία προσπάθησε να ψελλίσει ήταν αυτή της απειρίας. Μόνο που αυτή η δικαιολογία δεν μας πείθει. Γιατί ο Μάριος Ηλιόπουλος όντας επιτυχημένος επιχειρηματίας είναι αρκετά έμπειρος. Οποιαδήποτε απειρία περί τα ποδοσφαιρικά θα ήταν συγχωρητέα. Ωστόσο, η εντύπωση που έχουμε είναι πως η αποτυχία είναι γενική (συνολική) και οφείλεται και στην οικονομική κατάσταση της Π.Α.Ε. Ο τρόπος με τον οποίο έγινε η πώληση του Λιβάι είναι ενδεικτικός. Βέβαια, για να είμαστε δίκαιοι η σημερινή οικονομική κατάσταση της Π.Α.Ε. είναι «προίκα» από τον Μελισανίδη.
Σε κάθε περίπτωση όποια από τις «θεωρίες συνωμοσίας» και να επιλέξετε το μόνο σίγουρο είναι πως αν η Διοίκηση-Ιδιοκτησία του Μάριου Ηλιόπουλου δεν βάλει μυαλό και δεν αποδείξει στην πράξη τα «κιτρινόμαυρα» αισθήματα της προκειμένου να κινητοποιήσει τους ΑΕΚτζήδες αφ’ ενός να τη στηρίξουν και αφ’ ετέρου να την εμπιστευτούν η ερχόμενη σεζόν θα είναι μια ακόμη αποτυχία. Γιατί η εντύπωση που έχει δημιουργηθεί είναι πως ο Μάριος περισσότερο ενδιαφέρεται για τις επιδόσεις του στις «αναβάσεις» και λιγότερο για την Π.Α.Ε. και αυτά που σημαίνει και εκπροσωπεί.
14 Μάη 2025
«πουθενάδες».
