Aetofolia

Όμως από το απόγευμα της Δευτέρας 22 Ιούνη 2015 δεν έχουμε πλέον εκτιμήσεις για την διαπραγμάτευση αλλά τ’ αποτελέσματα της. Κάποιοι δικαιώθηκαν και κάποιοι έπεσαν έξω στις προβλέψεις τους. Σε κάθε όμως περίπτωση μπορεί και πρέπει να εξαχθεί ένα αντιειμενικό συμπέρασμα. Το συμπέρασμα αυτό είναι ότι η πρόταση η οποία κατατέθηκε από την Ελληνική Κυβέρνηση αποτελεί το ρέκβιεμ των προεκλογικών της υποσχέσεων και το πρελούδιο της «άνευ όρων συνθηκολόγησης της». Οι προτάσεις αυτές είναι ότι καλύτερο μπορεί να πετύχει (πλέον) η Ελληνική Κυβέρνηση στην διαπραγμάτευση με τους δανειστές, γι’ αυτό και η ήττα καθίσταται εκκωφαντική και απόλυτη. Είναι από τις περιπτώσεις που το αποτέλεσμα δεν καταπίνεται με τίποτα και το χάπι δεν χρυσώνεται. Θα μπορούσε να παρομοιαστεί με την στιγμή που ο γονιός ανακοινώνει επισήμως τον «θάνατο» του Αη Βασίλη. Βέβαια το παιδί το ήξερε ήδη (κάτι είχε ακούσει από άλλα παιδιά) αλλά δεν ήθελε να το πιστέψει (ιδίως όσο αυτό συνέχιζε να λαμβάνει τα δώρα που επιθυμούσε). Η Δευτέρα 22 Ιούνη 2015 ήταν η μέρα που σήμανε το «τέλος των ψευδαισθήσεων» όποιου τύπου και αν ήταν αυτές.

Το απόγευμα εκείνο γκρεμίστηκαν οι πολιτικού τύπου ψευδαισθήσεις που σκόπιμα(;) καλλιεργούνταν τόσο καιρό και αποδείχθηκαν χωρίς αμφιβολία τα παρακάτω:

• Δεν υπάρχει (εδώ και χρόνια) «πολιτική απόφαση» όταν μιλάμε για τα λεφτά και την αξία τους.
• Οι κυβερνώντες -ακόμη και των μεγαλύτερων κρατών- έχουν τόση δύναμη και ανεξαρτησία όση τους επιτρέπουν να έχουν οι τραπεζίτες που «τύποις» αυτοί διορίζουν μέσω των κοινοβουλίων τους.
• Οι κυβερνήσεις υπάρχουν για να νομιμοποιούν τις προειλημμένες αποφάσεις των τραπεζιτών πληρώνοντας το (πολιτικό) κόστος όταν αυτό απαιτείται, με τελικό στόχο να μην κατηγορούνται οι ίδιοι (οι τραπεζίτες).
• Ακόμα και όταν αμφισβητούνται οι τραπεζίτες δεν αμφισβητείται η ανάγκη της ύπαρξης τους αλλά ο ρόλος τους (αν δηλαδή έδρασαν κατά περίσταση όπως έπρεπε και αν θα πρέπει να είναι κάτω από τον κρατικό έλεγχο ή όχι).
• Δεν υπάρχουν «καλοί» και «κακοί» διαπραγματευτές σε οικονομικού τύπου διαπραγματεύσεις. Μπορεί κάποιες φορές η μια πλευρά ν’ αποκομίζει περισσότερα απ’ όσα περίμενε αλλά αυτό σημαίνει ένα από δυο πράγματα για την «κερδισμένη» πλευρά: είτε δεν είχε εκτιμήσει σωστά την κατάσταση από την αρχή, είτε αυτό που κερδήθηκε δεν ήταν τόσο σημαντικό για την άλλη πλευρά που έκανε την παραχώρηση.
• Ο πιο «σκληρός» αντίπαλος (μέχρι τον Σόϊμπλε) υποτίθεται ότι ήταν η Άγγελα Μέρκελ, η οποία γεννήθηκε μετά τον πόλεμο στην Αν. Γερμανία και θεωρητικά διαπαιδαγωγήθηκε με διαφορετικά πρότυπα απ’ αυτά των Δυτικογερμανών (άρα θα έπρεπε να είχε και διαφορετικές ιδέες).
• Δεν υπάρχουν «κόκκινες γραμμές» σε μια διαπραγμάτευση στην οποία ο ένας από τους δυο είναι σε τόσο μειονεκτική θέση όσο η Ελλάδα. Η ύπαρξη -έστω και θεωρητική- των «κόκκινων γραμμών» δυσκολεύει απλώς την αναδίπλωση όταν αυτή απαιτηθεί, ενώ κάνει δυσκολότερη την αποδοχή της τελικής συμφωνίας.
• Η «γεωστρατηγική σημασία» μιας περιοχής είναι ανάλογη της οικονομικής και στρατιωτικής δύναμης της. Το αντίστροφο όμως δεν ισχύει (δηλαδή η επίκαιρη στρατηγικά θέση μιας περιοχής να της εξασφαλίζει την χωρίς ή με ευνοϊκούς όρους στήριξη της).
• Η στήριξη στα λόγια είναι πάντα ευκολότερη από την οικονομική βοήθεια (η οποία δεν δίνεται ποτέ δωρεάν).
• Οι «σφαίρες επιρροής» υφίστανται ακόμη και κανείς δεν τις αμφισβητεί με δυναμικό τρόπο για χατίρι μιάς χώρας είτε είναι η Ελλάδα είτε η Ουκρανία.
• Οι δανειστές/πιστωτές αντιλαμβάνονται καλύτερα από τον καθένα το συμφέρον τους και δεν περιμένουν τον δανειζόμενο να τους το μάθει, ειδικά όταν ο τελευταίος αγνοεί την μοίρα των κακοπληρωτών όπως αυτή αποτυπώνεται στο σινεμά.
• Οι ψήφοι δεν μπορούν να συναγωνιστούν τα λεφτά. Με τα λεφτά έχουν εξαγοραστεί ψήφοι. Με τις ψήφους δεν αγοράζονται λεφτά.        
• Η πολιτική (άρα και η άσκηση της) είναι τέχνη και όπως ξέρουμε σ’ όλες τις τέχνες όλοι οι τεχνίτες δεν είναι το ίδιο ικανοί (παρ’ ότι έχουν στην διάθεση τους όλη την εμπειρία των προγενέστερων). Αυτό συμβαίνει γιατί και για την πολιτική πρέπει να έχεις έφεση (κλίση) ενώ μόνο τα ωραία λόγια δεν μετράνε.  
• Δεν υπήρξε καμία υποστήριξη από τον «Ευρωπαϊκό Νότο» πέρα από κάποιες διαδηλώσεις οι οποίες ούτε ερανικά λεφτά δεν μάζεψαν όπως στα χρόνια της Επανάστασης, αλλά παρέμειναν μόνο στην λεκτική υποστήριξη.
• Οι προτάσεις της Ελληνικής Κυβέρνησης είναι πολύ χειρότερες από το «e-mailΧαρδούβελη» και είναι τέτοιες που αν τις εισηγούνταν η προηγούμενη κυβέρνηση (Ν.Δ.-ΠΑ.ΣΟ.Κ.) η σημερινή (ΣΥ.ΡΙΖ.Α.-ΑΝ.ΕΛ.) θ’ ανέβαινε στα κάγκελα της Ε.Ρ.Τ.

Το ίδιο εκείνο απόγευμα γκρεμίστηκαν και οι οικονομικού τύπου ψευδαισθήσεις:

• Τα όρια εντός των οποίων μπορούν να κινηθούν οι εκάστοτε κυβερνώντες τίθενται από τη μια από το ύψος του παγκόσμιου πληθωρισμού σε σχέση με τις εκάστοτε οικονομικές συνθήκες και από την άλλη από τις εκτιμήσεις των τραπεζιτών για τις μελλοντικές εξελίξεις.
• Οι δανειστές/πιστωτές συμπεριφέρονται με τον ίδιο ακριβώς τρόπο στους δανειζόμενους είτε αυτοί είναι κράτη είτε ιδιώτες.
• Το ισχυρό νόμισμα και τα οφέλη που προκύπτουν από την χρήση του είναι δυνατότερο και καλύτερο διαπραγματευτικό χαρτί από την «νωπή λαϊκή εντολή».
• Στην παρούσα φάση στην οποία δεν υπάρχει κανένας σοβαρός οικονομικός σχεδιασμός για την «παραγωγική βάση» της Χώρας δεν υπάρχει καμία άλλη σοβαρή (υπαρκτή) λύση (ειδικά μετά από τις θυσίες που έγιναν τα προηγούμενα χρόνια και οι οποίες θα πρέπει να ξαναγίνουν από την αρχή αν βγούμε από την Ευρωζώνη).

Από κεί και πέρα και ανεξάρτητα από τα παραπάνω πρέπει να παραδεχτούμε ότι η πρόταση που έστειλε η κυβέρνηση Τσίπρα στις Βρυξέλες ήταν στην καλύτερη περίπτωση Έκθεση Ιδεών μαθητή Λυκείου. Εκτός από κάποια σαφώς κοστολογημένα μέτρα υπάρχουν γενικόλογες αναφορές για την καταπολέμηση του λαθρεμπορίου καυσίμων, την οικονομική μεγέθυνση (Ανάπτυξη) και τα τοιαύτα. Αυτό έγινε σκόπιμα για να «πουληθεί» η πρόταση στο εσωτερικό ως επιτυχία αμέσως μετά την διαρροή της στον Τύπο. Αν την δέχονταν οι «Θεσμοί» τότε η κυβέρνηση θα προσπαθούσε να διαχειριστεί τις αντιδράσεις επικαλούμενη τις πολιτικάντικες γενικότητες που η πρόταση περιείχε. Η αναφορά βρίθει «ανεκδότων» με πρώτο την μείωση του χρέους. Η σχετική αναφορά στο κείμενο της τελικής συμφωνίας μοιάζει με την υπόσχεση γάμου η οποία στα παληά χρόνια επισημοποιούνταν με τον αρραβώνα. Το γεγονός ότι πολύ συχνά ο αρραβώνας διαλυόταν και πως εδώ και πάνω από 30 χρόνια η «αθέτηση γάμου» δεν τιμωρείται νομικά δεν στάθηκε ικανό ν’ αποτρέψει την κυβέρνηση από το να παρακαλά για μια αναφορά στο χρέος που θα την βοηθούσε να μαζέψει τις αντιδράσεις των λαϊκιστών βουλευτών της (εκτός και αν πιστέψουμε ότι όλοι οι αντιδρώντες ΣΥ.ΡΙΖ.Αίοι και ΑΝ.ΕΛίτες βουλευτές είχαν στ’ αλήθεια πιστέψει πως οι πιστωτές θα υποχωρούσαν μπρός στην αποφασιστική στάση της κυβέρνησης και την θέληση του Ελληνικού Λαού).  

Το επόμενο (δεύτερο) «ανέκδοτο» -μετά την αναφορά (παράκληση) για το χρέος- ήταν το αναπτυξιακό πακέτο. Υποτίθεται ότι ο πρώτος «Αριστερός» Πρωθυπουργός θα καταφέρει τους σκληρούς και άσπλαχνους εταίρους να εγκρίνουν ένα επενδυτικό και αναπτυξιακό πακέτο. Πιθανόν και να νομίζει πραγματικά ότι κάτι τέτοιο θα μπορούσε να βοηθήσει. Αν όμως το σκεφτούμε λίγο καλύτερα θα δούμε ότι το μόνο αναπτυξιακό πακέτο που θα μπορούσε να βοηθήσει την Ελληνική κοινωνία και Οικονομία είναι οποιοδήποτε πρόγραμμα χρηματοδοτεί απευθείας τις μικρομεσαίες επιχειρήσεις και την αναγκαία ανασυγκρότηση του. Αν όμως με τον όρο «αναπτυξιακό πακέτο» εννοούμε χρηματοδότηση για μεγάλα έργα (δηλαδή υποδομές) τότε η επίδραση του στην συνολική Οικονομία και την κοινωνία θα είναι περιορισμένη και όχι γενική. Αυτή την στιγμή και μ’ εξαίρεση κάποιες περιπτώσεις η Χώρα δεν χρειάζεται μεγάλα έργα, τα οποία ακόμη και αν βελτιώσουν τις υποδομές δεν θα δημιουργήσουν όσες μόνιμες θέσεις εργασίας χρειάζονται. Βεβαίως και θα δουλέψουν οι κατασκευαστικές εταιρείες και η οικοδομή και γενικά όσοι ασχολούνται με τους συγκεκριμένους χώρους για 3-5 χρόνια αλλά μέχρι εκεί. Εξαιτίας τους θα δουλέψουν οι τσιμεντοβιομηχανίες και θα τονωθεί κάπως η τοπική αγορά (στα μέρη που θα γίνουν τα έργα). Τα πολλά λεφτά όμως θα καταλήξουν στους ιδιοκτήτες των εταιρειών αυτών, οι οποίοι ιδιοκτήτες είναι οι ίδιοι που κατακευρανώνει η σημερινή κυβέρνηση και τους εγκαλεί για προπαγάνδα εναντίον της. Είναι οι ίδιοι που έχουν εφημερίδες και κανάλια που «ασκούν κριτική» στην κυβέρνηση. Με ή χωρίς «μαθηματικό τύπο» (βάσει του οποίου γινόταν υποτίθεται η ανάθεση) αυτοί θα ξαναπάρουν τις δουλειές. Συνεπώς η ύπαρξη ενός τέτοιου «αναπτυξιακού πακέτου» μπορεί να εξυπηρετεί έναν από τους δυο επόμενους στόχους (ή ακόμα και τον συνδυασμό τους): είτε την συνδιαλλαγή της κυβέρνησης μαζί τους (στηρίξτε μας για να πάρετε συμβόλαια), είτε την δημιουργία μιας νέας κρατικοδίαιτης ελίτ στην θέση της προηγούμενης.

Το τρίτο και μεγαλύτερο «ανέκδοτο» ήταν η διάσωση των μισθών και των συντάξεων. Επειδή το ανέκδοτο αυτό ήταν σύντομο και δύσκολα μπορούσε να υποστηριχθεί σοβαρά, η «πρώτη Αριστερή κυβέρνηση» (όπως και κάθε άλλη κυβέρνηση στη θέση της) πέρασε στο λαϊκισμό και την ειρωνεία όσων της ασκούν κριτική για τα μέτρα που περιγράφονται στην πρόταση της. Ωστόσο την μεγαλύτερη ζημιά στην Ελληνική κοινωνία και Οικονομία δεν την κάνουν τα ίδια τα μέτρα αλλά ο τρόπος που προσπαθεί να τα «πουλήσει» στους ψηφοφόρους της η κυβέρνηση. Αφού οι συντάξεις και οι μισθοί θα παραμείνουν τουλάχιστον σταθεροί τι πειράζει αν αυξηθεί 10% ο Φ.Π.Α. στα τρόφιμα; Πόσα πακέτα μακαρόνια τρώει τον χρόνο μια 4μελής οικογένεια; Γιατί να είναι MISKO, STELLA, ή BARILLA. Ας είναι «ιδιωτικής ετικέτας» (φθηνότερα) και ας μην βράζουν πάντα. Στο κάτω-κάτω υπάρχουν και οι προσφορές των εταιρειών (2+1 πακέτα) ή των σούπερ μάρκετ. Τι πειράζει αν αυξηθεί ο Φ.Π.Α. 10% στα τρόφιμα αν παραμείνει σταθερός στα τιμολόγια των Δ.Ε.Κ.Ο. Στο κάτω-κάτω ο άνθρωπος δεν ζεί μόνο με το φαΐ. Μπορεί να ζήσει και με τα όνειρα (διάβαζε «αέρα κοπανιστό»). Για τον λόγο αυτό η «Αυγή» θα δώσει δωρεάν το βίντεο με την ομιλία Τσίπρα στην Δ.Ε.Θ. («Πρόγραμμα Θεσσαλονίκης») του 2014 και δώρο την έντυπη έκδοση της για να την βγάζετε πλουσιοπάροχα. Στο κάτω-κάτω έτσι τρέφεται και ο κος Φίλης γι’ αυτό και αγνοεί την τιμή των μακαρονιών και των οσπρίων που καταναλώνουν μεταξύ άλλων και οι συνταξιούχοι. Βέβαια η κυβέρνηση θα μπορούσε ακόμη να κάνει μια «κίνηση ματ» αν το επιθυμούσε, η οποία όμως ενδέχεται να μην έχει το ίδιο δημοσιονομικό αποτέλεσμα. Αν περάσει η μείωση του συντελεστή των φαρμάκων από 6,5% σε 6% θα είναι πολύ μεγάλη κυβερνητική επιτυχία η μετάταξη των συμπληρωμάτων διατροφής και των βιταμινών από το 13% που είναι σήμερα στο 6% (τα συμπληρώματα διατροφής δεν θεωρούνται φάρμακα). Με τον τρόπο αυτόν οι συνταξιούχοι και οι «μη έχοντες» θα μπορούν να συντηρούνται με τον ίδιο τρόπο που διατρέφονται και οι αστροναύτες. Έτσι οι συνταξιούχοι εκτός της οικονομίας που θα κάνουν θ’ αποκτήσουν ευεξία και μυϊκή μάζα. Για να τελειώνουμε όμως στα σοβαρά με τις χαζομάρες του Φίλη μπορούμε να πούμε πώς αν η αύξηση του Φ.Π.Α. στα τρόφιμα (άρα και στα μακαρόνια) δεν απέδιδε εκατομμύρια, απλά θα παραλειπόταν. Έχουμε ξεπεράσει την φάση που ο Γιάνης έλεγε πως θα έβρισκε κάποιο συντελεστή χωρίς σημασία και θα τον έβαζε στις Ελληνικές προτάσεις. Όλα πλέον είναι κοστολογημένα.

Φυσικά υπάρχουν και τα άλλα «ανέκδοτα» όπως η καταπολέμηση του λαθρεμπορίου η οποία θα κατορθωθεί μόνον όταν το όφελος για τον λαθρέμπορο είναι μικρότερο από την ποινή (η οποία θα πρέπει να είναι πολύ πιθανή αν όχι σίγουρη και όχι όπως σήμερα απίθανη και μακρινή) που θα επιφέρει η σύλληψη του. Όσο για την «ανάπτυξη» όπως λένε οι πολιτικοί την μεγέθυνση του Α.Ε.Π. δεν μπορεί να γίνεται σοβαρός λόγος όπως έχει διαμορφωθεί τώρα η κατάσταση (έλλειψη χρηματοδότησης και οικονομική ασφυξία των επιχειρήσεων).

Όλα τα παραπάνω θα είναι άχρηστα αν δεν καταφέρει να πείσει τους ψηφοφόρους και τους κυβερνητικούς βουλευτές ότι το «μάρμαρο» θα πληρώσουν οι πλούσιοι. Βέβαια λόγω της οικονομικής κρίσης ο ορισμός του «πλούσιου» έχει αλλάξει. Εκτός της μείωσης των εισοδημάτων κατά την τελευταία 6ετία υπάρχει και η μείωση των Δημοσίων Εσόδων η οποία κατεβάζει το όριο του θεωρούμενου από το Κράτος «πλούσιου». Σύμφωνα με τις τελευταίες πληροφορίες το όριο είναι οι 30.000 ευρώ ατομικό εισόδημα. Για να έχουμε ένα μέτρο σύγκρισης καλό θα ήταν να μετατρέψουμε τα Ευρώ σε Δραχμές. Οι 30.000 Ευρώ αντιστοιχούν σε 10.222.500 Δραχμές. Στα τέλη της δεκαετίας του ’90 αλλά και μέχρι το 2002 κάποιος με 10 εκ. Δρχ. ζούσε πολύ καλά. Τα 2 εκ. εξασφάλιζαν σε όποιον δεν είχε υποχρεώσεις και ενοίκια μια σχετική άνεση για τις βόλτες του. Με 5 εκ. ζούσε οικογένεια. Μετά την εισαγωγή του Ευρώ και για λόγους που σχετίζονταν και με διαρθρωτικές αδυναμίες των χωρών που το υιοθέτησαν το κόστος ζωής σε μερικές χώρες ανέβηκε πολύ και σε κάποιες περιπτώσεις διπλασιάστηκε. Έτσι σήμερα τα 30 χιλ ευρώ δεν είναι ισοδύναμα των 10 εκ. Δρχ.

Για όσους όμως βρίσκονται αυτή τη στιγμή στο οικονομικό και κοινωνικό περιθώριο ή μόλις καταφέρνουν να έχουν κάποιο εισόδημα και ούτε στα όνειρα τους δεν βγάζουν 8-10.000 Ευρώ τα 30.000 αποτελούν το κατώφλι του Παραδείσου οι κάτοικοι του οποίου τρώνε παντεσπάνι σ’ αντίθεση με όσους είναι απ’ έξω. Για να γίνει κατανοητή η υποκρισία με την οποία για δημοσιονομικούς λόγους και μόνο τέθηκε αυτό το όριο θα δώσουμε τα παρακάτω νούμερα:

• Μεικτός μισθός (με Φ.Μ.Υ. και Εισφορά Κοινωνικής Αλληλεγγύης): 31.000,00.
• Φ.Μ.Υ. (τα πρώτα 25.000 x 22% και τα υπόλοιπα 6.000 x 32% μείον έκπτωση 1,5%): 7.308,70.
• Εισφορά Κοινωνικής Αλληλεγγύης (31.000 x 2%): 620,00.

Κάνοντας τις πράξεις έχουμε:

Το παραπάνω πληρωτέο ποσό για εργαζόμενο του Ιδιωτικού Τομέα ο οποίος λαμβάνει 14 μισθούς αντιστοιχεί σε 1.647,95 Ευρώ τον μήνα. Προφανώς και στη σημερινή συγκυρία τα σχεδόν 1.650 Ευρώ είναι πολλά λεφτά. Αν όμως μιλάμε για οικογένεια από 3μελή και πάνω με κάποιο από τα παιδιά να σπουδάζει τότε τα πράγματα παύουν να είναι τόσο ρόδινα.

Όσα αναφέρθηκαν παραπάνω δεν σημαίνουν ότι αυτοί που έχουν πρέπει να μην πληρώσουν ότι τους αναλογεί καλύπτοντας με τις εισφορές τους το κόστος για όσους αυτή την στιγμή είναι χωρίς εργασία ή χωρίς εισόδημα (εργάζονται αλλά δεν πληρώνονται). Το αντίθετο. Το ζήτημα είναι να προσδιοριστεί αντικειμενικά το όριο με βάση την κοινωνική και οικονομική δικαιοσύνη. Όπως έχουμε γράψει και σε άλλα κείμενα μας ο μόνος τρόπος για να βγάλουμε ασφαλές συμπέρασμα για το εισόδημα μιας χώρας είναι το διάμεσο εισόδημα όπου όλα τα εισοδήματα κατατάσσονται με αύξουσα σειρά και επιλέγεται το εισόδημα που βρίσκεται στη μέση της κατάταξης. Προκειμένου για τον ορισμό του «πλούσιου» θα μπορούσε να επιλεγεί το εισόδημα που βρίσκεται στα 3/4 ή στα 4/5 της κατάταξης.          

Επειδή όμως κατάλαβαν την χαζομάρα (πολιτικής και οικονομικής φύσης) σχετικά με το ποιός θεωρείται πλέον πλούσιος, άρχισαν να μιλάνε για το ποιος μπορεί ν’ αντέξει περισσότερο στην συγκυρία αυτή και άρα να συνεισφέρει περισσότερο στα Δημόσια Έσοδα. Στην βάση αυτή ανακάλυψαν (πάλι!) τις επιχειρήσεις (τα νομικά πρόσωπα και όχι τις ατομικές). Έτσι θα μετακυλήσουν το κόστος στις επιχειρήσεις οι οποίες θα πληρώσουν:

• Αυξημένο Φ.Ε. (μέχρι τώρα ξέρουμε για αύξηση από το 26% στο 29%).
• Αυξημένα έξοδα μισθοδοσίας αν αυξηθεί η φορολογία όσων παίρνουν πάνω από 30.000 Ευρώ το χρόνο, αφού η συμφωνία των στελεχών με την εταιρεία γίνεται στη βάση του «εγώ θέλω καθαρά (μετά τους φόρους και τις κρατήσεις, «στο χέρι») 2.500».
• Μείωση της ρευστότητας μέσω της αύξησης της προκαταβολής Φ.Ε. της επόμενης χρήσης.

Ο κατάλογος των επιπτώσεων δεν έχει τέλος και στο κάτω-κάτω δεν έχει και ιδιαίτερο νόημα η συνέχιση του. Αυτό που έχει όμως νόημα είναι η συνειδητοποίηση της αδικίας που έχει γίνει εδώ και χρόνια σε βάρος του συνόλου της κοινωνίας. Η αδικία αυτή δεν είναι μόνον οικονομική (με τις αντίστοιχες επιπτώσεις της) και δεν προέρχεται μόνον από την υφεσιακού τύπου πολιτική που επιβλήθηκε στην Χώρα από την «Τρόϊκα». Η αδικία είναι και πολιτική και προέρχεται από τις πολιτικές δυνάμεις που χρησιμοποιούσαν τις βρισιές, τον λαϊκισμό, τις λοιδορίες, τις «αυθόρμητες» αντισυγκεντρώσεις και τα «πεσίματα» στους «δοσίλογους» πολιτικούς, τις πατριωτικές κορώνες και τους πομπώδεις χαρακτηρισμούς (τους οποίους συνεχίζουν και τώρα). Με τον τρόπο αυτό η σημερινή κυβέρνηση (μαζί με την Χ.Α.) που έτσι κι αλλιώς θ’ ακολουθούσε αυτό τον δρόμο υπονόμευσε την κοινωνική συνοχή χωρίζοντας τους Έλληνες σε «μνημονιακούς» και «αντιμνημονιακούς» οδηγώντας στον τσακωμό συγγενείς και φίλους. Αν αυτή η Χώρα κατάφερε να επιβιώσει τόσους αιώνες παρά τα σε βάρος της προγνωστικά, αυτό κατορθώθηκε εξαιτίας του δικτύου (κάποιοι μιλάνε για δίχτυ) κοινωνικής συνοχής και αλληλεγγύης που αναπτύσσεται μεταξύ συγγενών και φίλων/γνωστών και οι οποίοι βοηθάνε όσο μπορούν αυτόν που βρίσκεται σ’ ανάγκη ανεξαρτήτως του αν και «τι» ψήφισε στις προηγούμενες εκλογές.

Μετά την 22^α Ιούνη 2015 οριστικοποιήθηκαν κάποια συμπεράσματα όπως:

• Η κυβέρνηση Τσίπρα υπέστη καθολική ήττα, αφού όποια συμφωνία και αν υπογράψει τελικά αυτή δεν θα είναι καλύτερη από τις προηγούμενες που κατακεραύνωνε και σίγουρα δεν είναι αυτή που είχε «τάξει» προεκλογικά.
• Η Ελλάδα είναι πλήρως απομονωμένη πολιτικά ακόμη και από τις χώρες του Ευρωπαϊκού Νότου, οι οποίες κρύβουν με τον τρόπο αυτόν κρύβουν τα δικά τους προβλήματα (τα οποία όπου να’ ναι θα βγούν στην επιφάνεια).
• Κανείς δεν θα έρθει προς διάσωση μας και όσοι εμφανιστούν θ’ απαιτήσουν υψηλό τίμημα (σαν την οδική βοήθεια όταν δεν έχεις συνδρομή).
• Αποδείχθηκε ότι σε ότι αφορά τα Δημόσια Οικονομικά δεν υπάρχει «αριστερή οικονομική πολιτική» και «αριστερή διακυβέρνηση».
• Αποδείχθηκε ότι η κυβέρνηση ήταν εντελώς απροετοίμαστη (εκτός και αν από την αρχή σκόπευε να φέρει τα πράγματα εδώ) και πως ο Τσίπρας είναι ανίκανος (εκτός και αν δεχτούμε ότι είναι «στημένος»).
• Αποδείχθηκε ότι μόνον μια τέτοιου είδους διακυβέρνηση θα μπορούσε να κάνει τον Άδωνι να φαίνεται «μετριοπαθής» στις εκτιμήσεις του.

Κλείνοντας πρέπει να πιστώσουμε στην κυβέρνηση δυο επιτυχίες της:

• Κατάφερε να κάνει (ξανά μετά την περίοδο Δεκέμβρη 1944- Φλεβάρη 1964) το επίθετο «Αριστερά» συνώνυμο του «κακού» (βλέπε εδώ). Η «Αριστερά» πλέον είναι σαν τις νεράϊδες. Κάθε φορά που ένα παιδάκι λέει ότι δεν πιστεύει σ’ αυτές υποτίθεται ότι πεθαίνει κι από μια. Το μόνο σίγουρο είναι ότι οι οπαδοί και οι ψηφοφόροι της Αριστεράς ήταν αυτοί που επιθυμούσαν μια διαφορετική κατανομή του πλούτου με την οποία θ’ αποδιδόταν κοινωνική δικαιοσύνη. Όλα τα υπόλοιπα τα σχετικά με την «Αριστερά» είναι στην σφαίρα της φαντασίας και του θρύλου (παραμυθιού). Στην καλύτερη για τους Αριστερούς περίπτωση η «υπαρκτή Αριστερά» είναι η σκιά της πραγματικής/ιδεατής (η οποία κατά τον Πλάτωνα βρίσκεται στον Κόσμο των Ιδεών). Η πραγματική/ιδεατή αυτή «Αριστερά» είναι απροσπέλαστη από τον ανθρώπινο νου και ο άνθρωπος μπορεί μόνον διαισθητικά να την προσεγγίσει (σαν τη σκιά στο τοίχωμα της σπηλιάς). Το κακό με τα προηγούμενα είναι ότι ακόμη και αν ίσχυαν δεν βοηθούν σε τίποτα τους οπαδούς και ψηφοφόρους της «Αριστεράς» και γενικά όσους «διψούν» για κοινωνική και οικονομική δικαιοσύνη.
• Κατάφερε να διχάσει τον Ελληνικό Λαό χωρίζοντας τον σε «μνημονιακούς» και «αντιμνημονιακούς». Το πέτυχε χρησιμοποιώντας τραμπουκίστικες μεθόδους από το γιαούρτωμα και το «κράξιμο» των μνημονιακών πολιτικών ως τις επιθέσεις εναντίον όσων της ασκούν κριτική είτε με λόγια είτε με γελοιογραφίες. Για τον λόγο αυτόν το κείμενο μας έχει ως φωτογραφία την προτελαυταία γελοιογραφία του «Αρκά» η οποία ξεσήκωσε τόσο θόρυβο. Το κακό για την Ελληνική κοινωνία γενικότερα είναι πως η ώρα που ο ΣΥ.ΡΙΖ.Α. και οι ΑΝ.ΕΛ. θα νοιώσουν στο πετσί τους αντίστοιχες αντιδράσεις δεν είναι πολύ μακριά. Για περισσότερες πολιτικού τύπου γελοιογραφίες του «Αρκά» βλέπε εδώ.

Υ.Γ. Μετά την ολοκλήρωση του παραπάνω κειμένου η κυβέρνηση για να διαχειριστεί κυρίως την κατάσταση στο εσωτερικό της προκήρυξε δημοψήφισμα για τις 5 Ιούλη 2015 σχετικά με την έγκριση ή όχι της προτεινόμενης από τους δανειστές συμφωνίας. Ενώ υποτίθεται ότι δίνει τον λόγο στον λαό στην ουσία προσπαθεί ν’ αποποιηθεί των ευθυνών της. Ειδικά για το δημοψήφισμα θα κάνουμε λόγο την Παρασκευή 3 Ιούλη μ’ έκτακτο κείμενο μας. Το μόνο που πρέπει να σημειώσουμε τώρα είναι ότι μόνο και μόνο η ανακοίνωση του δημοψηφίσματος ήταν ικανή να προκαλέσει προβλήματα στην τραπεζική λειτουργία ο απόηχος των οποίων θα διαμορφώσει και τα ποσοστά του «ΝΑΙ» και του «ΟΧΙ».

29 Ιούνη 2015
παρατηρητήριο.