Έχοντας αυτό υπ’ όψη τους στράφηκαν στη «Δύση», για την οποία προτεραιότητα έχει το εμπόριο. Δεδομένου ότι το Αζερμπαϊτζάν εξαιτίας της παραγωγής φυσικού αερίου και πετρελαίου αλλά και της υποστήριξης του από την ομόδοξη Τουρκία είναι ήδη συνδεδεμένο με την «Δύση», οι Αρμένιοι δεν μπορούσαν παρά να έρθουν σε συνεννόηση με τους Αζέρους. Αυτή η συνεννόηση κατέληξε σε μια μεταξύ τους συμφωνία η οποία προβλέπει τη σύνδεση του Αζερμπαϊτζάν με τον θύλακα του στην Αρμενία μέσω ενός «διαδρόμου» που θα διασχίζει την Αρμενία. Μέσω του διαδρόμου αυτού θα μεταφέρεται στην Τουρκία (και από εκεί στην υπόλοιπη Ευρώπη) το Αζέρικο πετρέλαιο και το φυσικό αέριο (βλέπε εδώ).
Η συγκεκριμένη συμφωνία έχει «εγγυητή» τις Η.Π.Α., οι οποίες όχι μόνο έδωσαν στον διάδρομο τ’ όνομα του Τράμπ αλλά και θα έχουν «δικαιώματα ανάπτυξης» στον διάδρομο. Σ’ ένα μαγικό ταξίδι στον χρόνο με τη συμφωνία αυτή οι Η.Π.Α. γύρισαν πάνω από 100 χρόνια πίσω στην εποχή των «διομολογήσεων» (βλέπε εδώ). Οι «διομολογήσεις» αφορούσαν την (ιμπεριαλιστική) οικονομική εκμετάλλευση των χωρών της Ασίας και της Αφρικής από τις αποικιακές δυνάμεις της Ευρώπης. Στο αποκορύφωμα της παρακμής της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας η Γερμανία με άλλοθι την κατασκευή του σιδηροδρόμου της απέκτησαν μέσω των «διομολογήσεων» δικαιώματα εκμετάλλευσης της γης σε βάθος δεκάδων χιλιομέτρων από την σιδηροδρομική γραμμή.
Το τμήμα της συμφωνίας Αρμενίας –Αζερμπαϊτζάν που αφορά τις Η.Π.Α. μας γυρίζει στην περίοδο της «Υψηλής Διπλωματίας» στην οποία οι «Μεγάλες Δυνάμεις» παζάρευαν μεταξύ τους το μέλλον όλου του υπόλοιπου κόσμου μοιράζοντας τον σε «σφαίρες επιρροής» (και οικονομικής εκμετάλλευσης) μεταξύ τους. Είναι η ίδια εποχή την οποία επικαλείται το Ιράν το οποίο θέλει ν’ ακυρώσει τη συμφωνία γιατί «κινδυνεύει η ασφάλεια του Νότιου Καυκάσου» κάτι που όπως και η Ρωσία δεν θέλει με κανένα τρόπο. Ιράν και Ρωσία πολύ θα ήθελαν να μην αλλάξει η κατάσταση ειδικά από τη στιγμή που δεν θ’ αλλάξει υπέρ τους. Έχουν, ωστόσο, την δύναμη να επιβάλλουν τη θέληση τους; Για την ώρα η απάντηση είναι αρνητική. Αυτό, όμως, δεν σημαίνει πως δεν θα προσπαθήσουν. Τελικά, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο περισσότερο ή λιγότερο ελάχιστα πράγματα έχουν αλλάξει στις διεθνείς σχέσεις οι οποίες κυριαρχούνται από τη «δύναμη του ισχυρού» κάτω από την προσχηματική επίκληση του «Διεθνούς Δικαίου».
16 Αυγούστου 2025
«πουθενάς 1».
