Θεωρητικά όμως η Α.Ε.Κ. ήταν η ίδια. Ίδια χρώματα, ίδιο έμβλημα, ίδιο γήπεδο ωστόσο εμένα μου έμοιαζε διαφορετική. Μαζί με τις εξωτερικές ομοιότητες φαινόταν ότι είχε κάποια κουσούρια, κάποιες αδυναμίες που είχε και «εκείνη» η Α.Ε.Κ. που ήξερα. Κάποιες στιγμές σκεφτόμουν ότι μπορεί και να είχαν δίκιο αυτοί που υποστήριζαν ότι η Α.Ε.Κ. από το 2014 μέχρι σήμερα ήταν η «συνέχεια» εκείνης της Α.Ε.Κ. που είχα κάποτε καψουρευτεί άγρια.
Έτσι ανέλαβα το ρίσκο να πάω στο χθεσινό (7 Ιούνη 2015) τελευταίο της παιχνίδι (που ταυτόχρονα ήταν και το τελευταίο εντός έδρας στην Β’ Εθνική) όχι μόνος μου όπως τόσα χρόνια τώρα, αλλά με παρέα τον γιό μου. Δεν ήταν το ίδιο τούτη τη φορά όπως τις προηγούμενες και δεν θα ήταν υπερβολή να παραδεχτώ ότι αν δεν ήταν ο μικρός μπορεί και να μην πήγαινα. Ούτε το γεγονός ότι είχα διαρκείας ήταν από μόνο του αρκετό να με κινητοποιήσει. Φαίνεται πως ο ψυχικός δεσμός με την ομάδα που μετέτρεπε την παρακολούθηση ειδικά του πρώτου και του τελευταίου παιχνιδιού κάθε χρονιάς σε ιεροτελεστία που έπρεπε ν’ ακολουθηθεί πιστά είχε σπάσει. Ίσως να είχε παίξει ρόλο ότι ήμουν προκατειλημμένος από τις τελευταίες εμφανίσεις αυτής της ομάδας που υποτίθεται ότι ήταν η Α.Ε.Κ.
Από τη στιγμή που έφτασα στον περιβάλλοντα χώρο του Ο.Α.Κ.Α. δεν ήμουν σίγουρος τι περίμενα να δω. Το μόνο σίγουρο είναι ότι ήμουν περίεργος περισσότερο για την αντίδραση του κόσμου τώρα που η ομάδα επανερχόταν στην Α’ Εθνική παρά για το ίδιο το παιχνίδι. Προσωπικά δεν έχω μεγάλες απαιτήσεις από τους παίκτες της Α.Ε.Κ., ίσως επειδή το ποδόσφαιρο είναι -θεωρητικά τουλάχιστον- απλό άθλημα. Μου φτάνει να βλέπω διάθεση από τους ποδοσφαιριστές και να κάνουν σωστά αυτά που μπορούν και όχι αυτά που θα επιθυμούσαν να είναι σε θέση να κάνουν. Αυτό όμως -όπως δείχνει και η εμπειρία- δεν είναι πάντα ούτε εύκολο ούτε δεδομένο. Επίσης θέλω οι παίκτες να δείχνουν αποφασιστικότητα και εγωισμό όχι απέναντι στους συμπαίκτες τους αλλά απέναντι στους αντιπάλους τους και να θυμούνται ότι όσο καλά κι αν έχουν παίξει πάντα μένει η γεύση του τέλους.
Δυστυχώς το παιχνίδι εξελίχθηκε όπως ακριβώς το περίμενα. Μια ομάδα ασύνδετη με πρόβλημα στις μεταβιβάσεις από την άμυνα στην επίθεση, προβληματική στην ανάπτυξη απέναντι στις κλειστές άμυνες. Μια ομάδα που σε πονάνε τα μάτια σου να την βλέπεις και που συγκρινόμενη με το όχι και τόσο μακρινό παρελθόν είναι φανερά υποδεέστερη. Το οφ-σάιντ γκόλ της ισοφάρισης δεν μπορεί ν' αποτελέσει άλλοθι για τα χάλια της. Το χειρότερο ήταν όταν ο γιός μου με ρώτησε γιατί πήγαμε στο γήπεδο και εγώ δεν είχα μια απάντηση της προκοπής να του δώσω. Όταν κάποιος που είναι στα πρώτα του οπαδικά βήματα ρωτά κάτι τέτοιο αυτό σημαίνει πως η ομάδα δεν βλέπεται. Τέλος πάντων, θέλω να ελπίζω ότι όλοι όσοι βρίσκονται μέσα στην ομάδα και στην διοίκηση να κάνουν ότι χρειαστεί για ν' αποκαταστήσουν την ομάδα στην παληά της αίγλη.
Ειλικρινά ελπίζω τον Αύγουστο στην Α’ Εθνική να ξαναβρώ την ίδια λαχτάρα (προσμονή) για το πρώτο παιχνίδι (θα είναι με την Σεβίλλη αν δεν αλλάξει κάτι). Για δυο πράγματα μπορώ να είμαι σίγουρος. Το ένα είναι ότι το συναίσθημα δεν θα είναι ποτέ ξανά το ίδιο με το παρελθόν. Το άλλο είναι ότι θα είμαι πάλι εκεί στις εξέδρες του Ο.Α.Κ.Α. (περισσότερο από συνήθεια) περιμένοντας τουλάχιστον να δω μια ομάδα που να τα δίνει όλα στις τέσσερις γραμμές του γηπέδου σεβόμενη έτσι τον κόσμο που δαπανά λεφτά και χρόνο για να τους δεί.Το μεγάλο στοίχημα της επανόδου της Α.Ε.Κ. στην Α' Εθνική είναι να κερδίσει με το παιχνίδι της τους μικρούς οπαδούς της γιατί μόνον έτσι θα έχει μέλλον.
8 Ιούνη 2015
παρατηρητής 1.
